nieuw avontuur

Hallo allemaal,

 

Ik ben blij dat er mensen zijn die nog steeds mijn weblog lezen. Jullie zijn trouw in het volgen van mijn reis, terwijl ik zelf helemaal niet zo trouw ben ik het schrijven op mijn weblog. Bedankt voor dat.

Ik merk dat jullie nieuwsgierig zijn in wat er vervolgens gebeurd is. Nee, ik ben niet verliefd op een of andere knappe rugby-speler of cowboy. Al zou ik dat niet erg hebben gevonden. Nee, niks van dat alles. Ik ben vertrokken uit Millet, Alberta. Ja, ik weet dat is zeer onverwacht. Ik had zelf ook niet gedacht dat dit zou gebeuren, maar ik heb er toch toe besloten. Ja, ik had het er erg naar mijn zin, maar kon toch niet blijven.

Wat is er gebeurd?? Zoals jullie weten heb ik het erg naar mijn zin in Canada. Ik ontmoette leuke mensen, had mijn eigen auto om rond te cruisen in de buurt, ging 1x in de week naar schilderles, ging soms op bezoek bij de “community-workers”, deed leuke dingen op mijn werk, enz., enz….

Op gegeven moment eind April heb ik Monica & David gevraagd of ze me wilden helpen met het aanvragen van een werk-visum. Ze zeiden onmiddellijk JA. Er gebeurde vervolgens niks. Aangegeven dat ik ipv verlenging van mijn toeristen-visum energie wilde stoppen in het aanvragen van mijn werk-visum. Vervolgens heb ik overheidinstantie gebeld hoe te werk te gaan. Via internet diverse formulieren uitgeprint. En weer leek het te stagneren. Ongeveer 3 weken geleden 24 juni vertelde ze mij in een gesprek dat ze graag wilde dat ik tot eind november bleef, in Januari terugkwam, 3 maanden voor haar man werkte en als dat allemaal goed ging, zouden ze een werk-visum voor me aanvragen. Haar reden was dat ze niet wist of het werken met haar man wel goed zou bevallen voor mij. Na anderhalf jaar! Na dit gesprek nog verscheidene gesprekken gehad, want haar antwoord was voor mij niet bevredigend genoeg. Het gevoel (om meerdere redenen) dat ze niet geheel eerlijk tegen me was. Ze heeft ook overheidsinstantie gesproken en kwam waarschijnlijk tot de ontdekking dat een werk-visum aanvragen niet gemakkelijk gaat speciaal nu met de economische crisis. Ik heb een aantal dagen nagedacht, maar had het gevoel dat ze mij teveel aan het lijntje hield. Ik heb aangegeven dat ik naar mijn familie wilde voor 2 weken om na te denken. Het is er uiteindelijk van gekomen, dat ik voorgoed ben vertrokken. Het deed me verdriet, maar vond het beter zo. Door de reacties van alle andere vrijwilligers en betaalde werkers op de kwekerij realiseerde ik mij, dat ik juist gehandeld heb en dat ik gewaardeerd werd door iedereen.

Ik ben met mijn auto 4 dagen door Canada gereden van Alberta naar Ontario, naar mijn familie. Daar ben ik nu ongeveer 2 weken. Ik heb me nu ingeschreven bij een soort uitzendbureau. Daar werd ook aangegeven dat het erg moeilijk zal zijn om een werkvisum te krijgen. Niet het vinden van een geschikte werkgever, maar het krijgen van een werkvisum van de overheid. Mijn volgende stap nu is me aanmelden als vrijwilliger in het gebied rond de Niagara watervallen en hopelijk dat ik daar een baan vind, waarbij mijn Nederlands en Duits nodig zal zijn. Dus het is een heel andere kant opgegaan dan ik gedacht had.  De deur naar de kwekerij is grotendeels dicht en misschien gaat er hier een andere deur voor mij open.

Onderweg naar Ontario heb ik eerst een andere WWOOF-er, Clara, in Sundre afgezet en daarna was het 3 lange dagen in mijn uppie, behalve tegen mijn kleine moose aankletsen. Ik had behoefte aan alleen in de auto zonder mensen om mee te praten. Mijn eigen muziek en tijd om na te denken. Onderweg verscheidene wilde dieren, onder andere deze beer die de weg overstak. Ontario is een erg grote provincie. Ik dacht toen ik in de provincie kwam dat het niet zo lang meer zou duren, maar de wegen zijn allemaal provinciale wegen en duurde toch nog een complete dagen rijden voor ik op de bestemming was. Ik kwam in Sturgeon Falls aan totaal vermoeid van het rijden, maar merkte ook dat de laatste dagen op de kwekerij veel van mijn energie gevraagd had.

Ik moet de moed niet opgeven, maar ben bang dat een werk-visum erg moeilijk gaat worden. Dat realiseerde ik me ook al toen ik uit Alberta vertrok, maar vond dat ik geen andere keuze had. Ik ga dus nu weer een heel ander avontuur tegemoet. Geen idee waar me dat gaat brengen. Daar vertel ik jullie de volgende keer over.

 

Knuffels Monique

Update

 

Hier dan eindelijk het bericht zoals ik dat een aantal dagen geleden beloofd heb.

Ik moet aan de hand van de foto’s kijken wat ik de afgelopen tijd allemaal gedaan heb. Nadat de eerste wwoof-ers vertrokken zijn, hebben we een erg leuke groep vrijwilligers gehad. Er was een meisje uit Duitsland, een jongen uit Tunesie en het meisje uit Nederland was er nog steeds. Met de jongen uit Tunesie hebben we erg leuke gesprekken over zijn cultuur gehad. Ik heb zelfs een boek gekocht over Lawrence from Arabia. Met hen heeft David een terrasvloer gelegd. Zie foto’s. Lange dagen gemaakt en het was warm weer, maar allemaal veel voldoening van gehad. Daarna konden we heerlijk van onze “firepit” genieten.

Vervolgens kregen we meerdere vrijwilligers, in totaal 11. Onder andere een stel uit Denemarken. Dat waren onze “von Trapjes”, je weet wel uit de Sound of Music. Zij begon in het veld te zingen over een “Deer, Female Deer” en al snel was iedereen met het “Von Trapp virus” besmet. Brenda, een van de community-workers heeft de DVD gehuurd, want Duitsers en meisje uit Oostenrijk hadden deze film nog nooit gezien of van gehoord !?! Dus hen een stukje opvoeding gegeven. Alleen al het feit dat we deze film gingen kijken gaf grote hilariteit. Dus telkens wanneer iemand van deze groep afscheid nam, stonden we allemaal “So Long, Farewell, Auf Wiedersehen, Goodbye” te zingen en de mensen van de Greyhound bus konden allemaal meegenieten.

Een van de community-workers is lid van een klein kerkje in de buurt. Al eerder had ze aangegeven dat ze een “Walk-o-thon” organiseren. Dat houdt in dat je sponsors zoekt terwijl je een aantal kilometer (bijna 7 km.) loopt en het geld gaat naar een goed doel, in dit geval kansarme kinderen in India, Zuid Afrika, Mozambique en Roemenie. Ik was wel geintresseerd, maar wilde niet alleen lopen. Maar de hele groep vond het leuk om mee te doen. Met 9 mensen (op dat moment de hele groep) $ 845,00 opgehaald. Toch een goede prestatie vind ik zelf. Monica sponsorde ons met $ 50,00 per persoon. De hele weg iedereen druk gekletst, was heerlijk weer en de tijd was zo om. De organisatie had Monica gevraagd welke nationaliteiten we allemaal hadden, dus bij inschrijving kregen we allemaal een vlaggetje van ons land uitgereikt en bij aankomst moesten we meedoen met de “vlaggenparade”. Ik denk voor iedereen een leuke ervaring.

“s-Avonds zijn we met het hele stel gaan stappen in Edmonton, dancing “on the Rocks”. We mochten van Darcie, een andere community-worker, bij haar thuis slapen. Zelf was ze er niet en als we luchtbedden en slaapzakken meebrachten, mochten we daar “crashen”. Dus wij op pad met ons allen. Soms vergeet ik mijn leeftijd, tussen al die jonge gasten. Die avond kwam ik er achter dat ik inderdaad toch iets ouder ben. Het begon al met de taxi-rit naar de dancing. 3 jongens hadden een blikje bier en mochten de dancing niet in om die reden. Een beetje overlegd en ik nog geprobeerd met de uitsmijters te praten, maar besloten dat wij wilden dansen en de 3 jongens gingen hun eigen weg. Gezellige avond gehad. De 3 jongens zijn later toch binnengekomen. Op gegeven mment is er 1 vermist. Blijkt naar buiten te zijn gegaan om sigaretje te roken, maar kwam er weer niet in. Te dronken. Dus wij allemaal naar huis. Krijgen deze ene gozer zijn bed niet in. Na 4 uur slaap, merk ik dat dezelfde gozer er niet meer is. Zag hem naar buiten gaan voor waarschijnlijk weer een sigaretje, maar komt niet terug. Dus zoeken met 4 mensen en uiteindelijk na anderhalf uur gevonden bij Starbucks. Het was weekend om uit te rusten, maar de hele week kon ik nog “nagenieten”. En thuis gekomen krijg ik te horen dat ik hem had moeten laten staan zodat hij een taxi kon nemen. !?! Samen uit, samen thuis, vind ik.

Het weekend daarna ben ik bij Jessica & Bryan in Okotoks op bezoek geweest. Moest nog steeds uitrusten, ha, ha. Met hen ben ik wezen kamperen, ongeveer een uurtje rijden bij hen vandaan. Ze wilden niet zover, vanwege de kinderen. We hebben heerlijk weer gehad. Soms een regenbuitje om af te koelen en ’s-avonds weer met iedereen rond het kampvuur. Er werd door iedereen op dat deel van de camping gebruik gemaakt van hetzelfde kampvuur. Dat is erg gezellig, want op die manier ontmoet je veel mensen. Ben met Bryan op een vistrip geweest. Geen vis gevangen, maar wel een Moose gezien!! Zie foto’s.

Laatste weekend van Juni zijn we weer met ons allen (veel nieuwe mensen) naar een Rugby-wedstrijd geweest. Brenda kende een aantal jongens in dat team en had een blind date geregeld met 2 wwoof-er meiden. Vervolgens hebben deze jongens ons uitgenodigd voor de rugby-wedstrijd. We begrepen er niet zoveel van, want was geen tijd om vooraf uitleg te geven. Nadien werden er veel biertjes genuttigd en zijn we wezen stappen in Edmonton. Omdat we niet precies wisten waar we moesten zijn voor onze overnachting, wilden we bij elkaar blijven, maar de muziek was niet helemaal mijn (en anderen) smaak. Toch een interessante avond gehad.

Wat er daarna gebeurt is, vertel ik jullie in een volgend bericht.

Het gaat goed met mij hier, erg naar mijn zin en wanneer ik terug kom, weet ik niet.

Ik zal gauw weer een bericht op mijn weblog zetten. Al lang niks meer geschreven inderdaad. Zodra ik tijd heb zal ik iedereen weer op de hoogte brengen.

 

Monique