Millet

Ah, ik ben weer teurg in Millet en weer een bezig bijtje. Heb geen dag stilgezeten sinds ik hier ben, maar het voelt goed.

Meteen de eerste dag, mee naar het veld. Wauw, toen ik hier vertrok was alles kaal en nu is alles groen en gegroeid (logisch, moet ook). Eerst een gevoel krijgen met het veldwerk. Zijn in totaal met 14! wwoofers en nog krijgen we niet alles gedaan. Blair en Helen, 2 kiwi’s, waren er al toen ik vertrok. Zij doen tussendoor trips zoals naar Alaska en Calgary Stampede en komen dan weer terug. Er zijn 2 Zwitserse meisjes die ipv 2 weken 2 maanden bleven (zijn helaas gisteren vertrokken), een amerikaan, een frans stel, nog een meisje uit Nieuw Zeeland en 4 jappaners. Er zijn 4 slaapkamers met dubbel- of stapelbedden (die ik in april heb helpen kopen). Bovendien is er buiten een trailer voor nog eens 4 mensen. Dus er is organisatie nodig.

Samen met Monica heb ik huisregels opgesteld, want met name de jappaners hebben problemen met alles begrijpen. Met name de schoonmaak. Moet ze zelfs voordoen hoe je een toilet moet schoonmaken (ik dacht dat zij papieren handdoeken en zakdoeken hadden uitgevonden!). Er is een kook- en schoonmaakschema dat elke week opgesteld wordt. Met zoveel mensen in huis moet dat wel, want je kunt niet, zoals in april, met z’n allen koken. Hun huis is groot, maar niet zo groot.

Ik heb een internationaal rijbewijs en deze zomer hebben ze een mini-busje gekocht, mij en Helen op hun verzekering gezet, zodat wij iedereen naar het veld rijden of op zondag naar het winkelcentrum of andere zondaguitjes. Vandaag (dinsdag) en zaterdag komen mensen naar het veld om zelf aardbeien te plukken (you pick). Daat moeten Helen of ik bij aanwezig zijn om een oogje in het zeil te houden en om de betalingen te doen. Vandaag ben ik aan de beurt en dus begin ik later dan de anderen en heb ik tijd om dit stukje op de computer te zetten. Op de computer een kasstaatje gemaakt om de inkomsten bij te houden en de storting bij de bank te deponeren (waar heb ik dat meer gedaan?)

Op dit moment zijn we met 9 mensen over. Vrijdagavond was er een geweldige verrassing voor 1 zwitsers meisje. Haar vriend uit Zwitserland kwam hier zonder dat zij hier iets van wist (wij natturlijk wel, hi, hi) en die zij al 5 maanden niet gezien had. Dus grote hilariteit toen zij binnenkwam en hem op een stoel zag zitten. Is het niet geweldig? Zij zijn nu met hun drieen voor een week op vakantie. Maandag komt er een wwoofer uit Australie.

Sinds april ben ik op facebook. Met name in engels-sprekende landen de site waar je op moet zijn. Kreeg ik afgelopen zondag een berichtje van Sari uit Finland. Met haar ben ik vanaf de Havo begonnen te corresponderen in engels. Zij is zelfs een keer met haar vriendje in Silvolde op bezoek geweest. En nu heeft zij mij op facebook gevonden. Al minstens 22 jaar niks van vernomen (oej, ik word oud!). Maar is dat niet geweldig? Ik ben er ondersteboven van.

Nou, dit is mijn nieuws voor nu. De komende tijd zal ik veel met nieuws uit de kwekerij komen. Veel aardbeien nu. Heb nu ontbijt met aardbeien-pannenkoeken, maken veel aardbeien-jam, drogen aardbeien voor salades ed, ijs met aardbeien, aardbeien-dessert, dus je begrijpt al. Moet bijna aardbeien kakken. Hoe zal dat straks met spinazie zijn?

Nou luitjes, tot een volgende keer.

knuffels Monique

zieke Jake

Onze lieve knuffelige Jake is ziek geworden. Onze, want hij is al door iedereen geadopteerd. Hij is nog maar 2 weken hier, maar hoort er al helemaal bij. Nu heeft hij een soort kennel-hoest en zijn oog is beetje ontstoken. De kou waar hij in terecht kwam misschien toch iets teveel geweest. Krijgt nu medicijnen om hem op te knappen en gaat alweer iets vooruit.

Ligt nu in zijn hok buiten of in de garage. Overdag ligt hij bij ons als we plantjes poten. “Wat doen jullie?, Hmm, dat is interessant! Jullie doen iets met die aarde. Kijk, dat kan ik ook! Loop ik met de vers geplante Rhodiola’s rond. Is dat niet de bedoeling? Nou, zeg ik wil alleen maar helpen!” Er was hier een WWOOF-er met een eigen hond, door omstandigheden bleef ze maar 2 dagen. Jake is met zijn 6 maanden al groter dan deze volwassen hond. “He, dat is leuk, laten we samen spelen! Waarom loop je nou weg? Ik ben wel groter dan jij en loop je compleet ondersteboven, maar dat is toch geen reden om zielig te doen? Dan ga ik wel met mijn eigen staart spelen.” We moeten zo lachen om hem, het is zo’n levendige, ondernemende hond.

Hij is al een echte persoonlijkheid en begint al behoorlijk zijn territorium te verkennen. Is nog wel een beetje huiverig. Dat is denken we, omdat hij misschien bij een boerderij weggeraakt is en daarom nog niet tever weg wil gaan. Hij is gevonden langs de kant van de straat en misschien gewoon zoekgeraakt. Hij komt namelijk uit het asiel. Is hij ook huiverig voor auto’s. Verstandige hond. Hopelijk wordt hij gauw weer beter. Zal hem missen.

Vandaag ga ik met de greyhound bus naar Winnipeg. Wel spannend weer. Moet al mijn spullen weer verzamelen, want na 1 maand ligt het overal. Toch weer vreemd idee. Wanneer je van plek naar plek gaat is dat minder, omdat je minder uitpakt. Gisteren kwam er een jongen uit Frankrijk op de kwekerij vanuit Ottawa. Hij had 60! uur in de bus gezeten. Ikzelf hoef er gelukkig maar 20 uur in te zitten. Dat is al genoeg. Daarna ontmoet ik mijn nicht Anita in Winnipeg en wordt daar opgepikt door de boer in Manitoba. Ik ben als eerst gekomen bij Monica en ga nu dus weg. Op naar een volgend avontuur.

Geen foto’s dit keer, te weinig tijd. Kost toch altijd meer tijd het foto’s plaatsen, dus vandaar dit bericht zonder foto’s. Fijn om te merken dat mensen me volgen.

 

Take care everybody, Monique

Hello everybody,

 

De berichtjes zijn niet meer zo frequent als ze in het begin waren. Dat komt omdat ik niet zo heel veel te vertellen heb en omdat we met ons allen 1 computer delen. Iedereen wil daarin zijn deel en dus moeten we het gebruik van de computer een beetje onderling verdelen.

Een aantal wwoof-ers zijn inmiddels weer vertrokken en aankomende zondag vertrekt Franzeska, het duitse meisje en komen er 2 voor terug. Dus dan zijn we weer met ons vijfen. De Koreaanse jongen Jay is zeer onduidelijk wanneer hij gaat of hoelang hij blijft, dus die tellen we voorlopig nog mee. Zelf heb ik inmiddels ook een andere boerderij gevonden. Het is de familie Black in Deloraine, Manitoba. Het is een melkboerderij, waarbij hulp nodig is in huis, de tuin, het erf, de kassen en op het veld. Ik kan eventueel ook helpen koeien melken als ik dat wil, maar dat moet ik eerst maar een bekijken. Ik heb afgesproken dat de boer me dinsdag 6 mei in Winnipeg oppikt. Hij is die dag voor een vergadering in Winnipeg. Voordien zie ik mijn nicht Anita, die in Winnipeg woont. Weet nog niet precies hoelang. Ik vertrek waarschijnlijk zaterdag 3 of zondag 4 mei. Ik heb afgesproken dat ik ongeveer een maand blijf.

Ik heb bovendien een reis geboekt voor backpackers met de organisatie moose network van 25 juni t/m 6 juli. http://www.moosenetwork.com/. Klik op moose east en ik heb de reis Mohawk geboekt. Dan kom ik in alle grotere Canadeze steden en zie ik iets van het oosten van Canada. Daar ging ik tenslotte OOK voor. Dus heb ik weer allerlei leuks en spannends in het vooruitzicht. De reisorganisatie werd me aanbevolen door Rebecca, het schotse meisje. Zij was in Vancouver met deze organisatie op reis geweest en zeer enthousiast. Bovendien is het zeer vrijblijvend en met een groep.

Ik heb dus de hele maand juni om Anita en de rest van mijn familie in Canada te bezoeken en woensdag 25 juni moet ik dan in Toronto zijn voor de rondreis. Ik ben in Toronto terug op 6 juli en dinsdag 8 juli gaat mijn terugvlucht naar Nederland. Duurt nog minstens 2 maanden, maar zo langzaam aan komt het toch dichterbij en moet ik ook daar aan gaan denken.

Op de kwekerij van Monica hebben we al een week lang, zoals iemand zei, een wit tapijtje over het land. Dat is nu inmiddels al een week. Iedereen snakt naar een beetje zonneschijn. De tomatenplantjes die we begin april gepot hadden en in de bus stonden, zijn helaas allemaal bevroren. Ondanks de verwarming die ze in de bus aangesloten hadden. Was iets niet helemaal goed gegaan. Dus die moesten allemaal overnieuw. Inmiddels is het weerbericht positief over het weer en zal de zon weer gaan schijnen. Ongelooflijk, deze Canadeze winters. Twee weken geleden nog bbq gehad op het terras en nu is alles bedekt met sneeuw.

Inmiddels heb ik Monica weer veel geholpen met haar ARRGO aktiviteiten. Eerst heb ik een bord gemaakt die ze meenam voor een stand van haar kwekerij op een beurs. Bovendien heeft ze morgen, zaterdag, een vergadering en moesten weer veel emails versturd en telefoontjes gepleegd worden. Nu hebben we weekend en kunnen we doen waar we zin in hebben. We gaan met de hele club (WWOOF-ers) naar West Edmonton Mall (alweer!) en willen gaan bowlen en midgetgolfen. Hopelijk is het zondag mooi weer, want ook dan vrij. Verder kijken we veel TV, spelen pool of kaarten en Jake heeft een heleboel maatjes om zich heen.

Nou take care everybody en tot een volgende keer!

Monique

 

 

Jake

Hallo iedereen,

Ik heb deze week niet zoveel te melden. We planten nog steeds veel Rhodiola plantjes. Hebben nu ongeveer 1/5 deel geplant (zie onderste foto). Soms zitten we buiten in het zonnetje, zoals vorige week en op dit moment hebben we een gigantische sneeuwstorm. Donderdagmiddag hebben we gehaast alle plantjes buiten afgedekt en dat was een heel karwei door de harde wind. Nu is het zaterdag en hebben hele dag sneeuw gehad. Door de wind is het gemeen koud. Van donderdag 15 graden naar nu minus 5 graden. Nooit verwacht dat de Canadese winter zo zou zijn. Vorig weekend miste ik mijn korte broeken en nu is het weer de winterjas aan.

We hebben een nieuwe huisgenoot erbij, Jake. Jake is een 6 maanden oude Australische herdershond gemixed met Collie. Een lieve scheet. David, de man van Monica, heeft hem uit het asiel gehaald en vrijdagochtend was hij er opeens. Hij ligt nu in hun schuur. De andere meiden hebben spijt met hem dat hij het koud zal hebben en dat hij daar alleen ligt en hij is nog maar een puppy. Maar zo gaat dat op een boerderij. Het is ook niet de bedoeling dat hij in huis komt. Hooguit in de garage in de wintermaanden vanwege de kou. Nu kan dat niet, omdat wij in de garage plantjes poten. We hebben hem al meteen geadopteerd en hij kan kiezen wie hem uitlaat. Dus hij kan zijn energie goed kwijt, door de vele wandelingen die hij per dag maakt.

Het wil ook niet helemaal zo lukken met de foto’s deze keer. Er is iets veranderd in de website of op de computer en krijg het niet helemaal zo voor elkaar zoals ik dat graag zou willen.

We zijn nu nog met ons zessen. Afgelopen weekend kwamen Franzeska, een meisje uit Duitsland, Rebecca uit Schotland and Jayoung (Jay) uit Korea erbij. Inmiddels is Lucien weer tertrokken naar zijn volgende adres. Vreemd hoe snel je een band opbouwt met mensen die je elke dag ziet. We misten hem meteen de eerste dag al. Zondag vertrekken Desiree en Diana, de meisjes uit Duitsland. Heb zelf inmiddels ook besloten om eind deze maand verder te trekken. Ik kwam tenslotte naar Canada om het land te zien en nu blijf ik weer op 1 plek hangen. Weet niet wanneer de volgende WWOOF-ers komen, dus voorlopig zijn we dan met ons vieren.

Heb nu gelegenheid om al mijn oude emailtjes door te lezen en weer te genieten wat iedereen me schreef.

Tot een volgende keer met hopelijk meer interessant nieuws, hoewel Jake wel een leuke knuffelige springerige afleiding is. 

Monique

 

Royal Tyrrell Museum

Hello, hello,

Zondag ben ik met de Zwiterse jongen, Lucien, met zijn auto naar Drumheller geweest naar het Royal Tyrrell Museum zie http://www.tyrrellmuseum.com/. Dit is een museum, kort gezegd, over dinosaurussen. Zaterdagavond op internet naar het weerbericht gekeken en dat zag er goed uit. Eerst hadden we onderweg veel mist en zelfs sneeuw, dus dat was niet helemaal zoals we verwacht hadden. Geleidelijk aan werd het weer echter beter. Het was een tocht die ongeveer 2,5 uur zou duren, maar hebben er 3 uur en kwartier over gedaan.

Het museum was geweldig. Eerst werd je door een informatief deel geleid. Over de opgravingen, wie de belangrijkste ontdekkingen hebben gedaan en waar, uitleg over hoe alle tijden heten en hoe het landschap ed is ontstaan. Vraag me nu niet meer hoe het allemaal heet, maar het was heel indrukwekkend. Wat me zeer verbaasde was dat er fossielen van zeedieren boven op de Rocky Mountains gevonden werden en worden. Bovendien dat een archeoloog er een jaar over doet om 1 bot uit steen te “halen”. Over monnikenwerk gesproken. Overal werd er aan de hand van soort filmpjes op een leuke (niet belerende) manier dingen duidelijk gemaakt.

Vervolgens kwam je in een zaal waar de uiteindelijke skelletten opgesteld staan. Sommige botten, zoals het bekkenbot, waren zo zwaar dat ze er een replika in hebben gezet en het origineel op de grond. De dinosaurusen zijn echt enorm. En ik kwam tot de ontdekking dat dinosaurussen over verschillende tijdperken verspreid zijn. Ik dacht dat ze in 1 tijdperk geleefd hadden. De enige nog levende “dinosaurussen” zijn de schildpadden en de krokodillen, voorzover we weten. In totaal 2,5 uur in het museum doorgebracht.

Toen we buiten kwamen scheen de zon. Het weerbericht toch goed geweest! Stukje rondgelopen buiten het museum door de badlands http://www.canadianbadlands.com/. Binnen bij de receptie van het museum gevraagd over een leuke route terug, want hoeven niet dezelfde weg te nemen. Zijn er in de omgeving ook Hoodoos http://www.virtuallydrumheller.com/tour/hoodoos.htm. Je hebt ze op meerdere plaatsen in de wereld zoals in Utah, USA. Lucien wilde perse helemaal naar boven als een berggeit.

Toen we terug kwamen bij Monica Blaeser bleken de 2 Duitse meisjes inmiddels gearriveerd. In dit geval waren er dus echt meisjes, hi, hi. Daar deel ik dus nu mijn kamer mee. Zij slapen samen in het stapelbed. Onderling praten we allemaal engels, want heb aangegeven dat ik het vervelend zou vinden als ze onderling duits spreken, ook al versta ik dat wel. Maar mijn ervaring op de eerste boerderij wilde ik hier niet herhalen.

Hebben het ’s-avonds wel gezellig. Er staat hier onder in de kelder een groot snooker-biljart, dus hebben al 2x gespeeld hier. Vanavond wil Monica weer dat ik mensen bel, dus voor mij dus vanavond werken ipv vanochtend. Willen met ons allen nog een keer in de hottub en er is een pokerspel. Dus nu hebben we ’s-avonds genoeg te doen.

Over het planten is niet zoveel te vertellen, dat is nu elke dag hetzelfde. We nemen een oude tray met plantjes en verpoten ieder plantje dat er inzit naar een grotere tray. Soms zit er niks in en soms 3. En dat doen we de hele dag. De omgebouwde schoolbus is nu inmiddels vol, dus nu zetten we de trays zolang op de grond tot David een wateringssysteem heeft gebouwd. ’s-Avonds brengen we de oude trays alvast naar binnen, omdat sommigen nog bevroren zijn. Zo zitten we de hele dag met ons vieren aan een lange tafel in de garage (of als de zon schijnt buiten), radio aan, kletsen en plantjes poten.

Tot zover het spannende nieuws uit het grote land aan de andere kant van de oceaan, Canada.

Toedeledokie, tot een volgende keer.

 

P.S. we hebben een eigen computer in de kelder nu tot onze beschikking, maar nu lukt het niet om de foto’s in te laden, dus zodra de zoon van Monica dit gefikst heeft, heb ik weer foto’s

 

 

Powwow

Hello everybody!

Vorige week vrijdag met een brits meisje dat praktisch de halve wereld al rondgereist is, naar de powwow geweest. Een powwow is een zang- en dansceremonieel van de native Canadezen, wij zeggen indianen, maar dat is hier inmiddels een scheldwoord. Zij had dit ook nog nooit meegemaakt, dus samen op pad. We zijn hier ongeveer 2 uur geweest en kregen 1 keer de gelegenheid om mee te dansen. Het lijkt heel eenvoudig, maar ik kwam tot de ontdekking dat dit toch wel tegenviel en dat ik behoorlijk “roestig” in de heupjes ben geworden. Na 2 uur wel gezien en in de stad een pilsje gedronken. Zij verteld zoveel over haar reizen, kom zelf nog maar net kijken. Voel me een groentje met haar vergeleken.

Heb in de hostel wel hooikoorts gekregen of gewoon een verkoudheid. Weet niet precies. Snipverkouden, hoesten, koortsig, lichte hoofdpijn. Is nu eindelijk een beetje over. Ben bang dat ik wel kamergenoten wakker heb gehouden door mijn gehoest.

Ben met de Greyhound bus naar Millet gereisd en ben inmiddels weer 3 dagen bij Monica. Voelt weer helemaal als vanouds. Op dinsdagmiddag de stapelbedden opgemaakt met beddegoed, want voor de nieuwkomers wel zo fijn als hun bed lekker fris opgemaakt is. Het meisje zou ’s-avonds met haar eigen auto komen en eerst bellen om de precieze route te vragen. Komt ’s-avonds Monica opgewonden bij me, want het bed beneden in de “kelder” moet klaargemaakt. Lucy, die zou komen, blijkt namelijk een Lucien te zijn. Zij kende de naam niet en dacht dat het een meisje was. Dus grote hilariteit. Aangezien geen van beiden mijn weblog leest, kan ik dit rustig vertellen.

Lucien is een welkome afwisseling hier op de kwekerij. Is fijn om met iemand te kletsen die geen deel is van de familie en bovendien is hij een leuk persoon. Hij is 23 jaar en komt uit Zwitserland. Vanaf maandag komen er meer vrijwilligers, maar op dit moment durf ik niet te zeggen of dit jongens of meisjes zijn. Kan zomaar veranderen, hi, hi.

Ik heb nog een paar foto’s bij mijn vorige stukje Calgary 2 toegevoegd. Dat lukte me de vorige keer niet.

Wat heb ik inmiddels op de kwekerij gedaan? Eerst weer veel gebeld. Monica had zelfs in haar vakantie gegevens verzameld en die moesten verwerkt. Gisterenmiddag heb ik o.a. tomatenplanten gepoot en onder groeilampen gezet. Vandaag hebben we plantjes Rhodiola rosea in grotere potjes verpoot. Ik heb foto’s bijgevoegd van pakketjes grond. Het lijken net damstenen, maar zodra je er water bijvoegd, zwelt het op en kun je zaadjes poten. Ik had dit nog nooit gezien op deze manier. Bijzonder, he? Op de achtergrond van de voorlaatste foto kun je zien hoeveel trays met Rhodiola plantjes er staan en we hebben samen 6 tray in 1 dag verwerkt, dus we zijn blij dat er meer vrijwilligers komen. Bovendien staan er nog meer trays buiten in het veld. We weten dus voorlopig wat we kunnen doen. Monica heeft een oude schoolbus omgebouwd tot mobiele broeikas. Ze heeft nog zo’n soort bus om in de zomermaanden naar markten te gaan om haar groenten en fruit te verkopen.

Karen, speciaal voor jou! Gefeliciteerd en Kevin ook natuurlijk. Mijn nicht heet ook Lotte en bovendien de dochter van jouw oude schooljuf. Leuk, he? Nou, geniet ervan en laat je deze kraamtijd maar lekker verwennen, nu het nog kan. Je merkt dat al zit ik in Canada, ik volg toch al het nieuws uit Nederland.

Monique

Calgary 2

Allemaal de paasdagen goed doorgekomen? Ik heb begrepen dat jullie een witte pasen hebben gehad. Moet beetje vreemd zijn de krokussen tussen de sneeuw.

Hier heeft het maandag ook weer gesneeuwd. Schijnbaar telkens als mijn nicht Jessica me ophaald of wegbrengt sneeuwt het.

Zoals in mijn vorige berichtje gemeld ben ik met de paasdagen bij haar en haar gezin geweest. Goede Vrijdag was iedereen vrij en gingen naar de dierentuin. Omdat ik daar al geweest was en ik hun als gezin prive-tijd gunde, hebben ze mij afgezet bij weer een ander winkelcentrum. Na ongeveer 3 uur kwamen ook zij daar, want gingen met de kinderen naar de film Dr. Seuss says Who (of zoiets). De kinderen konden zich nog herinneren dat ik ook met hen naar de film Alvin and the Chipmunks in januari ben geweest.

Op zaterdagavond trok Bryan het paashaaspak aan. Aidan was een beetje achterdochtig of de easterbunny wel echt bestond en wilde in de woonkamer de videocamera opstellen om te zien of hij echt kwam. Je kunt begrijpen dat we zaterdagavond een beetje melig waren. Uiteraard zondagochtend met de kinderen paaseieren gezocht en allemaal met “verbazing” naar de camera gekeken. De easterbunny bestaat dus echt! Hoe kunnen we als volwassenen de kleine kinderen toch voor de gek houden. Kerstmis, Halloween. Met St. Patricksday (een dag geadopteerd van de Ieren) komt er een soort dwerg die alles wat glimt en schittert meeneemt en als beloning snoep achterlaat. Dus doos beplakt met aluminiumfolie, glitters erop geplakt, geld eronder gelegd en volgende ochtend lag er chocoladegeld. Hoe die dwerg binnen gekomen is, is een groot raadsel. Dat was maandag 17 maart, dus dat heb ik ook meegemaakt. Voor de volwassenen is deze dag aanleiding om veel  te drinken en je moet iets groens aantrekken of opzetten.

Met Matthew erbij was het gezellig. Gepokerd (is helemaal hype hier!), sportspel op de computer (wordt je warempel nog moe van ook), in de hottub. Leuk om hem terug te zien.

Vanaf maandag verblijf ik weer in de hostel. Heb voor mijn gevoel alles wel een beetje gezien. Ben dinsdag naar Olympisch museum en skischans geweest. Was interessant. Was ook een plaquette over Yvonne van Gennip. Vervolgens naar de Olympic Oval, de schaatsarena, om een paar rondjes te schaatsen. Helaas was dit dicht ivm renovatie. Waar heb ik dat al eerder meegemaakt?

Verder heb ik niet zoveel meer te vertellen op dit moment. Ik zie in de hostel nog een aantal gezichten die er ook de vorige keer waren. Zijn mensen die niet reizen, maar een baan zoeken in Calgary en nog geen eigen plek hebben om te wonen. Verder is het een komen en gaan van mensen. Vanaf volgende week maandag ben ik ook weer weg.

Groetjes allemaal en tot schrijfs!

Monique

Buffalo Jump Head-Smashed-Inn

Ik ben alweer bijna een week bij mijn nicht Jessica in Okotoks. Jessica is getrouwd met Bryan en heeft 2 kinderen, Aidan (over 2 weken 6) en Riley van 3. Zijn erg levendige kinderen die veel samen spelen en zoals kleine jochies doen, veel ruzie maken, dus wel vermoeiend. Maar zijn ook zeer vertederend, want ineens krijg je zomaar een knuffel, roepen ze zomaar vanuit het niets: pappie, ik hou van je! En komen op een avond, schuifel, schuifel, boekje in de hand, vragen of ik verhaaltje wil voorlezen.

Vorige week inderdaad naar Calgary Tower geweest en naar Fort Calgary. De uitzichten vanaf Calgary Tower reiken helemaal tot aan de bergen, je ziet vliegtuigen dalen en stijgen en de hele omtrek van Calgary. Ook de springschans van de Olympische Spelen. Fort Calgary verteld over de historie van het fort, hoe 100 Mounties vertrokken vanuit Ontario en maar 50 levend de locatie bereikten, de opbouw en bijna neergang van het fort, hoe de spoorbaan de gemeenschap weer een “boost” gaf, de eerste olie ontdekt werd en zo langzaam Calgary een wereldstad werd. Hoe binnen nog geen 15 jaar nadat de Mounties arriveerden de stad al gegroeid was.

Ook de stad weer in, kapper geweest (al poosje niks aan gedaan) en in hostel beetje lezen. Krijg inmiddels leuke gesprekken met mensen in hostel. In het begin van mijn verblijf in de hostel zag ik veel bierdrinkende lawaai papegaaien, maar nu ook mensen die net als ik een beetje lezen ed. Ik lees op het ogenblik een boek over de gijzeling van de Amerikaanse ambassade in Teheran in 1978. Daar krijg je wel gesprekken mee begonnen. Vrijdagavond met een gozer naar de stad geweest om pilsje te drinken. Anders zit ik hele avond alleen en waarom niet. Zaterdagmiddag kom ik in gesprek met een meisje op mijn kamer uit Duitsland en besluiten om ’s-avonds ergens te gaan eten. Hele leuke gesprekken gehad samen. Na het eten naar een bar en beetje gesnookerd. Was gezellig. Hebben besloten om vrijdag 28 maart samen naar een powwow te gaan. Een powwow is een soort indianen “bijeenkomst” met zang en dans. Als buitenstaander mag je soms ook meedoen. Lijkt me leuk.  Als we uit de pub komen sneeuwt het weer iets. Was donderdag ook. Ik dacht dat het nu wel gebeurd was met de sneeuw. Ze zeggen kan zelfs nog in juni!!

Zondagochtend werd ik door Jessica, mijn nicht, opgepikt. Daar ben ik dus nu op het ogenblik. Wandel veel met hun hond, Willy, een mini-Schnauzer. Een scheetig hondje. Gisteren (woensdag) ben ik met hun 2de auto naar Buffalo Jump Head-Smashed-Inn geweest. Daar heb ik een vorige keer al over geschreven. Ik ben er dus niet met mensen uit de hostel geweest, maar in m’n uppie. Ik vond het heerlijk om weer een keer met de auto op pad te zijn. Niet meer auto gereden sinds ik in Canada ben. De auto’s hier zijn ingesteld op lange afstanden. Cruise-control aan en karren maar. Een highway kan hier trouwens van alles zijn. Een snelweg, zoals bij ons, of een soort provinciale weg. De snelweg gaat soms ook gewoon door plaatsen heen, dus de eerste keer had ik niet zo gauw door dat ik van 110 km. p/u naar 70 en 50 km. p/u moest. 

Buffalo Jumo Head-Smashed-Inn kreeg de naam doordat een jonge indiaan onder de jump ging staan om het vanaf die zijde te zien. Er waren echter zoveel buffalo’s dat hij uiteindelijk verpletterd werd. Dus de naam is door hem ontstaan en niet het head smashed inn van de buffalo’s. Het centrum is helemaal verwerkt in de berg, zodat je er vanaf de buitenkant bijna niks van ziet. Je kunt een wandeling maken naar de plek waar de buffalo’s van de klif af gedreven werden. Binnen is een tentoonstelling over oude indianenverhalen en over hun geloof. Over hoe belangrijk de buffalo’s waren voor de indianen, hoe ze samenwerkten met andere stammen tijdens de jacht op buffalo’s en hoe dit alles veranderde toen de europeanen kwamen. Soms tot schaamte, welke domme dingen de europeanen deden.

Vervolgens met de auto via een toeristische route terug gereden. Ik had aan de linkerkant de Rocky Mountains en aan de rechterkant de foothills, dus de “voor”bergen. Op een route van 135 km. maar 1 dorpje, dus je moet niet met een bijna lege tank gaan rijden.

Aankomend weekend is het pasen. Er word hier aan de kinderen over de paashaas verteld. Aidan begint te twijfelen over het bestaan van de “easterbunny”, dus Bryan wil dit weekend proberen om de kinderen te foppen en zo Aidan nog 1 jaar in de paashaas te laten geloven. Bovendien komt mijn neef Matthew, de broer van Jessica, dit weekend hier. Lijkt me leuk om hem weer een keer te zien. De laatste keer is ongeveer 20 jaar geleden geweest, toen hij als klein jochie naar Nederland kwam voor het huwelijksfeest van onze grootouders. Ik ga of maandag met Matthew naar Calgary als hij terug gaat naar Peace River of ik ga dinsdag met Jessica mee naar Calgary als zij naar haar werk gaat. Kan natuurlijk niet continue bij haar logeren.

Goodbye folks, until next time!

P.S. allemaal hele fijne paasdagen toegewent.