terugreis

Ja, jullie lezen het goed, terugreis.

Ik zal eerst vertellen wat ik allemaal gedaan heb sinds ik bij mijn familie in Ontario ben beland. Het eerste weekend ben ik met mijn neef Richard en nicht Diane en hun families wezen kamperen. Ieder op hun eigen stek op dezelfde camping aan een meer. Er was daar een rivier met een kleine stroomversnelling en daar hebben we “tubbing” gedaan. Met een oude autoband je laten meenemen door de stroming. Eerst de heren om ons angsthazen, de dames, te laten zien hoe het ging. En achteraf vraag ik me dan altijd af, waar waren we nou bang voor. Dit is leuk!! Op de foto’s Alex & Braedan. En een foto vanaf de camper van oom Johan zicht op Lake Nipissing.

Het stilzitten beviel me niet en ik ben bij verschillende instanties langs geweest. Mijn resume geschreven in het Engels, naar een multicultureel centrum voor advies. Ze wilden me wel als vrijwilliger, maar echt helpen konden ze me niet. Toen weer in het wwoof-er programma gekeken. Eerst bij een boerderij op bezoek hier in Northern Ontario, maar de sfeer voelde niet goed. Bleek dat een van mijn vrienden op de kwekerij in Alberta daar ook was geweest en nee, geen goede ervaring daar. Dus mijn gevoel was goed. Toen geprobeerd bij een boerderij in Niagara-omgeving. Een wijngaard en veel fruit-bomen. Dus ik in mijn auto op een zondag daar naartoe. Helaas was ook dit geen goede ervaring. De velden rondom het huis zag er zeer verzorgd uit, echter al de energie ging daar naartoe. Toen ik rond het huis liep rook ik al iets verdachts. Bleek dat deze alleenstaande vrouw ongeveer 10 katten in haar huis had en dat was te ruiken ook. Ik rook het al bij haar achterdeur. Bovendien had ze pech dat haar huis in renovatie was en ze had  veel lekkage in huis. Het was vochtig, vol kattenhaar, het rook naar katten, kortom ik durfde nergens te gaan zitten, zo vies vond ik het. Ik heb haar na 2 dagen al aangegeven dat ik dit niet wilde en weer zou vertrekken.

Ik ben de laatste zondag met een franse vrijwillger naar de Niagara watervallen geweest. Samen zijn we achter de waterval geweest en bovendien aan de USA zijde. Duurde in totaal 45 minuten voor we de douane gepasseerd waren. Maar het was de moeite waard. Voor achter de waterval daal je met een lift naar beneden. Vervolgens zijn er 2 openingen achter de watervallen. Echter het mooiste uitzicht heb je van opzij de waterval. Kijk maar naar de foto’s. Is het niet geweldig. Ook al ben ik er vorig jaar ook al geweest, het blijft overweldigend. De USA zijde is iets mnder overweldigend, maar ook daar is het uitzicht geweldig. Daar kreeg ik een goed zicht over hoe de rivier zich splitst en uiteindelijk de 2 watervallen vormt.

De “catlady” heb ik verteld dat ik geintresseerd was in werk vinden in Canada. Dat ik mijn verblijf meer officieel wilde maken. Na een aantal dagen vertelde ze mij dat haar 83 jarige moeder met alzheimer nog zelfstandig woonde en ze zochten iemand die inwonend op haar moeder zou passen. Of ik geen interesse had. Bij onderzoek bleek echter dat dit hele proces minstens 6 maanden in beslag zou nemen. Ik ben vertrokken en hebben contact gehouden, omdat ze met haar familie overleg moest hebben over de situatie bij haar moeder. Toen ik op internet ging onderzoeken en telefonisch contact had met de overheid, heb ik besloten om het niet te doen. Ik zou dan weer als vrijwilliger ergens moeten werken en dan nog is het onzeker of alle papieren in orde zijn en misschien dat haar moeder dan inmiddels opgenomen is in een tehuis en dan heb ik nog niks officieel.

Na mijn verblijf op de farm ben ik bij mijn nicht Rebecca “Becky” op bezoek geweest. Zij woont ook in de Niagara omgeving. Toen zij met haar familie een week op vakantie ging ben ik zelf ook weer vertrokken naar Northern Ontario. Ik heb een toeristische route gekozen en ben met de ferry van Bruce Penincula overgestoken naar Manitoulin Island. Niet realiserend dat het een “long weekend” is in Canada en dus dat de ferry bijna helemaal volgereserveerd zou zijn. Nog net 1 motelkamer in Tobermori te pakken en ’s-avonds mijn auto geparkeerd in de rij in de hoop de volgende ochtend een plek op de ferry te krijgen. First come, first serve. Met andere woorden: de eersten in de rij, mochten als eersten aan boord op de plekken die niet gereserveerd waren. In de rij heb ik een erg interessant gesprek gehad met een oudere heer, oorspronkelijk uit Duitsland. Hij zag mijn nummerbord uit Alberta en ging op bezoek bij zijn dochter, wonend in Millet, Alberta. Laat dat nou de plaats zijn waar ik dus al die maanden geweest ben. Blijkt bovendien dat hij oorspronkelijk uit Emmerich kwam!!!! Kleine wereld toch weer, niet waar?!? De laatste 3 foto’s zijn van voor en tijdens de ferry overtocht.

Nu ben ik dus inmiddels weer een dikke 2 weken bij mijn familie in Sturgeon Falls. Hoezeer het hier ook fijn is, heb ik toch besloten om terug te komen naar Nederland. Ik ben moe van het geen eigen plek hebben, niks om handen, geen vooruitzicht. Ik kom terug op dinsdag 25 augustus om 17.30 in Amsterdam via Londen en vertrek uit Ottawa. Ik ben er dan voor mijn moeder’s 80-jarige verjaardag. Vandaar wil ik uizoeken of er een mogelijkheid is om alsnog officieel naar Canada te gaan, maar als dat niet lukt is het ook prima. Ik ga dus op zoek naar een eigen plek en een baan voor mij in Nederland en misschien dat ik ooit toch naar Canada terugkeer.

 

Monique

nieuw avontuur

Hallo allemaal,

 

Ik ben blij dat er mensen zijn die nog steeds mijn weblog lezen. Jullie zijn trouw in het volgen van mijn reis, terwijl ik zelf helemaal niet zo trouw ben ik het schrijven op mijn weblog. Bedankt voor dat.

Ik merk dat jullie nieuwsgierig zijn in wat er vervolgens gebeurd is. Nee, ik ben niet verliefd op een of andere knappe rugby-speler of cowboy. Al zou ik dat niet erg hebben gevonden. Nee, niks van dat alles. Ik ben vertrokken uit Millet, Alberta. Ja, ik weet dat is zeer onverwacht. Ik had zelf ook niet gedacht dat dit zou gebeuren, maar ik heb er toch toe besloten. Ja, ik had het er erg naar mijn zin, maar kon toch niet blijven.

Wat is er gebeurd?? Zoals jullie weten heb ik het erg naar mijn zin in Canada. Ik ontmoette leuke mensen, had mijn eigen auto om rond te cruisen in de buurt, ging 1x in de week naar schilderles, ging soms op bezoek bij de “community-workers”, deed leuke dingen op mijn werk, enz., enz….

Op gegeven moment eind April heb ik Monica & David gevraagd of ze me wilden helpen met het aanvragen van een werk-visum. Ze zeiden onmiddellijk JA. Er gebeurde vervolgens niks. Aangegeven dat ik ipv verlenging van mijn toeristen-visum energie wilde stoppen in het aanvragen van mijn werk-visum. Vervolgens heb ik overheidinstantie gebeld hoe te werk te gaan. Via internet diverse formulieren uitgeprint. En weer leek het te stagneren. Ongeveer 3 weken geleden 24 juni vertelde ze mij in een gesprek dat ze graag wilde dat ik tot eind november bleef, in Januari terugkwam, 3 maanden voor haar man werkte en als dat allemaal goed ging, zouden ze een werk-visum voor me aanvragen. Haar reden was dat ze niet wist of het werken met haar man wel goed zou bevallen voor mij. Na anderhalf jaar! Na dit gesprek nog verscheidene gesprekken gehad, want haar antwoord was voor mij niet bevredigend genoeg. Het gevoel (om meerdere redenen) dat ze niet geheel eerlijk tegen me was. Ze heeft ook overheidsinstantie gesproken en kwam waarschijnlijk tot de ontdekking dat een werk-visum aanvragen niet gemakkelijk gaat speciaal nu met de economische crisis. Ik heb een aantal dagen nagedacht, maar had het gevoel dat ze mij teveel aan het lijntje hield. Ik heb aangegeven dat ik naar mijn familie wilde voor 2 weken om na te denken. Het is er uiteindelijk van gekomen, dat ik voorgoed ben vertrokken. Het deed me verdriet, maar vond het beter zo. Door de reacties van alle andere vrijwilligers en betaalde werkers op de kwekerij realiseerde ik mij, dat ik juist gehandeld heb en dat ik gewaardeerd werd door iedereen.

Ik ben met mijn auto 4 dagen door Canada gereden van Alberta naar Ontario, naar mijn familie. Daar ben ik nu ongeveer 2 weken. Ik heb me nu ingeschreven bij een soort uitzendbureau. Daar werd ook aangegeven dat het erg moeilijk zal zijn om een werkvisum te krijgen. Niet het vinden van een geschikte werkgever, maar het krijgen van een werkvisum van de overheid. Mijn volgende stap nu is me aanmelden als vrijwilliger in het gebied rond de Niagara watervallen en hopelijk dat ik daar een baan vind, waarbij mijn Nederlands en Duits nodig zal zijn. Dus het is een heel andere kant opgegaan dan ik gedacht had.  De deur naar de kwekerij is grotendeels dicht en misschien gaat er hier een andere deur voor mij open.

Onderweg naar Ontario heb ik eerst een andere WWOOF-er, Clara, in Sundre afgezet en daarna was het 3 lange dagen in mijn uppie, behalve tegen mijn kleine moose aankletsen. Ik had behoefte aan alleen in de auto zonder mensen om mee te praten. Mijn eigen muziek en tijd om na te denken. Onderweg verscheidene wilde dieren, onder andere deze beer die de weg overstak. Ontario is een erg grote provincie. Ik dacht toen ik in de provincie kwam dat het niet zo lang meer zou duren, maar de wegen zijn allemaal provinciale wegen en duurde toch nog een complete dagen rijden voor ik op de bestemming was. Ik kwam in Sturgeon Falls aan totaal vermoeid van het rijden, maar merkte ook dat de laatste dagen op de kwekerij veel van mijn energie gevraagd had.

Ik moet de moed niet opgeven, maar ben bang dat een werk-visum erg moeilijk gaat worden. Dat realiseerde ik me ook al toen ik uit Alberta vertrok, maar vond dat ik geen andere keuze had. Ik ga dus nu weer een heel ander avontuur tegemoet. Geen idee waar me dat gaat brengen. Daar vertel ik jullie de volgende keer over.

 

Knuffels Monique

Update

 

Hier dan eindelijk het bericht zoals ik dat een aantal dagen geleden beloofd heb.

Ik moet aan de hand van de foto’s kijken wat ik de afgelopen tijd allemaal gedaan heb. Nadat de eerste wwoof-ers vertrokken zijn, hebben we een erg leuke groep vrijwilligers gehad. Er was een meisje uit Duitsland, een jongen uit Tunesie en het meisje uit Nederland was er nog steeds. Met de jongen uit Tunesie hebben we erg leuke gesprekken over zijn cultuur gehad. Ik heb zelfs een boek gekocht over Lawrence from Arabia. Met hen heeft David een terrasvloer gelegd. Zie foto’s. Lange dagen gemaakt en het was warm weer, maar allemaal veel voldoening van gehad. Daarna konden we heerlijk van onze “firepit” genieten.

Vervolgens kregen we meerdere vrijwilligers, in totaal 11. Onder andere een stel uit Denemarken. Dat waren onze “von Trapjes”, je weet wel uit de Sound of Music. Zij begon in het veld te zingen over een “Deer, Female Deer” en al snel was iedereen met het “Von Trapp virus” besmet. Brenda, een van de community-workers heeft de DVD gehuurd, want Duitsers en meisje uit Oostenrijk hadden deze film nog nooit gezien of van gehoord !?! Dus hen een stukje opvoeding gegeven. Alleen al het feit dat we deze film gingen kijken gaf grote hilariteit. Dus telkens wanneer iemand van deze groep afscheid nam, stonden we allemaal “So Long, Farewell, Auf Wiedersehen, Goodbye” te zingen en de mensen van de Greyhound bus konden allemaal meegenieten.

Een van de community-workers is lid van een klein kerkje in de buurt. Al eerder had ze aangegeven dat ze een “Walk-o-thon” organiseren. Dat houdt in dat je sponsors zoekt terwijl je een aantal kilometer (bijna 7 km.) loopt en het geld gaat naar een goed doel, in dit geval kansarme kinderen in India, Zuid Afrika, Mozambique en Roemenie. Ik was wel geintresseerd, maar wilde niet alleen lopen. Maar de hele groep vond het leuk om mee te doen. Met 9 mensen (op dat moment de hele groep) $ 845,00 opgehaald. Toch een goede prestatie vind ik zelf. Monica sponsorde ons met $ 50,00 per persoon. De hele weg iedereen druk gekletst, was heerlijk weer en de tijd was zo om. De organisatie had Monica gevraagd welke nationaliteiten we allemaal hadden, dus bij inschrijving kregen we allemaal een vlaggetje van ons land uitgereikt en bij aankomst moesten we meedoen met de “vlaggenparade”. Ik denk voor iedereen een leuke ervaring.

“s-Avonds zijn we met het hele stel gaan stappen in Edmonton, dancing “on the Rocks”. We mochten van Darcie, een andere community-worker, bij haar thuis slapen. Zelf was ze er niet en als we luchtbedden en slaapzakken meebrachten, mochten we daar “crashen”. Dus wij op pad met ons allen. Soms vergeet ik mijn leeftijd, tussen al die jonge gasten. Die avond kwam ik er achter dat ik inderdaad toch iets ouder ben. Het begon al met de taxi-rit naar de dancing. 3 jongens hadden een blikje bier en mochten de dancing niet in om die reden. Een beetje overlegd en ik nog geprobeerd met de uitsmijters te praten, maar besloten dat wij wilden dansen en de 3 jongens gingen hun eigen weg. Gezellige avond gehad. De 3 jongens zijn later toch binnengekomen. Op gegeven mment is er 1 vermist. Blijkt naar buiten te zijn gegaan om sigaretje te roken, maar kwam er weer niet in. Te dronken. Dus wij allemaal naar huis. Krijgen deze ene gozer zijn bed niet in. Na 4 uur slaap, merk ik dat dezelfde gozer er niet meer is. Zag hem naar buiten gaan voor waarschijnlijk weer een sigaretje, maar komt niet terug. Dus zoeken met 4 mensen en uiteindelijk na anderhalf uur gevonden bij Starbucks. Het was weekend om uit te rusten, maar de hele week kon ik nog “nagenieten”. En thuis gekomen krijg ik te horen dat ik hem had moeten laten staan zodat hij een taxi kon nemen. !?! Samen uit, samen thuis, vind ik.

Het weekend daarna ben ik bij Jessica & Bryan in Okotoks op bezoek geweest. Moest nog steeds uitrusten, ha, ha. Met hen ben ik wezen kamperen, ongeveer een uurtje rijden bij hen vandaan. Ze wilden niet zover, vanwege de kinderen. We hebben heerlijk weer gehad. Soms een regenbuitje om af te koelen en ’s-avonds weer met iedereen rond het kampvuur. Er werd door iedereen op dat deel van de camping gebruik gemaakt van hetzelfde kampvuur. Dat is erg gezellig, want op die manier ontmoet je veel mensen. Ben met Bryan op een vistrip geweest. Geen vis gevangen, maar wel een Moose gezien!! Zie foto’s.

Laatste weekend van Juni zijn we weer met ons allen (veel nieuwe mensen) naar een Rugby-wedstrijd geweest. Brenda kende een aantal jongens in dat team en had een blind date geregeld met 2 wwoof-er meiden. Vervolgens hebben deze jongens ons uitgenodigd voor de rugby-wedstrijd. We begrepen er niet zoveel van, want was geen tijd om vooraf uitleg te geven. Nadien werden er veel biertjes genuttigd en zijn we wezen stappen in Edmonton. Omdat we niet precies wisten waar we moesten zijn voor onze overnachting, wilden we bij elkaar blijven, maar de muziek was niet helemaal mijn (en anderen) smaak. Toch een interessante avond gehad.

Wat er daarna gebeurt is, vertel ik jullie in een volgend bericht.

Het gaat goed met mij hier, erg naar mijn zin en wanneer ik terug kom, weet ik niet.

Ik zal gauw weer een bericht op mijn weblog zetten. Al lang niks meer geschreven inderdaad. Zodra ik tijd heb zal ik iedereen weer op de hoogte brengen.

 

Monique

Blues on Whythe

Hallo, hier weer een berichtje van deze kant. Jullie zullen het niet geloven, maar we hebben hier vanochtend weer sneeuw gehad!! Ik wist niet wat ik zag vanochtend toen ik naar buiten keek. Het is 18 mei en er is dus nog steeds sneeuw! Op de foto lijkt het net bloesem, maar het is dus sneeuw!

Wat is er allemaal gebeurd sinds ik de vorige keer een berichtje heb verstuurd. De wwoof-ers die er toen waren zijn inmiddels vertrokken. Er zijn alweer 5 mensen de revue gepasseerd. Op dit moment zijn we met 5 meiden. Er is nog een meisje uit Nederland (Martine) hier die blijft 6 weken in totaal. De eerste paar dagen was ik met haar alleen hier en ik vond het toch wel vreemd om Nederlands te spreken. Inmiddels zijn er een meisje uit Duitsland, Tjechie en Japan hier. Het is een erg leuk stel.

In het veld zijn we al begonnen met het zaaien van groenten. Alleen zijn van sommige groenten de zaadjes weggewaaid, omdat we woensdag een storm hebben gehad. Dus afwachten wat daarvan opkomt. Samen met een aantal community workers staan we in het veld (behalve dus vandaag in de schuur gewerkt). We hebben het erg naar onze zin en lachen veel. Met name Brenda en Darcie zijn 2 knettergekke Canadeze vrouwen, die altijd in zijn voor een geintje.

Op aanraden van hen zijn Martine en ik zaterdag wezen stappen in Edmonton. Eerst met ons tweeen bij de Mexicaan gegeten en daarna Darcie ontmoet in Blues on Whythe. Whythe Avenue is de straat met uitgaansgelegenheden en het was een Blues-cafe. Waar komt de naam Blues on Whythe vandaan??? We hebben een erg leuke avond gehad. Was nog niet eerder in Edmonton wezen stappen, maar voor herhaling vatbaar. Misschien gaan we aanstaande zaterdag weer.

Wat is er verder nog gebeurt. Met een aantal wwoof-ers zijn we met Brenda naar een meer gereden. Gewoon als uitje. Ik had echter de dag ervoor nog ijs op het water gezien, maar de heren wilden graag een duik nemen. Ze hebben alle drie een poging gewaagd, maar ik denk dat ze zelf de temperatuur onderschat hadden. Brrrr…

De meiden willen een film kijken, dus ik vertel de volgende keer meer.

Kusjes Monique

Saskatoon

Hallo, hier weer een berichtje van deze kant.

Afgelopen weekend ben ik 3 dagen naar Saskatoon geweest. Hoe kom ik daar zo bij? Nou, ik had na 2 maanden en diverse overuren behoefte aan een paar dagen ertussen uit. Gewoon mijn eigen ding doen. Afgelopen jaar ben ik verschillende keren bij mijn nicht Jessica op bezoek geweest, ben ik in Banff geweest en in Jasper. Tijdens de beurs in Edmonton sprak ik met iemand die vertelde dat Saskatchewan een provincie was die iedereen altijd oversloeg. Dus ik dacht bij mezelf: “waarom ga ik niet zelf eens kijken of het de moeite waard is?” Dus zaterdag ochtend ben ik in de auto gestapt en naar Saskatoon gereden. Het landschap ernaar toe was glooiend en doordat ik langs een rivier reed, vond ik het mooi. Het was minder uitgestrekt als ik verwacht had.

Onderweg ernaar toe had ik weer sneeuw. Sneeuw? ja, nog steeds, maar hopelijk was dit het laatste van het jaar. Maar je weet maar nooit. Saskatoon is een niet al te grote plaats. Ongeveer zo groot als Doetinchem. In 25 minuten ben je van oost naar west gereden. Het is een mooie stad aan een rivier, met verschillende bruggen, parken langs het water. En zondag was het mooi weer, of in ieder geval de zon scheen. De zon scheen en dat is altijd goed. Eerst ben ik naar een museum geweest over de geschiedenis van Saskatchewan en de pioniers. Binnen in het museum hadden ze een straat nagebouwd uit ± 1920. Oude smederij, oude bank, oude tandartspraktijk (brrrr, blij dat we tegenwoordig leven), oude werktuigen ed. Was leuk. Daarna naar een ander museum gereden of beter een natuurgebied. Helaas bleek dat nog gesloten te zijn. Een wandeling in het park gemaakt en een beetje gewinkeld. In het zwembad van het hotel rondgedobbert, beetje gestudeerd en ’s-avonds in de bar van het hotel achter een drankje beetje in mijn leesboek gelezen. Al met al prima vermaakt.

Inmiddels ben ik dus weer terug op de kwekerij van Monica. Ik moet mijn opmerking van de vorige keer corrigeren. De Koreaanse jongen is erg vriendelijk en zeer voorkomend. Niks geen vervelende geluiden. Erg aangepast aan het westerse leven. Hij heet Quang Doo, maar hij noemt zich Rob.

In de garage hebben we allerlei planten al onder groeilampen staan, zoals tomaten-, paprika- en aubergine planten. Deze gaan we deze ompotten naar grotere potten en die zetten we in haar bus. Vorig jaar heb ik daar een foto van op de weblog gezet. Door de zon en gesloten atmosfeer is het net een broeikas, dus ideaal voor de planten.

De bedoeling is dat we vanaf volgende week het veld in gaan, want volgens het weerbericht is het dan warm genoeg. Is inmiddels tijd, want we lopen ongeveer 2 weken achter. Dan komen ook de eerste community-workers. Hebben business kaartjes met magneet besteld met een telefoonnummer die mensen kunnen bellen. Dat telefoonnummer is van mijn Canadese mobiele nummer, speciaal door Monica aangeschaft voor dit doel. Dan kunnen mensen mij bellen voor informatie over de tuin en wanneer ze kunnen komen werken.

Ik heb een foto geplaatst van mijn schilderij. De eerste laag is nu klaar en nu begint het werkelijke schilderen met kleur. De eerste laag is alleen in bruintinten om diepte in het schilderij te krijgen. Op de voorgrond het boek met de foto die ik gekozen heb.

Nou liefs allemaal,

Monique

niet meer alleen

Hallo allemaal,

Zoals ik een poosje geleden heb aangegeven zijn de berichtjes niet meer zo frequent als vorig jaar. Veel dingen zijn er ook niet meer te vertellen, want niet nieuw meer voor mij.

Inmiddels zijn er nieuwe wwoof-ers. Dinsdag is er een man, Alex, gearriveerd uit Groot Britannie. Gisteren een meisje, Linda, uit Duitsland en gisteren belde er een jongen uit Korea die vandaag aankomt. Dus dan zijn we in totaal met 4 wwoof-ers. Dat brengt meer gezelligheid in huis. Voor mij veranderd er dan veel. Ik werk bijvoorbeeld niet meer zoveel in de avonduren. Meer geregelde uren. Alex is erg grappig, dus we lachen veel. Erg Engelse humor. Soms snappen Linda en ik er niks van, maar toch erg leuk.

Ik ben inmiddels weer verkast naar de kamer in de kelder. Is nu niet meer zo koud. Heb nu een eigen stek voor mij alleen. Alle wwoof-ers hebben nu een kamer voor zich alleen. Behalve als vanmiddag de jongen uit Korea komt, zal Alex de kamer moeten delen. Ik hoop voor hem dat deze Koreaan niet is als sommige Aziaten, die gewend zijn om allerlei (voor onze begrippen) onsmakelijke geluiden te maken. Die rochelen, snuiven er lustig op los. Vorige jaar ook meegemaakt met een Koreaan. Sorry, niks tegen deze mensen, maar zij uiten zich iets anders.

Na de Farm & Ranch Show erg druk geweest. Veel mensen hebben gereageerd naar aanleiding van de beurs. We hebben nu zelfs alle 1000 “quota” verkocht. Dus nu het probleem dat mensen willen deelnemen aan de cooperatie, maar er zijn geen “quota” meer. Die komen nu op een wachtlijst te staan en de volgende keer als er weer “quota” verkocht worden, zijn deze mensen aan bod. Monica wil dit begin Mei samen met mij vieren. Misschien gaan we naar het casino in Camrose, een plaats 30 minuten van hier, en samen naar een show in het casino. Dat lijkt me erg leuk.

De sneeuw is eigenlijk verdwenen. Vorige week al, maar afgelopen dinsdag begint het opeens weer te sneeuwen. Zucht. Maar nu echt verdwenen. De knoppen in de bomen exploderen zo ongeveer. Alles staat op springen. Het gras begint zelfs alweer groen te worden. Dus gaan de goede tijd tegemoet. Tijd voor mij om er een paar dagen tussenuit te gaan. heb zoveel overuren gemaakt, dat ik een hele week vrijaf kan nemen.

Ik heb nu inmiddels een eigen telefoonnummer hier. Op kosten van Monica, want deze zomer als ik in het veld werk, moet ik haar kunnen bereiken. Bovendien wordt dit nummer gebruikt voor community workers en voor mensen die zelf hun groenten en aardbeiden komen plukken. Ze noemen dat hier you-pick.

Farm & Ranch Show

Hallo,

Het heeft even geduurd, maar hier dan eindelijk weer een bericht van deze kant. Hoe gaat het met mij? Het gaat mij hier erg goed. Ik heb veel verantwoordelijkheid gekregen en er is veel werk te doen, maar het is leuk.
Wat heb ik gedaan sinds mijn laatste bericht. Oeps, alweer meer dan 3 weken geleden. Monica & David zijn inmiddels alweer terug van hun reis naar Mexico. Ik was blij (voor mijzelf) dat ze terug kwamen, want een hele week alleen in andermans huis was genoeg. Bovendien was de laatste 3 dagen de server down en wat ik ook probeerde, kreeg het niet weer aan de praat. Zelfs telefoontjes met hun provider hielp niet. Dus kon niet de meial ontvangen en beantwoorden, zoals de bedoeling was. In die week ben ik door 2 mensen uitgenodigd (die ik kende van vorig jaar) voor koffie/avondeten. Daar heb ik weer mensen ontmoet, oa Nederlands, die me uitgenodigd hebben en waar ik zeker nog gebruik van ga maken.

Ik ben inmiddels op schilderles. Ik kon kiezen tussen een cultureel centrum met diverse mogelijkheden in Edmonton en minstens 45 minuten heen rijden of alleen een portret schilder cursus in een plaats (Wetaskiwin) 15 minuten van hier. Dus ik heb toch maar gekozen voor portretschilderen. Eerst zag ik portret schilderen niet zo zitten, maar is toch erg leuk. De meeste mensen kozen een portret van iemand in de familie, maar ik wilde iets anders. Ik heb een foto uit een boek gekozen van een oud frans vrouwtje vol lachrimpels. Zodra ik een camera heb, zal ik foto’s maken en op de weblog plaatsen. Mijn camera is namelijk niet meer te maken en de foto’s te wazig om te gebruiken. Dus zodra ik een nieuwe camera heb, kan ik mijn eigen foto’s weer plaatsen.

Wat heb ik verder allemaal gedaan? In de garage staan o.a. tomaten- en paprikaplanten onder de groeilampen. Nu heeft iemand de garagedeur geopend bij een buitentemperatuur van ongeveer minus 20 en nu zijn er plantjes bevroren. Gek he? Dus die heb ik vervangen. Ik haar schuur de Rhodiola plantjes in de gaten houden voor temperatuur en water. Ik heb veel telefoon beantwoord, post en email verstuurd, informatiepakketten gemaakt die ze uitdeeld tijdens haar informatie sessies, pakketten gemaakt om uit te delen tijdens een beurs. Toen ze op vakantie waren maakte ik dagen van soms 3 uur, maar toen ze terug kwam dagen van 12 uur! Had ik niet iets gezegd over mijn uren in de gaten houden. Maar zij werkt nog meer uren. De uren schrijf ik echter in mijn uren boek en later neem ik daar dagen vrij van. Nu de beurs geweest is, zal het voor mij (misschien) ook iets rustiger zijn. Minder een deadline waar je naartoe moet werken.

De beurs was een soort AGRADO. Een beurs voor boeren, tuinders en buitenlui. Ik heb daar veel geleerd. Het was erg vermoeiend, maar ook reuze interessant. Telkens op mensen afstappen om ze over Rhodiola te vertellen en of te misschien ook willen verbouwen. Achter een tafeltje zitten en afwachten tot mensen bij je komen werkt niet. Vaak erg leuke gesprekken en enkele onbeschofte mensen. Maar erg leuk. Hoewel ik de laatste dag het gevoel had dat ik een verhaaltje afdraaide van telkens dezelfde dingen vertellen. Ik heb een foto geplaatst die Monica gemaakt heeft van mij en iemand die ook een stand had op de beurs. Je kunt zien een erg “natuurlijke” foto. Ik haat poseren. Ik lach veel te uitbundig. Nu afwachten of er veel mensen zijn die gebruik maken van het informatiepakket dat ze meekregen en contact opnemen.

Tijdens de beurs was ook een rodeo. Ik was nog nooit naar een rodeo geweest en nu een goede gelegenheid om dat een keer te zien. Iemand vertelde me dat er tegenwoordig speciale knopen in de lasso worden gemaakt, zodat er geen ongelukken (meer) gebeuren met de kalven die ze gebruiken. Er werd wel omgeroepen dat de cowboy van de vorige avond het goed maakte. Die had zijn been gebroken. Er waren eerst competities van single ruiters die zo snel mogelijk een lasso om de hoorns van het kalf moesten werpen. Verrassend veel meisjes. Daarna een competitie van 2 ruiters, waarbij de eerste een lasso om de hoorns en een tweede een lasso om de poten werpt. Daarna laten ze de lasso los en kan het kalf de ring uit lopen. Ook hier verrassend veel meisjes en ze waren beter dan de jongens. Als laatste kwamen de “bull” rijders. Daar moet je volgens mij toch een beetje gek voor zijn. Zo’n stier bokt en springt en als de cowbow eraf valt komt ie je soms nog achterna. De stier heeft een band voor zijn achterpoten, waar hij last van heeft en daarom bokt ie. Niet, zoals ik dacht, een band rond zijn genitalien. Volgens David moet ik voor een echte rodeo naar Ponoka, maar dit was leuk om mee te beginnen. In de zomer kan ik altijd nog met de wwoof-ers naar Ponoka.

Nou mensen, dit was het weer voor deze keer.

groetjes Monique

Grand Am

Hier weer even een berichtje van deze kant. Ik heb nu inmiddels de computer van David gekregen. Zoals aangegeven de vorige keer zijn oude. Deze computer kan ik nu voor mezelf gebruiken. Dat vind ik wel een prettig idee, dat ik nu een computer voor mezelf heb. Ik ben nu van plan om te gaan kijken voor een webcam op de computer. Dan kan ik me ook gaan verdiepen in skypen. Dat kan ik natuurlijk nu ook al wel. Dus wie weet, geef ik jullie binnenkort mijn skype-adres door, voor degenen die dat leuk vinden.
Ik ben nu gepromoveerd tot het mogen beantwoorden van de telefoon. Op het moment is ze zo druk dat er bijna continue de telefoon gaat. Er heeft weer een advertentie in de kranten gestaan en bovendien is er een intervieuw met Monica geweest op een zender speciaal voor de landbouw. Dus als zij met haar mobiel praat, neem ik haar andere telefoontjes waar. Ik kan het in minder dan 5 minuten, terwijl zij wel half uur aan de telefoon zit. Dat ligt er meer aan, dat mensen merken dat ik Monica niet ben? Ik kan merken dat zij veel meer commercieel ingesteld is als ik.
Gisteren, woensdag 4 maart, hebben we de website “airborne” gemaakt. De site is: http://www.ultimateparadiseplace.com. Ziet er best leuk uit, vind ik zelf. Dus als jullie een kijkje willen nemen waar ik ben en hoe het er daar uitziet, neem dan een kijkje. Een opbouwende kritiek zou ook leuk zijn. Want je bent zolang met iets bezig, dat je sommige dingen niet meer ziet. Daar staat ook haar adres op vermeld, mocht je ooit in de verleiding komen iets te willen sturen, ha, ha.
Zij maakt hier lange dagen. Ik waak er echter wel voor dat ze me niet buiten de uren om in haar zaak betrekt. Vorig jaar gebeurde dat ook, maar nu wil ik dat beter in de gaten houden. Het namelijk heel verleidelijk, om als je ’s-avonds niks te doen hebt, toch nog gauw iets voor haar te doen. Maar bij een gewone baan trek je ook om 5.00 uur de deur dicht en wacht het werk wel tot de volgende ochtend. Ze is echter wel heel erg druk. Ze moet allerlei soort “aandelen” verkopen voor 1 mei as. En haar doel is om 1000 te verkopen en er zijn nu ongeveer 600 verkocht. Dus zij organiseert workshops in huis om mensen te informeren over ARRGO en het verbouwen van Rhodiola. Minstens 2x in de week zit haar huis vol. Ze belt ook veel ’s-avonds. Ze gunt zich echter wel tijd om ’s-avonds 2 potjes kaarten te spelen, golf genaamd. Heb ik daar al van verteld? Zijn we aan verslaafd! Dan zijn we ongeveer 1 uur verder en dan gaat zij weer aan de slag. Dan gaan we eind maart naar een beurs in Edmonton. Daar ga ik ook mee heen. Lijkt me geweldig spannend. Ik heb zelf nog nooit op een beurs gestaan. Zal na een poosje ook wel saai zijn en vermoeiend, maar toch vind ik het nu reuze interessant.
Volgende week zijn Monica en David een week weg. Ben ik hier de hele week alleen. Ik heb mezelf al bedacht dat ik overdag mijn dingen doe en ’s-avonds het werk dat gedaan moet worden. Ik merk dat ik het vervelend vind om alleen in het donker in dit huis te zijn. Vorige week 2x een avond in mijn uppie en daar werd ik toch een beetje “unheimlich” van. Dus vandaar dat ik mijn uren in de middag en avond wil maken.
Ik heb nu een eigen auto. Een Pontiac Grand Am. Toen ze het mij vertelden, keken ze me aan, is dat niet een fantastische auto? Ik vind het natuurlijk geweldig, dat ik een eigen auto tot mijn beschikking heb, maar ik wist helemaal niet wat voor auto dat is. Nou, ik heb ermee proefgereden. Een erg prettige auto en sportief. Heeft (voor Canadese begrippen natuurlijk) cruisecontrole en air-conditioning. Ik zal gauw foto’s maken en op mijn website zetten. Dan kunnen jullie het zien. Het is zilverkleurig, bouwjaar 2005 en 80.000 km op de teller. Vandaag al een ritje gemaakt. Ben naar Tim Hortons gereden voor een koffie “to go”. Dat is iets wat we in Nederland niet kennen. In Nederland heeft ongeveer alleen MacDonalds een drive-trough, maar in Canada zo ongeveer elke keten. Men is dus zeer verbaasd als ik vertel dat ik in Nederland niet zou weten waar ik een koffie “to go” zou kunnen kopen. Je kunt kiezen uit 4 verschillende maten bekers, tig soorten koffie en allerlei broodjes. Wat veel mensen ook doen is een termos-beker meenemen. Veel mensen gaan er ook lunchen. Daar ben ik dus heengereden. Gewoon even lekker met mijn auto op stap en om een doel te hebben, daar heen. Toen ik terug kwam wilde ik foto’s maken om op de weblog te zetten, maar, oh oh, te enthousiast, laten vallen. Buiten op de stenen, dus nu doet mijn camera een beetje raar. Gek he? Dus ik hoop dat ze in de winkel het kunnen fiksen, anders weet ik het even niet. Dus jullie houden de foto’s nog even te goed (hopelijk). Nu hebben we hier vandaag een fikse sneeuwstorm, dus ga vandaag nergens heen.
Even de planten in de schuur gecheckt voor water ed, zak ik tot mijn knieen in de sneeuw, hi, hi. Want precies op het pad naar de schuur ligt een sneeuwbank en dat zie je zo niet. Droge broek aan, klaar! De foto’s zijn van voor de sneeuwstorm. En toch de wazige foto van de auto. Is ie mooi, of is ie mooi?
Nou, mijn avontuur met de fotocamera horen jullie een volgende keer.

Knuffels Monique

update

Hallo allemaal,

Hier weer een berichtje van deze kant.
Hoe is het mij vergaan sinds vorige week donderdag? Nou zoals jullie konden lezen ben ik goed aangekomen in Canada. De douanebeambte in Canada stelde me wel heel veel vragen. ij vroeg wel 2x wie er ook al weer in Canada ging trouwen? En hoeveel bagage ik bij me heb? En hoeveel geld?
De eerste dagen had ik mijn kamer in de “basement” een soort kelder zeg maar. Lekker een kamer voor mijzelf alleen. Echter was de kamer wel een beetje koud. Dat is me vorig jaar helemaal niet opgevallen. Woensdag ben ik toch naar boven verkast. Daar heb ik dan nu een kamer waar je met 4 mensen kunt slapen, maar er is verder nog niemand, dus ook nog van niemand last. In april als de anderen komen, verkas ik weer naar beneden in de basement. Een computer heb ik nog niet, want de zoon die oa computers verkoopt is dit weekend weg en vorig weekend kreeg hij de nieuwe computer van zijn vader nog niet zo snel voor elkaar. Dus dat komt nog.
We zijn aan het kijken voor een kleine auto voor mij, zodat ik niet telkens afhankelijk ben van hun vervoer. Ben namelijk tot nu toe nog nergens anders geweest dan in de boodschappen-winkel. Zodra ik mijn eigen auto heb, kan ik tenminste zelf rond. Heb wel aangegeven dat ik niet meer zoals vorig jaar telkens als chauffeur dien op de zondag, om iedereen naar winkelcentrum of weet ik veel heen te brengen. Daar werd ik toch een beetje moe van op het laatst.
Wat heb ik tot nu toe zoal gedaan? Naast de gebruikelijke dingen, zoals in de schuur planten water geven (is net een sauna zo warm en vochtig) en dingen zoals 70 enveloppen schrijven, brieven en zo kopieren, ben ik bezig met een website maken. Dat is reuze interessant. Het is een speciaal programma dat je stap voor stap door de website leidt. Daar ben ik nu foto’s voor aan het downloaden, stukjes tekst bij schrijven, design bekijken, kleuren of witte achtergrond, foto’s in een slide-show of stilstaand, onderschrift bij de foto’s, enz. enz. Ik vind dat erg leuk om te doen. De website is nog niet in de lucht, maar zodra dan laat ik dat weten en dan verwacht ik wel opbouwende kritiek (ahum). Volgende week vrijdag is er weer een conferentie van Rhodiola. Daar ga ik dan ook weer heen.
Het weer hier is op dit moment bewolkt. Het is hier vanaf gisteren (maandag) begonnen met sneeuwen. Daar zijn ze hier blij mee, want voorlopig wil ze nog niet dat de Rhodiola plantjes buiten onbedekt zijn. Nu nog bedekt door sneeuw. Ze is bang dat als ze nu gaan groeien en later in het jaar krijgen we weer vorst, dat de plantjes doodgaan. Dus moeten nu nog even bedekt blijven door de sneeuw en dan groeien ze niet, dus kunnen dan ook niet doodgaan. Snap je het nog??
Nou, dit is voorlopig mijn nieuws. Dit keer geen foto’s, want ik heb nog geen foto’s gemaakt tot nu toe.

Kusjes Monique