Saskatoon

Hallo, hier weer een berichtje van deze kant.

Afgelopen weekend ben ik 3 dagen naar Saskatoon geweest. Hoe kom ik daar zo bij? Nou, ik had na 2 maanden en diverse overuren behoefte aan een paar dagen ertussen uit. Gewoon mijn eigen ding doen. Afgelopen jaar ben ik verschillende keren bij mijn nicht Jessica op bezoek geweest, ben ik in Banff geweest en in Jasper. Tijdens de beurs in Edmonton sprak ik met iemand die vertelde dat Saskatchewan een provincie was die iedereen altijd oversloeg. Dus ik dacht bij mezelf: “waarom ga ik niet zelf eens kijken of het de moeite waard is?” Dus zaterdag ochtend ben ik in de auto gestapt en naar Saskatoon gereden. Het landschap ernaar toe was glooiend en doordat ik langs een rivier reed, vond ik het mooi. Het was minder uitgestrekt als ik verwacht had.

Onderweg ernaar toe had ik weer sneeuw. Sneeuw? ja, nog steeds, maar hopelijk was dit het laatste van het jaar. Maar je weet maar nooit. Saskatoon is een niet al te grote plaats. Ongeveer zo groot als Doetinchem. In 25 minuten ben je van oost naar west gereden. Het is een mooie stad aan een rivier, met verschillende bruggen, parken langs het water. En zondag was het mooi weer, of in ieder geval de zon scheen. De zon scheen en dat is altijd goed. Eerst ben ik naar een museum geweest over de geschiedenis van Saskatchewan en de pioniers. Binnen in het museum hadden ze een straat nagebouwd uit ± 1920. Oude smederij, oude bank, oude tandartspraktijk (brrrr, blij dat we tegenwoordig leven), oude werktuigen ed. Was leuk. Daarna naar een ander museum gereden of beter een natuurgebied. Helaas bleek dat nog gesloten te zijn. Een wandeling in het park gemaakt en een beetje gewinkeld. In het zwembad van het hotel rondgedobbert, beetje gestudeerd en ’s-avonds in de bar van het hotel achter een drankje beetje in mijn leesboek gelezen. Al met al prima vermaakt.

Inmiddels ben ik dus weer terug op de kwekerij van Monica. Ik moet mijn opmerking van de vorige keer corrigeren. De Koreaanse jongen is erg vriendelijk en zeer voorkomend. Niks geen vervelende geluiden. Erg aangepast aan het westerse leven. Hij heet Quang Doo, maar hij noemt zich Rob.

In de garage hebben we allerlei planten al onder groeilampen staan, zoals tomaten-, paprika- en aubergine planten. Deze gaan we deze ompotten naar grotere potten en die zetten we in haar bus. Vorig jaar heb ik daar een foto van op de weblog gezet. Door de zon en gesloten atmosfeer is het net een broeikas, dus ideaal voor de planten.

De bedoeling is dat we vanaf volgende week het veld in gaan, want volgens het weerbericht is het dan warm genoeg. Is inmiddels tijd, want we lopen ongeveer 2 weken achter. Dan komen ook de eerste community-workers. Hebben business kaartjes met magneet besteld met een telefoonnummer die mensen kunnen bellen. Dat telefoonnummer is van mijn Canadese mobiele nummer, speciaal door Monica aangeschaft voor dit doel. Dan kunnen mensen mij bellen voor informatie over de tuin en wanneer ze kunnen komen werken.

Ik heb een foto geplaatst van mijn schilderij. De eerste laag is nu klaar en nu begint het werkelijke schilderen met kleur. De eerste laag is alleen in bruintinten om diepte in het schilderij te krijgen. Op de voorgrond het boek met de foto die ik gekozen heb.

Nou liefs allemaal,

Monique

niet meer alleen

Hallo allemaal,

Zoals ik een poosje geleden heb aangegeven zijn de berichtjes niet meer zo frequent als vorig jaar. Veel dingen zijn er ook niet meer te vertellen, want niet nieuw meer voor mij.

Inmiddels zijn er nieuwe wwoof-ers. Dinsdag is er een man, Alex, gearriveerd uit Groot Britannie. Gisteren een meisje, Linda, uit Duitsland en gisteren belde er een jongen uit Korea die vandaag aankomt. Dus dan zijn we in totaal met 4 wwoof-ers. Dat brengt meer gezelligheid in huis. Voor mij veranderd er dan veel. Ik werk bijvoorbeeld niet meer zoveel in de avonduren. Meer geregelde uren. Alex is erg grappig, dus we lachen veel. Erg Engelse humor. Soms snappen Linda en ik er niks van, maar toch erg leuk.

Ik ben inmiddels weer verkast naar de kamer in de kelder. Is nu niet meer zo koud. Heb nu een eigen stek voor mij alleen. Alle wwoof-ers hebben nu een kamer voor zich alleen. Behalve als vanmiddag de jongen uit Korea komt, zal Alex de kamer moeten delen. Ik hoop voor hem dat deze Koreaan niet is als sommige Aziaten, die gewend zijn om allerlei (voor onze begrippen) onsmakelijke geluiden te maken. Die rochelen, snuiven er lustig op los. Vorige jaar ook meegemaakt met een Koreaan. Sorry, niks tegen deze mensen, maar zij uiten zich iets anders.

Na de Farm & Ranch Show erg druk geweest. Veel mensen hebben gereageerd naar aanleiding van de beurs. We hebben nu zelfs alle 1000 “quota” verkocht. Dus nu het probleem dat mensen willen deelnemen aan de cooperatie, maar er zijn geen “quota” meer. Die komen nu op een wachtlijst te staan en de volgende keer als er weer “quota” verkocht worden, zijn deze mensen aan bod. Monica wil dit begin Mei samen met mij vieren. Misschien gaan we naar het casino in Camrose, een plaats 30 minuten van hier, en samen naar een show in het casino. Dat lijkt me erg leuk.

De sneeuw is eigenlijk verdwenen. Vorige week al, maar afgelopen dinsdag begint het opeens weer te sneeuwen. Zucht. Maar nu echt verdwenen. De knoppen in de bomen exploderen zo ongeveer. Alles staat op springen. Het gras begint zelfs alweer groen te worden. Dus gaan de goede tijd tegemoet. Tijd voor mij om er een paar dagen tussenuit te gaan. heb zoveel overuren gemaakt, dat ik een hele week vrijaf kan nemen.

Ik heb nu inmiddels een eigen telefoonnummer hier. Op kosten van Monica, want deze zomer als ik in het veld werk, moet ik haar kunnen bereiken. Bovendien wordt dit nummer gebruikt voor community workers en voor mensen die zelf hun groenten en aardbeiden komen plukken. Ze noemen dat hier you-pick.