Anita

Inmiddels ben ik alweer een paar dagen bij mijn nicht Anita. Anita is de jongste dochter van oom Wim en tante Riet Mekers die ongeveer 49 jaar geleden naar Canada emigreerden. Anita woont met man John en kinderen Emma en Jack in Winnipeg.

 De laatste dagen op de boerderij bij familie Black heb ik nog veel geholpen in de moestuin. Door de regen was de grond erg plakkerig geworden, dus was moeilijker te bewerken. Larry en zoon David waren ineens beredruk, doordat alles nu gezaaid moest worden. Hij kon echter nog wel tijd vinden om woensdagavond naar baseball (honkbal) wedstrijd te gaan. Was leuk om een keer mee te maken. In de rechterbovenhoek kun je de bal nog zien. Hoop nog wel een keer een wedstrijd te zien in een groot stadium met professionele spelers.

Donderdag met de Grey Goose bus naar Winnipeg gereden. Dat is van dezelfde maatschappij als de Greyhound bus, maar meer voor pakketjes. Anita had nog nooit van Grey Goose gehoord, dus is zeer plaatselijke route. Zij heeft me weer van het station opgepikt.

Vrijdag mocht ik hun auto meenemen naar Downtown Winnipeg. Eerst naar het Legislative Building (het provinciale parlementsgebouw). In Canada zijn ook provincies net als in Nederland en in Canada is Ottawa de hoofdstad en parlement. De dag ervoor zag ik op het nieuws dat de president van de Oekraine in Winnipeg was. Dus toen ik bij het parlementsgebouw aankwam was er nergens een parkeerplek te vinden. Eindelijk na kwartier een plek gevonden, parkeergeld betaald, verteld een voorbijganger dat ik verkeerd sta. Dus auto weer in, allemaal eenrichtingsverkeer, plekje gevonden, auto te groot. Ik kreeg het er warm van. Dan maar parkeergarage en kwartier lopen. Er was een hele delegatie met militairen, dus vandaar zo druk. Helaas waren er nog geen rondleidingen, die waren pas vanaf juli. Kreeg van beveiliging een badge met bezoeker. Daarna stad in en rondgekeken.

’s-Avonds was er een afscheidsfeestje van buren die naar Calgary verhuizen en ik was ook uitgenodigd. Iedereen bracht iets te eten en/of drinken mee. Na het eten was er een spel op TV met de computer, waarbij er een rockband nagespeeld word. Er worden 2 gitaars, een drums en 1 microfoon aangesloten. Via kleuren op het beeldscherm die corresponderen met toetsen op de gitaar of drums zie je welke noten je moet spelen. De tekst verschijnt ook op het scherm, een beetje als karaoke. Dat viel zwaar tegen. Ik dacht: ik zing in een koor, dus ik neem de microfoon. Je krijgt 3 kansen, maar ik werd automatisch uit het spel gegooid, vanwege wanprestatie. Hmmm. Afijn, het was een gezellige avond.

Zaterdag ben ik met hun auto naar Gimli geweest. Nee, nee, dat heeft niks met de Lord of the Rings te maken. Het is een plaats aan Lake Winnipeg, ontstaan door emigranten uit IJsland. Ze hadden hun eigen taal, scholen, zelfs hun eigen wetgeving. Pas in de 30-er jaren werden andere emigrangen van andere landen toegestaan. Er is een museum, een prachtige haven, een strand. Helaas werkte voor mij het weer niet helemaal mee.

Vandaag is het een beetje afhankelijk van het weer wat ik ga doen. Daar schrijf ik een volgende keer over. Dan ben ik inmiddels in Ontario. Zoals verteld ga ik daar met de trein heen. Daar kijk ik erg naar uit.

Nou groetjes allemaal en laat eens weten hoe het met je gaat.

Monique

 

Bottineau

Okay, hier ben ik met een nieuw bericht. Het regent hier pijpestelen, dat vinden ze hier geweldig, want al geen echte regen meer gehad sinds oktober! Wel sneeuw, maar dat telt hier schijnbaar niet. In ieder geval is het door de wind en geen regen zeer droog.

Weer veel gebeurd sinds de laatste keer. Maandagavond met Larry en Susan naar de buren geweest, samen met hun “kids”, want zo noemen ze hun wwoof-ers. Ze huren land van 2 amerikaanse dames die een huisje hebben aan een meer (meren in overvloed hier) en kunnen hun land niet zelf verbouwen. Omdat de amerikanen belasting betalen over ontvangen huur, “betalen” Larry en Susan de huur in natura. Nee, nee, heel gewoon in natura via klusjes met de traktor, melk, groenten uit de tuin e.d. Het was een gezellige bedoening met ons vieren, de 2 dames, hun 4 gasten en 5 honden en de nodige biertjes. Als je een avond geen pilsje neemt, vragen ze of je soms een beetje niet lekker bent!

Donderdag met Larry en Henrik op pad geweest. Trailer met 4 koeien achter de truck, stierkalfje in de laadbak en op weg voor anderhalf uur naar Brandon. Onderweg aangehouden door een soort veetransport politie om te controleren of alles met vee en papieren in orde was. In Brandon eerst de 4 koeien bij een soort veehandelaar (noemen ze hier lifestock dealer) afgeleverd. Was belevenis op zich. De koeien werden eerst samen in een corral, een afzetting van hout, gedreven en daarna 1 voor 1 gewogen en bekeken, ingedeeld bij een categorie van soortgelijke koeien en daarna gaan ze op transport naar Saskatchewan.

Daarna zijn we met trailer doorgereden naar het plaatselijke vliegveld. We gingen samen met Larry vliegen, want hij is piloot van een sportvliegtuigje. Yoepie!. Hij had niet zoveel tijd, want nog allerlei andere boodschappen te doen in Brandon, maar toch een uur lang gevlogen! Door de wind veel luchtzakken, dus moesten hoog vliegen, af en toe een diepe zucht om m’n maag weer tot rust te brengen, maar het was geweldig. Ik zat voorin bij Larry en Henrik achter mij. Kun je zien hoe de boeren hun land bewerken, diagonaal ipv horizontaal en verticaal (zie foto). Kun je zien hoe de meren droog staan! Hoe de koeien in een ring om de hooiruif staan in de wei, hoe de rivier door het landschap slingert, hoe blokkig en vierkant de velden zijn.

Terug bij de truck stond het stierkalfje achterop vrij in de laadbak, hi,hi. Ja, die hadden we nog steeds bij ons. Die werd bij een veehandelaar afgegeven die speciaal stierkalfjes mest. Daarna met de truck en trailer door de hele stad.

Vrijdag ging Henrik op weg naar een volgende boerderij. Dus op dit moment ben ik hier alleen. s’-Middags was ik weer in de moestuin, toen Larry en David, zijn zoon, 2 kalfjes in de kalverwei naast de moestuin brachten, want er moest plaatsgemaakt voor een ander kalfje onderweg. Of ik wilde kijken? Natuurlijk! Het kalfje lag verkeerd met zijn kontje eerst. Dus moest snel gehaald worden. Ik moest helpen dat de koe niet zou weglopen. Het was eng en Fascinerend tegelijk. Eng, stel dat het mis gaat en een gebeul zou worden en fascinerend, omdat het altijd mooi is als er iets geboren word. Voelde weer een beetje als bij Oom Bennie in de stal. Dat had ik meteen al de eerste keer toen ik door de stal liep. Net als toen ik een tiener was. Oeps, dat is lang geleden!

Gisteren hadden Larry en Susan een vrije dag. Eerst gingen ze samen op pad en ik, raad eens…, in de moestuin. Toen ze terugkwamen vroegen ze of ik problemen zou hebben als ik de USA binnen ging. Nee, geloof ik niet, hoezo? We gaan winkelen in de USA en ga je mee? Dus op pad naar Bottineau, een plaats ongeveer een uur rijden van hun huis. Bij de douane moest ik uitstappen. O jee, mee naar binnen. Moest een heel formulier invullen, er worden vingerafdrukken gemaakt en gezichtscan, formuliertje mee die ik bij terugkomst weer moest inleveren. Een hele heisa voor 4 uur winkelen. Mocht niet vertellen dat ik werk op hun boerderij, want officieel geen werkvisum. Een vorige wwoof-er wel gedaan en die mocht dus USA niet in. Van alles gekocht. Gegeten in een voor hun heel populair restaurant, waarbij je zelf je kip of biefstuk op een grill bakt, met een beetje koolsla en een gepofte aardappel. Een hele traktatie! Maar mag niet negatief doen, zo gaat het hier nou eenmaal. Het is geen Europa!

Nu dus geen werk in de moestuin, omdat het zo regent. Nu moeten de bomen toch eens een keer echt groen worden, want nog steeds niet echt.

Donderdag ga ik met de Greyhound bus naar Anita, mijn nicht in Winnipeg. Ik heb voor dinsdag 3 juni een treinticket van Winnipeg naar Sudbury, de omgeving waar de rest van mijn familie woont. De trein is ietsje duurder, maar ik dacht dat ik dan meer van de omgeving zou zien en kan ik gewoon rondlopen. Even geen zin meer in de bus. Voor de tijd hoef ik het niet te doen, want de trein doet er net zo lang over als de bus. Mijn oom haalt me bij het treinstation op. Ik kijk er erg naar uit om ze eindelijk allemaal te zien.

Nou, volgende week meer. Toch een heel verhaal geworden!

Monique

 

 

Hutterite

Ik ben inmiddels alweer bijna 2 weken bij Susan en Larry Black. Er is in Canada op dit moment een lang weekend. Maandag is het namelijk Victoria Day, een nationale feestdag en iedereen vrij. Dit weekend is een soort startsein voor opening van het kampeerseizoen. Iedereen met een “cabin”, een huisje, gaat er naartoe om schoon te maken e.d. Ik heb hier veel auto’s met soort caravans of boten langs zien rijden. Susan en Larry wonen ongeveer 10 km. voor Lake Metigoshe bij de Amerikaanse grens. Zelf hebben ze ook een huisje bij het meer. Kunnen er kayaken of in een rubberboot. Nog niet uitgeprobeerd, want er was gisteren teveel wind en vandaag kwam het er niet van.

 

Vrijdag ben ik samen met Henrik, de Deen, op pad geweest. Hij is op een soort spirituele zoektocht en wilde het indiareservaat bezoeken. Dus ik mee, gewoon uit nieuwsgierigheid. Kwamen bij een soort medicijnman terecht, hun spirituele leider zeg maar, die een sweatlodge beheerde. Dat is een soort sauna in de vorm van een iglo waar geen zonlicht binnenkomt en je dus het verschil niet weet tussen dag en nacht. Het reinigingsritueel neemt 4 dagen in beslag en voordien heb je minstens 2 dagen voorbereiding nodig. Je komt jezelf dan behoorlijk tegen, wordt geconfronteerd met al je angsten. Vervolgens nam hij ons mee naar een “sundance” locatie. Ooit wel eens iets op TV gezien, waarbij indianen botjes door de voorhuid van hun borst en 2 op de rug krijgen en zichzelf ophijsen. Ik dacht verleden tijd. Nee dus. Gebeurd nog steeds als een soort boetedoening en dan 4 dagen lang zonder eten en drinken. Brrrrrrrr. De medicijnman liet de littekens op borst en rug zien. Ik geloof dat Henrik heeeeel veel heeft om over na te denken.

Daarna zijn we bij een Hutterite kolonie wezen kijken. Hutterites zijn een soort moderne Amish. Gebruiken dus wel gewoon de techniek van tegenwordig, maar houden wel aan hun oude geloof vast van omtrent 1800. Spreken nog het oude Duits onder elkaar, dragen kleren met sombere kleuren, vrouwen en kinderen heb ik op de kolonie niet gezien. Ze hebben zelf geen eigendom, alles gebeurd in het belang van de gemeenschap. Gevraagd over de vrouwen, maar die deden alleen huishoudelijk werk of alles wat met voeding te maken had, zoals moestuin of slachten van kippen. De man die ons rondleidde was zeer spraakzaam en zeer trots op hun tradities. Ik heb geen foto’s gemaakt deze dag, want dat vond ik niet zo respectvol.

Hebben vrijdagavond met Larry, Susan en Henrik in hun cabin gegeten. Daar heb ik een foto van de zonsondergang gemaakt. Vervolgens kampvuur aan, biertje erbij, heel vervelend allemaal ….. nee dus. Ik hoop dat ik nog een keer de kans krijg om te gaan kayakken. Lijkt me leuk. Zolang ik niet in het water val, want is nog zeer koud.

De overige foto’s zijn van: Briar, de kleindochter van Larry en Susan. Hun zoon David is ook boer en de kleine meid wordt nu al een klein boerinnetje. Een echte Canadees zegt aan het eind van een zin vaak Eh? Dus toen ik dit langs de kant van de weg zeg moest ik lachen. Ik heb een dag alleen maar banden versleept. Ze gebruiken die om een berg met voer af te dekken en de banden zorgen ervoor dat het plastic niet wegwaait.

Nou, dit is voorlopig weer mijn nieuws. Groeten allemaal en tot een volgende keer.

Black Family Farm

Hallo iedereen, hier ben ik weer.

Inmiddels ben ik in Manitoba aanbeland. Ik werd door Monica in Edmonton op de bus gezet, nadat we samen ergens geluncht hebben. Het landschap in Alberta was mooi, heuvelachtig en begroeid. Naarmate de bus dichter bij Saskatchewan kwam werd het steeds vlakker. Onderweg geprobeerd in de bus te slapen, maar dat ging niet zoals ik gehoopt had. Dus had gelegenheid om ’s-nachts om 2 uur (nederland 10 uur) even met thuis te bellen.

De volgende ochtend stond Anita, mijn nicht, me in Winnipeg op te wachten. Leuk, hoe je iemand na meer dan 15 jaar meteen herkend. Ze had haar zoontje Jack bij zich. Ze ging met mij naar plekken in Winnipeg waar ze zelf ook nog niet was geweest. Terwijl ze er al 4 jaar woont. ’s-Middags toch zo moe dat ik op bed in slaap viel. ’s-Avonds veel gekletst. De volgende dag naar Oak Hammock March geweest. Dat is een groot waterrijk natuurgebied waar veel vogels broeden. http://www.oakhammockmarsh.ca/

s’-Middags om 4.30 werd ik door boer Larry meegenomen naar zijn boerderij. Hij zit in het bestuur van zuivelboeren van Manitoba en had daar een soort bijeenkomst. Onderweg naar zijn boerderij werd ik ingelicht over het boerenleven en alle politiek daarom heen. Was daar zeer gepassioneerd over en was interresant om naar te luisteren. De rit naar huis duurde 3 uur, maar begin al te wennen aan de lange auto- bus ritten. Hun boerderij de eerste en enige organische zuivelboerderij van Manitoba.

Er is hier nog een andere vrijwilliger, Henrik uit Denemarken. Hij is ongeveer 40 jaar en vrouw en kinderen zijn in Denemarken. We doen hier van alles. bloembed wieden, garage opruimen e.d. De gereedschapschuur zijn ze aan het opruimen en vandaag heb ik spijkers en schroeven e.d. gesorteerd (buh!). Ben ook mee geweest met de vuilnis naar de stort brengen. Dat gaat ongeveer zoals het in Nederland 40 jaar geleden gebeurde. Een groot gat in de grond en vervolgens werd gesorteerd op hout/papier, plastic en oud ijzer. Is het gat vol, steken ze het in brand. Overal waait plastic rond. Schrok er wel een beetje van. Hoezo Kyoto-verdrag.

Hun boerderij ligt op ongeveer 10 km van de Amerikaanse grens. Het is bij Lake Metigoshe en Turtle mountain. Je kunt zo de grens overlopen, alleen gaat er dan wel een sirene af en komt de douane kijken. Je kunt ervoor opgepakt worden.

Gisteren ben ik met Henrik op een soort quad het provinciale park ingeweest. Dat ligt op ongeveer 2 km afstand. Al snel kwamen we een moose “tegen”. Geweldig om te zien. Ze hebben ook een klein huisje aan het meer met kajaks. Ik hoop dat het weer zo wordt dat we een keer gebruik kunnen maken van de kajaks. Zou fijn zijn.

 Ik heb besloten om nog langer in Canada te blijven. In eerste instantie wilde ik gewoon terugkomen in juli en dan in augustus terug. Monica Blaeser wilde mijn ticket betalen. Echter, na vertrek uit Canada, mag je de eerste 6 maanden niet terug. Dus nu ga ik verlenging van mijn toeristenvisum aanvragen en zij betaald mijn ticket van Toronto naar Edmonton en terug. Mijn ticket vanuit Toronto naar Frankfurt en Amsterdam is al betaald. Dus ik ga nog even niet terug naar Nederland. Sorry allemaal.