Hallo allemaal,
Ik ben dus nu inmiddels weer in Canada aangekomen. Het voelde alsof ik gisteren was vertrokken en er in de nacht een laag sneeuw gevallen was. Toen ik hier vertrok vanuit Edmonton lag er nog niks.
Hoe is de vlucht gegaan? Goed! Met mij is gelukkig alles goed. Er is hier in Canada op dezelfde dag en tijdstip in Ontario een vliegtuig neergestort met 50 passagiers vanwege ijsvorming op de vleugels waarschijnlijk. Wanneer je in een vliegtuig stapt denk je er altijd wel even aan, maar sta je ook weer niet teveel bij stil. Maar als je veilig geland bent en later hoor je zoiets….
In de ochtend werd ik door Theo en Ilona naar het vliegveld in Dusseldorf gereden. Was erg makkelijk te vinden. Het staat al op de A3 in Duitsland aangegeven. Nooit eerder opgevallen. Op het vliegveld was het even zoeken waar we moesten zijn, maar toch snel de koffers kwijt. Precies net onder het maximum gewicht. Uitgezwaaid, voelde toch een beetje raar. Ga je zo weer voor bijna 1 jaar naar Canada en laat je iedereen weer achter. Doe ik er toch verstandig aan? Even twijfel maar.
In het vliegtuig komt er een Nederlandse mevrouw naast me zitten. Er zitten overigens veel Nederlanders in het vliegtuig. Ik merkte dat haar man aan de andere kant in het gangpad moest zitten. Dus aangeboden dat zij wel aan het raam mochten zitten, dan ga ik wel aan de andere kant zitten. Rijen van 2/4/2. Uiteindelijk kozen ze ervoor om samen in het midden te zitten. Hij had een beetje last met zijn evenwicht, vandaar. Kwamen uit de buurt van Brummen en gingen bij hun dochter op bezoek die in Amerika woont. Aangekomen in Amerika vielen vragen bij de douane nog wel mee. Eerst de koffer weer ophalen en achter de douane weer inleveren. Dit ivm veiligheid. Daarna moet je nog een keer weer door de douane. Al met al duurde het nog geen uurtje. Kom ik na de douane het echtpaar weer tegen. Ik kon merken dat ze het prettig vonden dat ik Engels kon en hen een beetje kon “begeleiden”. Ook zij moesten 5 uur wachten. Samen nog even koffie gedronken, maar toen toch mijn eigen gate opgezocht. Het wachten op zo’n vliegveld duurt toch wel lang. Vooral als je bedenkt dat ik al met 1 uur door de douane en alles was. Beetje rondlopen, beetje hangen op de stoelen, beetje geslapen.
Om 22.30 was ik in Edmonton. Daar was de beambte van de douane ietsje moeilijker. Sommige vragen vroeg hij 2x om te zien of ik wel dezelfde antwoorden gaf. Vooral omdat ik afgelopen jaar ook al in Canada was geweest. Daar kon ik ook aan mijn koffer merken dat die geopend was door de douane. Het schijnt dat 10% van alle bagage geopend word.
Gisteren, vrijdag, een dag gehad om bij te komen van de jetlag, alles op orde brengen, lekker bijkletsen, enz. Vandaag heb ik Monica alweer geholpen met (hoe kan het ook anders) activiteiten rondom ARRGO. Dat leg ik niet meer uit, moeten jullie mijn weblog nog maar eens doorlezen. Brochures klaargemaakt voor potentiele kwekers van de Rhodiola. Het is nu nog een beetje gemoedelijk. De werktijden staan ook nog niet zo heel erg strak. Maar de uren die ik nu niet maak, zal ik van de zomer wel maken. Vanavond ga ik weer mee naar de buren voor een potje pokeren. Zal wel weer een beetje vreemd zijn, om na afscheid genomen te hebben, weer terug te komen.
Er ligt hier dus veel sneeuw. Niet zoveel als in Ontario, maar toch genoeg. De temperatuur is hier overdag ongeveer minus 10 celsius. Vanochtend zag ik nog een vos langs het huis komen lopen. Jake is er niet meer. Ze had voordat ik vertrok al aangegeven dat Jake hier toch niet helemaal op zijn plaats was. Ze hebben er een ander leuk kosthuis voor gevonden. Dat lijkt mij ook beter. Jake werd door teveel mensen tegelijk opgevoed of juist helemaal niet. Nu heeft hij gewoon 1 vaste baas en daardoor meer duidelijkheid.
Nou, dat is weer mijn nieuws. Tot een volgende keer allemaal
