Dames en heer,
Hierbij het beloofde recept van de taart, waarop ik gisteravond heb getrakteerd bij mijn Barbershopkoor Njoy. Je kunt op internetsite www.njoyachterhoek.nl zien hoe we eruit zien en wat we doen. Een gezellige groep vrouwen waarbij plezier in het zingen voorop staat en dat ook graag ten gehore brengen. Omdat het bestuur de laatste repetitieavond van het jaar gebruikte om na de pauze even gezellig bij elkaar te zitten en omdat het voor mij dan de laatste repetitieavond is voordat ik naar Canada ga, heb ik getrakteerd. Ik heb dit recept gekregen van mijn collega Tonnie Giesen en gaat al jaren mee.
Doe 165 gram boter, 125 gram (basterd)suiker, 4 eierdooiers, 1 zakje vanillesuiker, 1 zakje klopvast en 1 glaasje amandellikeur (Amaretto of een ander likeur) in een mengkom, klop ongeveer 10 minuten met mixer op laagste stand.
1,5 glas likeur en 1,5 glas water in een diep bord en dip hierin 1 pak lange vingers met de suikerkant naar boven. Een springvorm invetten en de geweekte lange vingers in de vorm leggen met de suikerkant naar boven.
Het geklopte mengsel op de lange vingers uitstrijken.
Het tweede pakje lange vingers weken en bovenop het gladgestreken mengsel leggen.
halve liter slagroom, 40 gram (poeder)suiker, 1 zakje vanillesuiker en wat klopvast kloppen en dit mengsel weer over de lange vingers strijken.
Je kunt de bovenkant garneren met chocovlokken of gebruneerde amandelschaafsel.
De taart 1 nacht in de koelkast zetten. De taart kunt je met een warm mes losmaken van de springvorm. Je kunt de taart afmaken met opgespoten slagroom en/of garneren met vruchtjes.
Succes verzekerd!
Ook voor niet-koorleden zeker aan te raden. Is eens iets anders dan appeltaart en van amaretto ga je lekker zingen. Goed voor de keeltjes. Misschien iets voor de kerstdagen eens iets anders bij de koffie. Dag allemaal
Oh ja, ik heb de reispapieren uit Canada ontvangen, dus dat gaat nu zeker door. Werd met een speciale koerier gebracht bij mijn moeder. Was weer even een moment van: nu komt het heeeeel dichtbij.
Even zomaar een berichtje tussendoor.
Op het moment ben ik druk bezig met verhuisdozen inpakken. Maandag 3 december kreeg ik alle verhuisdozen, inpakpapier voor het glaswerk en tips hoe ik het moest doen. Meteen maandagmiddag mee begonnen. Mijn konijn Mozart is een beetje van slag, van alle dozen die overal staan en zijn favoriete ligstekje is nu ingenomen door een stapel dozen. Over ongeveer 2 weken gaat hij naar mijn moeder om daar een half jaar te logeren. Hij is al een beetje aan gewend om in de schuur tussen de ponies te logeren van de weken rond het overlijden van pa. Heeft ie een hele stal voor zich alleen. Lekker luxe he. Hoeft hij niet alleen maar in zijn hokje te zitten. In huis kan niet, want daar is de inrichting niet op afgestemd.
Op dit moment voel ik pas hoeveel er het afgelopen jaar is gebeurd. Heb zin om de hele dag te slapen, zo moe. Ben ook een beetje koortsig. Ook geen wonder van alle emoties van het afgelopen jaar. Maar goed dat ik voor het inpakken van de verhuisdozen 3 weken de tijd heb, kan ik rustig in mijn eigen tempo alles doen. Moet nog een aantal dingetjes regelen. Zoals kopien maken voor mijn belastingaangifte, want die moet nu door iemand anders ingevuld worden. Dan hebben ze wel mijn gegevens nu alvast zoveel mogelijk nodig. En moet ik nu mijn auto verkopen of stallen bij mijn broer? Voor het appartement is alles nu geregeld.
Ongeveer 3 weken geleden kwam ik tot de ontdekking dat de reis die ik met Djoser zou maken (zie stukje onder voorbereiding) niet doorging vanwege te weinig deelname. Was even een domper, maar mijn oom in Canada geschreven en die kwam met een Canadese reisorganisatie. Nu ga ik met Brewster een reis doen door de Rockies. Ik hoop dat het geen bejaardentochtje word, maar zal hoe dan ook leuk zijn. Daar zorg ik zelf wel voor. Heerlijk eerst ontspannen voordat ik op de boerderij ga werken. Zie internetsite: http://www.brewster.ca/Holidays/itinerary.asp?package_id=5273&vStyle=I&vBook=Y Je hoeft er alleen maar op te klikken en je komt op de site. Ik heb ook kaartje van Canada bijgevoegd, dan kunnen jullie je een beetje een beeld vormen van waar ik over ben.
Groetjes, Monique
Gistermiddag 29 november had ik mijn afscheid van het werk. De hele week vroegen mensen hoe ik me nou voelde, dat ik zo mijn werk ging verlaten. Ik kon het niet beschrijven. De laatste tijd zoveel gebeurd, dat ik eigenlijk amper nog met mijn werk bezig was. Ik was het afgelopen weekend niet lekker in orde, dus dat speelde ook nog mee. Donderdag in mijn auto op weg naar Zevenaar voelde ik me een beetje van: “nu is het dan zover. Zolang naar uitgekeken en nu is het moment eindelijk daar”.
Mijn collega’s hebben me een leuk afscheid georganiseerd. Gewoon in de hal van het kantoorpand, een cateraar voor de hapjes en drankjes. Lekker ongedwongen. Natuurlijk moest er gespeeched. Eerst door Paul mijn manager en vervolgens ikzelf. Paul had een leuk verhaal dat begon in het Engels en Frans. Kon ik alvast oefenen. Daarna moest ikzelf natuurlijk even iets zeggen. Had ik het papier met mijn tekst thuis laten liggen, dus moest het uit m’n hoofd.
Daarna kwam een collage welke mijn collega’s op powerpoint hadden gemaakt. Daar moest ik hier en daar wel wat traantjes laten. Zo lief! De collage bedoel ik. Hoe iedereen met me mee leeft en me geluk wenst. Dat blijkt ook uit een aantal cadeautjes die ik kreeg. De bloemen, de cheques, de tekening en de kaartjes. De gelukspoppetjes, de geluksboedha, het doosje vol geluk, het boekje voor 365 dagen per jaar gaan zeker mee in mijn bagage. Bedankt lieve collega’s.
Vandaag had ik mijn officiele laatste werkdag. Ik wilde deze dag zelf nog terug komen om alles af te sluiten. Nog lekker kletsen met dees en gene. Persoonlijk nog even afscheid nemen en daarna de deur dicht. Ik heb veel jaren met plezier gewerkt bij Baston Wonen, maar ik was er op het eind helemaal klaar mee. Zolang naar toegeleeft.
Ik probeer op advies van iemand foto’s te plaatsen. Heel lang geprutst, maar na 2 uur toch enigzins gelukt. groetjes Monique
Zoals in mijn vorige stukje beschreven hebben we dinsdagavond de avondwake en woensdag de uitvaart van vader gehad. Vanaf zaterdagmiddag lag hij thuis in zijn vertrouwde omgeving opgebaard. Heel dapper van mijn moeder dat ze dat wilde. Maar dit is heel goed geweest, want zo konden we elk moment van de dag op welke wijze dan ook afscheid van hem nemen. Voor altijd afscheid nemen van mijn lieve, opmerkelijke vader. Die, zoals tijdens die dagen is gebleken, voor veel mensen iets betekend heeft. Hij was geen gemakkelijke man, maar daarom misschien deste specialer. Je moest even moeite doen om hem te leren kennen, een man met een klein hart. Had je eenmaal dat hart gewonnen, wilde hij alles voor je doen.
Ik heb een foto geplaatst, gemaakt tijdens de uitvoering van zijn grote passie en liefde: shetlandpony’s. Hij is de man met het witte petje. Zoals iemand tegen me zei: “zo’n grote boom van een kerel en hij begon al helemaal te stralen als hij het over ‘t konijn (mijn konijn Mozart) had”. Hij wilde graag op mijn konijn passen terwijl ik in Canada was. Zo was hij met elk dier.
Zingen deed hij graag. In een kerkkoor, maar ook op feestjes, waar hij na een goed glas bier door de zaal galmde. Hij zou naast Pavarotti niet hebben misstaan. Een man van uitersten, want zo uitbundig hij was in vrolijkheid, zo boos kon hij ook worden. Met name wanneer je hem onbedoeld kwetste.
Gelukkig voor pa is opname in het verpleeghuishuis hem bespaard gebleven. Dan had dat grote natuurmens binnen gelegen, niet wetende of hij ooit nog zou kunnen lopen en/of praten. Voor ons geen afscheid op Schiphol, maar een afscheid voor altijd.
Het is een cliche, maar wat doen al die kaartjes, brieven, mailtjes, telefoontjes, attenties, bloemen en bezoeken toch goed! Dat mensen aan je denken en met je meeleven. Een “simpel” kaartje met een paar lieve woorden, zijn zo belangrijk. Realiseer me dat ik hier zelf wel eens slordig in ben.
Dag pa
