terugreis

Inmiddels ben ik in Sturgeon Falls aangekomen in Ontario, waar mijn familie woont. Ik had de laatste tijd niet veel te vertellen en dus geen berichtjes van mij op internet.

De laatste weken nog in de schuur gewerkt bij Monica Blaeser met de Rhodiola zaadjes. Er kwam nog een meisje uit Australie en een stel uit Groot-Britanie. Ik merkte dat ik inmiddels moe was van mensen telkens weer hetzelfde te moeten vertellen en dan maar afwachten of ze het oppakten. Tina uit Duitsland pakte alles meteen op, maar het meisje uit Australie vertelde de eerste dag dat ze bij haar baan in een hotel ontslagen was!!! Nou vast niet vanwege haar harde werk. En de Engelsen wilden alleen het leuke werk. Zowel hij als het meisje uit Australie presteerden het om de schuur blank te laten lopen met water, omdat ze niet wisten hoe ze de waterkraan uit moesten draaien!!!! Ja, daar word ik moe van.

De laatste week bij Monica heb ik veel gelachen met Tina. Omdat het werk in de schuur gedaan is, hebben we veel kleinere klusjes in huis gedaan. Oa de kerstboom opzetten, hi, hi. Over een week gaat Monica met vakantie en komt net voor de kerst terug. Dus zij heeft geen tijd om ook nog de kerstboom op te zetten. Dat hebben wij dus gedaan. Kerstmuziek aan en daar liepen we met de erg Amerikaanse kerstversiering door het huis te jingle-bellen. Toen het ook nog begon te sneeuwen was het plaatje compleet. We hadden tot dan toe nog geen sneeuw gehad rond Edmonton. Zeer ongewoon, volgens Monica.

Op zaterdag ben ik met de trein vanuit Edmonton vertrokken. Het was een vreemde dag. Afscheid nemen van Monica, David, Tina en Jake. Ging er met erg gemengde gevoelens weg. Blij dat ik op weg ging naar mijn familie, maar verdrietig omdat ik er weg ging. Ik heb het er erg naar mijn zin gehad (ondanks sommige WWOOF-ers) en een band opgebouwd met Monica (zoals jullie al wisten). Ik zou er graag een keer weer terugkomen om te kijken hoe het er dan uitziet. Wie weet…..

De treinreis naar Sudbury was lang, maar zeer mooi. Van Saskatchewan heb ik niet veel gezien, omdat het donker was. Het was een korte trein dit keer, omdat het winter is waarschijnlijk. Eerst zit ik naast een meisje dat uit Duitsland komt en voor een half jaar door Canada reist. Het was ’s-nachts een beetje lastig slapen, maar gelukkig had ik een plaats aan het raam, dus slapen ging zo, zo… In Winnipeg stapte zij uit en daarna had ik 2 plaatsen voor mezelf. In Winnipeg was bijna geen sneeuw. Van Winnipeg naar Sudbury was het nog een hele dag in de trein. Ongelooflijk hoe groot Ontario is. Geleidelijk van Winnipeg naar Sudbury was meer sneeuw, het vlakke land begroeid met meer bomen, meer rotsen, meer meren. Het was weer een kerstkaart landschap waar we doorheen gleden.

Oom Wim en Tante Riet stonden op het station me op te wachten. Daar verblijf ik op het moment. Nu zit ik achter de computer van Oom Johan en verstuur mijn (waarschijnlijk) voorlaatste bericht. Wat heb ik in het vooruitzicht? Er is dit weekend een handwerkbeurs “in town” en een ontbijt in de kerk waar Oom Johan erg actief is. Verder veel kaartspelletjes en familiebezoek. Heb deze 2 weken niks gepland en laat alles gewoon op me af komen.

Wat ga ik doen als ik terugkom in Nederland? Ik heb wel wat ideeen, maar moet eerst zien of ik dat kan verwezelijken. Ik ga op zoek naar eerst tijdelijk werk, op zoek naar een woning en dan zien we wel verder. Het liefst zou ik meer willen reizen, want dat ik toch wel besmettelijk. Misschien een baan waarbij ik geld verdienen en reizen kan combineren!

Nou, groetjes allemaal.

Halloween

Hallo, hier ben ik weer.

Vrijdag was het 31 oktober en dat is de dag dat in Noord-Amerika Halloween gevierd word. Halloween is een (met name) kinderfeest dat gevierd word net voor Allerzielen en Allerheiligen. Daar komt Halloween ook vandaan, hoewel niemand me echt vertellen kan wat het precies inhoud. Kinderen vinden dit de leukste dag van het jaar samen met kerst. Eerst samen met Tina, een duits meisje, een aantal versieringen opgehangen en een pumpkin (pompoen) uitgesneden. Mijn eerste ooit. En vervolgens wachten op de kinderen uit de buurt. Ze verwachtten niet zo heel veel kinderen, want in de buurt wonen er niet zoveel. De meeste kinderen trekken naar het dorp, waar veel meer gebeurt. De volgende dag hoorde ik van iemand dat er 300!! kinderen aan de deur waren geweest. Hier kwamen er in totaal 4 gezinnen. Vader en moeder komen mee, want het is donker en de kinderen te klein. De foto is een beetje wazig, maar geeft wel een beeld. Dus nu hebben Tina en ik veel zakjes chips en kitkat’s te verdelen als snack. Niet verkeerd

Gisterenavond ben ik met Tina op uitnodiging van Carol, iemand die helpt in de quonset, naar de film Changeling met Angelina Jolie, geweest. Een zeer indrukwekkende film. Zeker een aanrader. Carol vroeg ons of we zin hadden om met haar naar een show te gaan. Eh, ja, leuk. Wat heb je in gedachten? Dans of iets met muziek of …..?? Blijkt dat de oudere generatie nog over een show praat, terwijl ze eigenlijk film bedoelen. We hadden gehoord dat de komedie met George Cloonie and Brad Pitt niet zo geweldig was, dus werd het deze film. Als je in de gelegenheid bent, de moeite waard en gebaseerd op een waar gebeurd verhaal!!

Wat doe ik op het moment?? We werken nu in de quonset. Inmiddels is Elodie vertrokken voor een baan in Vancouver en is het stel uit …. duitsland weer vertrokken voor werk in Calgary. Het duitse meisje Jannika vierde hier haar 21-ste verjaardag. Er zijn in totaal 5 “community-workers” (oudere dames) die Rhodiola zaaien. Wij vullen trays met aarde en zorgen dat ze in boxen gevuld met water komen. Nadat de aarde volgezogen is met water zetten we ze op de tafels zodat er gezaaid kan worden. Vervolgens brengen we de trays naar buiten. Het is bijna lopende band werk. Het werk is niet zo spannend, maar we kletsen en lachen veel, radio aan en het is binnen.

Monica en David zijn voor een lang weekend naar haar broer, dus hebben we het rijk hier alleen. Big party …. met ons tweeen. Dinsdag komt er een stel uit Engeland, die ik van het vliegveld ga halen, omdat Monica nog niet terug is.

Wat heb ik in het vooruitzicht?? Volgend weekend ga ik met Monica naar een Pork Roast. Er schijnt muziek te zijn en eten. Weet niet precies wat het inhoudt, maar is weer iets nieuws, dus leuk. Carol vertelde ons over een rodeo in Edmonton, dus misschien dat we daar ook heen gaan. Verder heb ik niet zo heel veel te vertellen. Nog 3 weken en ik vertrek met de trein richting Ontario. Over 5 weken vertrekt mijn vliegtuig weer richting Nederland. Ik heb daar gemengde gevoelens over. Ik heb het hier nog erg naar mijn zin, maar mis inmiddels ook mijn familie wel.

Thanksgiving

Hallo allemaal,

Afgelopen weekend ben ik met een huurauto naar Jessica en Bryan gereden. Ik had via de telefoon een auto gereserveerd bij dezelfde firma als in september, maar door een miscommunicatie bleek het verhuurbedrijf op zaterdag dicht te zitten. Dus doorgereden naar het vliegveld van Edmonton en daar een huurauto genomen. Bij het eerste verhuurbedrijf was de rij te lang, de tweede had alleen nog pick-ups (nou nee!) en ik dacht: oh jeh, voor Thankgiving weekend alles al weg. Derde verhuurbedrijf was raak. Ik kreeg een Ford Focus, voor Canadese begrippen een kleine auto. Ik kwam later bij Jessica en Bryan dan de bedoeling was, maar geen probleem.

De volgende dag eerst naar de kerk ivm Thanksgiving. Thanksgiving is een dag waarbij de mensen stil staan bij alles waar ze dankbaar voor zijn en bij familie gevierd word. De traditie is een grote kalkoen op tafel en dat gebeurde dus ook bij Jessica en Bryan. Een gigantisch ding dat uren van te voren in de oven moest. In de loop van de dag kwam Matthew met zijn vriendin Tina ook op bezoek. Officieel word Thanksgiving op maandag gevierd, maar veel mensen vieren het gedurende het hele weekend. Het was leuk om ze allemaal weer te zien, maar was “voorlopig” de laatste keer. In ieder geval niet meer voordat ik weer naar Nederland vertrek.

Maandagochtend ben ik weer vertrokken. Eerst nog getuige van ophangen van Halloween versieringen. Dat is het volgende (kinder-)feest dat op 31 oktober gevierd word. Kinderen verkleden zich en kunnen bij de buren snoepgoed halen. Bryan had zelf tuinversieringen gemaakt. Ik wilde in mijn uppie met de huurauto op pad nu ik de beschikking over een auto heb. Op advies van Matthew naar Jasper gereden. Ik ben hier al eerder geweest in het begin van mijn trip en in 2006. Was toch een behoorlijke tocht. Helaas voor mij was het regenachtig en daardoor de bergen minder goed te zien. Was van Calgary naar Jasper toch een rit van 7 uur. Maar het was heerlijk om te rijden. Onderweg tot 3x toe stoppen vanwege overstekend wild. Radio op volume voluit en toen de radio door de bergen geen contact meer had, een CD erin. Heerlijk meegalmen met de muziek. Een hotelletje gezocht en lekker relaxen. Helaas was de Miette Hot Springs (waar ik naar toe wilde) net die dag gesloten voor het winterseizoen.

De volgende ochtend ben ik naar Maligne Lake gereden. Daar was ik nog niet eerder geweest. Bleek dat het in de bergen gesneeuwd had. Erg indrukwekkend gezicht weer, ook al heb ik dat al eens eerder gezien. Ik vertrouwde er maar op dat mijn auto al winterklaar was, want de wegen waren dat nog niet. Samen met een andere auto was ik de eerste om dat traject te rijden. Ik ging er maar vanuit dat hij zou stoppen als er iets met mij gebeurde, net als ik voor hem zou doen. Het was een mooie rit en mooie plaatjes geschoten.

Op weg naar Edmonton moest ik toch nog opschieten, wilde ik de auto op tijd inleveren bij het verhuurbedrijf. Heb in totaal bijna 1400 km gereden in 4 dagen!! Niet verwacht dat het zover was. Hoewel de afstanden hier niet zo tellen als in Nederland.

Nu weer in het ritme van alledag. Volgende week gaan we beginnen met zaaien van zaadjes van Rhodiola. Nu treffen we allerlei voorbereidingen om dat gesmeerd te laten verlopen. Samen met Elodie, een frans meisje, zijn we aan het opruimen, boxen timmeren voor de Rhodiola, tafels opstellen in de schuur, enz. Aankomende zondag komt er een stel uit …..?? Geen idee, maar dan zijn we met ons vieren. Rond 20ste november vertrek ik per trein naar Ontario.

Voorlopig is dit het laatste nieuws.

Groetjes allemaal

Monique

Rhodiola oogst

Hallo, hier was ik weer.

We hebben afgelopen week de Rhodiola geoogst. Eigenlijk zijn de plantjes nog niet helemaal volgroeid, want de plantjes moeten 5 jaar groeien voordat ze geoogst kunnen worden. Omdat alle kwekers van het eerste uur willen weten hoe hun planten het doen, hebben ze dit jaar een test. Dus alle kwekers hebben nu een aantal (nou ja, aantal, in totaal 10.000) 4-jarige plantjes geoogst om te laten testen. Ook omdat niemand nog echt goed weet hoe het oogsten gaat en welke methode te gebruiken, was het deze week uitproberen welke methode het snelste en efficientste werkt. Dus maandag begonnen met de planten “bladvrij” maken. Het gaat om de wortels, dus het groen van de plantjes is niet zo belangrijk. Dat nam 2 hele dagen in beslag met 3 mensen voor op dat moment 2500 plantjes. Omdat we wisten dat het vrijdag klaar moest, hebben we allemaal gewerkt van 9 uur tot 6 uur in de middag.

Woensdag kwam David met zijn aardappel machine en het bleek dat we net zo goed konden oogsten zonder het “bladvrij” maken van de Rhodiola plantjes. Door het schudden van de machine werd het meeste blad, onkruid en aarde er al afgehaald. Maar goed, het is voor iedereen nog een leerproces. Twee mensen liepen achter de machine om het meeste onkruid en eventueel plastic te verwijderen, 3 mensen op een trailer achter hun truck waar de plantjes in vielen en die de plantjes per 50 in een zak deden. In de trailer werd eerst de rest van de aarde en onkruid verwijderd. Ha, ha, je wilt niet weten hoe we er ’s-avonds uitzagen. Zand in je oren, in je neus, in je sokken, overal. Een keer stond ik net onder de uitgang van de machine toen David de plantjes dropte. Ik had zelfs zand in mijn onderbroek.

Vrijdagmiddag om 3 uur moest alles in Edmonton zijn. Monica stuurde mij mee met David en Vern, een andere Rhodiola kweker om te helpen met het labelen van de zakken. Dus wij met ons drieen in een gehuurde koelwagen een rit van 1 uur naar Edmonton. We konden niet harder dan 80/90 km per uur. We hebben wel plezier gehad onderweg. Het was zwaar, smerig, maar ook leuk. Toch ben ik blij dat het oogsten gedaan is. Had ’s-avonds nergens puf meer in en ben nu erg moe.

Wat heb ik nog meer gedaan sinds de laatste keer? Ik ben naar een ijs-hockey wedstrijd geweest anderhalve week geleden. David had 2 extra kaartjes kunnen bemachtigen (normaal heeft hij 2 seizoenskaarten), dus ik kon ook mee samen met Helen en Blair. Ik had al een aantal keer wedstrijden op TV gezien, dus wist al wel een klein beetje hoe het ging. Onderweg in de auto de grote lijnen van het spel uitgelegd. We konden niet met ons vieren bij elkaar zitten, dus eerst zat ik bij David en later bij Helen. Het was een actief spel, beter dan Canadian Football. Continue was er actie op het veld (of eigenlijk ijs). Het was voorseizoen, dus oefenwedstrijden en telde nog niet voor de liga. Veel jonge spelers (die vanwege de oefenwedstrijden waren opgesteld) die zich wilden bewijzen en zich uitsloofden om eventueel een plaatsje in het officiele team te bemachtigen. Dat hield ook in dat ze zich uitsloofden op het gebied van elkaar tackelen ed. Dus tot 3x toe een vechtpartij op het ijs meegemaakt. De eerste 2 keer zat ik met open mond te kijken, van “wat gebeurt hier”?

Ik zat schijnbaar zo geconcentreerd te kijken dat ik niet op het scherm boven het middenveld keek. Op dit scherm werden herhalingen e.d. getoond. Ook werden geregeld tijdens pauzes mensen in het publiek getoond die vreemd uitdost zijn, stelletjes tijdens een ronde waarbij ze elkaar moesten zoenen (zelf een bejaard stel dat elkaar heel zedig een zoen gaven, lief). Tijdens de tocht naar huis begon David opeens over een dame die ze hadden laten zien op het scherm en de volgende dag op de radio hadden ze het over “boobie-gate”. Bleek dat een dame met een t-shirt aan van de Oilers (het hockey-team) zodra ze in beeld was haar t-shirt omhoog deed en bleek dat ze geen bh aan had. Zo’n 80% van de mensen hebben het gezien, maar ik niet. Dat moet ik dus nu nog steeds aan tafel horen dat ik dat niet zag.

Deze week vertrekt iedereen behalve ik. Vind ik op het moment ook wel lekker. Even niet 24 uur met dezelfde mensen bij elkaar. Volgende week komt er (alweer) een Japanse jongen. Daarna weet ik het niet. Deze week doen we allerlei kleinere klusjes. Ik ga 1 dag mee om te zien hoe de Rhodiola gewassen, gesneden en gedroogd wordt. UItgebloeide bloemen in haar tuin verwijderen. De bus moet flink “uitgemest” worden, de schuur opgeruimd en uitgeveegd. Alle producten die nu nog in de schuur zijn, worden niet meer verkocht, maar weggegeven aan gaarkeukens, opvangtehuizen e.d. Dus ga ik vrijdag met Freda, de vrouw die “bedrijfsleider” is in het veld van de markt, naar de gaarkeukens. Zij staat met mij op de foto van de flowergirls in het midden. De andere dame is Margaret, die aardbeien plukt (dat doen we dus ook nog steeds). Dan geen markten meer en geen producten uit het veld meer.

Nou lieve kijkbuis mensen, tot een volgende keer. Toedeloe.

Monique

Borscht

Hallo, het heeft even geduurd, maar had even niet zo veel te melden. Behalve dat het weer misschien een beetje vreemd is hier. Meldde ik de vorige keer dat het gevroren had, afgelopen week weer korte broek aan gehad vanwege het mooie weer. “Indian Summer” waarschijnlijk. De ganzen vliegen alwel over naar het zuiden. Je hoort ze in de verte al aankomen met hun gegak en de zonsondergangen zijn prachtig op het moment.

Kunnen jullie je nog herinneren dat ik vertelde over dat er een pup op de kwekerij is, Jake. Nou Jake is er nog steeds. Het is een beetje een lieve, maar ondeugende, puberende pup geworden. De scheet gaat met van alles aan de haal. Het meest favoriet zijn schoenen. Geen schoen is er voor hem veilig en iedereen die komt, moeten we waarschuwen de schoenen niet buiten te laten. Zo zijn er van een aantal wwoof-ers al aardig wat schoenen gesneuveld. 2 maanden lang ging het goed met mijn schoenen, want op een speciale plek waar hij niet bij kon komen. Totdat iemand anders de garage aanveegde en mijn schoenen ergens anders neer zette. Je begrijpt het al. Gesneuveld.

Het alarmsysteem gaat af en bij onderzoek blijkt dat Jake de kabel van het alarmeringssysteem doorgebeten heeft. Wil je de bloemen water geven met de gieter, lekt die, omdat Jake erop heeft lopen knagen. De waterslang doormidden gebeten. Zijn grootste avontuur tot nu toe is zijn ontmoeting met een skunk. Dus hij is “geskunked”. Een skunk is een stinkdier, arme Jake. Hij was zo ontzettend zielig, een grote les voor hem en stinken dat hij deed. Nu wordt hij door David opgevoed, hij kreeg een muilkorf om en moest een uur met al zijn favoriete knaagdingen (slang, schoen, plastic emmers) voor zich een uur lang liggen. Zijn gevoelens behoorlijk gekwetst, want hele dag liep hij met zijn staart tussen de benen rond, de zieligerd. Maar hij blijft een scheet en hopelijk werkt het.

Ben nu in totaal 3x naar een markt geweest. Een keer stonden de mensen in rij voor …… niet voor ons. De winkel waar we altijd staan, had uitverkoop. Ik vind het heerlijk om op de markt te staan. En niet zoals marktkooplui schreeuwend de waren aanprijzen, maar gewoon op je gemak mensen te woord staan en helpen. We plukken nog steeds (of alweer) aardbeien en dat is een grote hit. We plukken nog aardbeien totdat het echt hard gaat vriezen. De aardbeien staan een beetje beschut, dus vandaar zijn ze er nog. We hebben veel producten zoals aardappels, koolrabi’s en bieten. Nu is het hier borscht-tijd, dus veel mensen op ed markt vragen om bieten. Net als we in Nederland erwten-soep of boerenkool-tijd hebben. Borscht is een soort bieten soep. En ga nu niet van: jekkie of getver, nee …. goed klaar gemaakt is het heerlijk. Dus vandaag uitgeprobeerd. Hier het recept:

Bieten in reepjes gesneden, idem wortels en blokjes aardappel. Kunt ook stukjes witte kool toevoegen. Uien (en eventueel knoflook) bakken en toevoegen. blokjes spek uitbakken, beetje bouillion, zout en dille. Alles koken totdat bieten zacht zijn, dan beetje citroensap of azijn toevoegen. Als laatste beetje slagroom (niet meer koken om schiften te voorkomen). Op het bord kun je nog beetje sour creme voor garnering doen. De soep moet wel zijn rode kleur behouden.  Succes en smakelijk eten!! Ik hoor wel hoe het geworden is.

Nou toedeledoki allemaal

Monique

Northland Park

De titel is Northland Park, maar had net zo goed Edmonton Eskimos of Bar-U Ranch kunnen zijn.

Northland Park is de paarden renbaan in Edmonton waar ik zondag 31 augustus met Monica naar toe ben geweest. Ik alleen met haar, zonder andere WWOOF-ers. Claudie, het franse meisje, naar het busstation gebracht voor haar volgende bestemming en op weg naar de paardenrenbaan. Er was voor ons een tafel gereserveerd, samen met een vriendin van Monica en haar man en daar een broer en schoonzus van. Er is een overdekt gedeelte en een buiten gedeelte. Wij hadden een tafel aan het raam precies op de finish-lijn, dus dat was een geweldig uitzicht. Beter kon niet.

Heb ik gegokt?? Ja, natuurlijk. Anders is er niks aan. Je ziet anders alleen de paarden een rondje rennen. Minimum inzet is $ 2,00, dus dat valt reuze mee. Je ziet mensen $ 700,00 gokken, maar voor mij gaat het voor de lol om een paard te hebben waarvoor je kunt juichen. Je ziet buiten op een soort score-bord hoeveel er op welk paard gegokt wordt (op de foto kun je het score-bord zien). Ik wachtte dan even en 5 minuten voor de race begon koos ik het paard dat tweede stond met het gokken. Dat brengt meer op dan het paard waar iedereen op gokt. Er zijn 8 races en ik heb totaal $ 25,00 gegokt en $ 30,70 gewonnen. Dus ik heb een leuke middag gehad, zonder dat het me iets kostte.

Afgelopen vrijdagavond ben ik met David Blaeser, zijn zoon Dustin en de 2 Nieuw-Zeelanders, Blair en Helen, naar de Edmonton Eskimos geweest. David had het voor elkaar gekregen om kaartjes te bemachtigen en om 17.00 uur vertrokken we naar Edmonton. Auto geparkeerd bij een winkelcentrum en met een shuttle-bus naar het football stadium. Dus niet ons voetbal, wat ze hier soccer noemen, maar een soort American Football. De wedstrijd begon om 19.00 uur. Zeer Noord-Amerikaans met bier en popcorn zaten we op de tribune. Ik had zelfs op TV nog nooit echt een wedstrijd gezien, dus Dustin probeerde me de spelregels uit te leggen. Er zijn 3 downs, maar wat dat inhoud weet ik nu nog steeds niet. Na elke down wisselde het team weer de spelers. Ik maakte een opmerking dat de spelers toch niet al moe kunnen zijn van 5 meter rennen!! Kom ik pas na de wedstrijd tot de ontdekking dat er een offence-team, een defence-team en een schop-team is!!! Dus zodra de wedstrijd een andere wending nam, werden de spelers gewisseld en dat gebeurde vaak. Na 3 uur zijn we vertrokken, maar de wedstrijd was nog lang niet afgelopen en het spannenste deel hebben we gemist, want er was een score-verschil van 12 punten en de wedstrijd eindigde met 2 punten verschil. Ik had een beeld dat het een erg ruig spel zou zijn, maar dat is me 100% meegevallen.

De volgende dag heeft Monica me naar een auto-verhuurbedrijf gebracht en ben ik met een huurauto naar Jessica en Bryan in Okotoks gereden. Dat herinneren jullie je misschien nog wel van begin maart dit jaar. Heerlijk om zelf met een auto weer te rijden, te kunnen stoppen wanneer ik wilde, de route nemen die ik wilde, enz. Dan is het fijn om weer even van de vrijheid te genieten. Het was goed om hen weer terug te zien en beetje bij te kletsen.

Heerlijk 2 nachten bij hun doorgebracht. Zondag zijn we gezellig met ons allen naar de Bar-U Ranch geweest. Dat is een National Historic Site. De eerste boerderij in Alberta en alles is in oorspronkelijke staat teruggebracht. Er was een men-wedstrijd voor werkpaarden. Kijk maar eens op hun website http://www.pc.gc.ca/lhn-nhs/ab/baru/index_E.asp.

Vanochtend met de auto weer teruggereden via de grote snelweg dwars door Calgary en op weg naar het werk op de kwekerij. Het had gevroren, dus ik moest ruiten krabben. Ik had zelfs de indruk dat ik sneeuw op de bergen zag liggen, want kon de bergen nu beter zien, dan toen ik zaterdag naar Jessica reed. Ook in Edmonton heeft het al 2 a 3 keer een paar graden gevroren.

Nou tot ziens allemaal maar weer.

Monique

Farmers Market on Wheels

Afgelopen zaterdag ben ik mee geweest naar de Farmers Market. Dat houd in dat alle producten in de “oude” schoolbus geladen worden en worden verkocht op een vaste plek. Dus daar ging ik, joepie, met de schoolbus over de autobaan, gewoon in een kampeerstoel, zonder veiligheidsgordel, met een vaartje van 100. Dat op zich vond ik al een belevenis. Zaterdags gaan we naar Edmonton, ongeveer een half uur rijden. We staan daar op een parkeerplaats bij een tuincentrum. Ik vond het leuk om eindelijk te zien waar alle producten, die ik bijna dagelijks help schoonmaken, wegen en inpakken, heen gaan. Hadden ongeveer 125 bakjes met aardbeien en zijn bijna allemaal verkocht. Hadden de hoogste opbrengst tot nu toe voor de zaterdag.

Kwam een moeder met 2 kleine kinderen om spullen te kopen. Dan merk je hoe sommige kinderen vervreemd zijn van waar hun voedsel vandaag komt. Er lagen een paar komkommers en het jongetje pakt het op. Bah, dat is vies. Dus ik vertel dat er nog een beetje zand aan zit. Verteld zijn zusje dat het aan een plant groeit op de grond. Iewh, dat is vies! We moesten erom lachen, maar eigenlijk is het een beetje triest, dat kinderen uit de stad niet weten waar groenten vandaan komen. Uit de supermarkt, natuurlijk!!!

Gisteren ben ik samen met Claudie, het franse meisje, naar Fort Edmonton geweest. Ik vind dit een verwarrende naam, want het is geen fort, maar een openlucht museum. Slechts een deel van het openlucht museum is een nagebouwd fort uit de dagen van de Hudson Bay Company. Er was die dag een demonstratie van oogsten, dus wel interessant om te zien. Bovendien reden er een trein, 2 trammetjes, een postkoets met paarden, oldtimers etc. rond. Er werden posters gedrukt met “MOST WANTED” en je naam erin. Oud snoepgoed werd verkocht, enz, enz.

Vorige week zaterdag ben ik naar Rhodiola Field day geweest. Dit werd door ARRGO georganiseerd, de organisatie waar Monica director van is. De velddag werd gehouden op het veld van Monica en aangezien ik al vanaf februari bezig ben geweest op de een of andere manier met Rhodiola wilde ik erbij aanwezig zijn. Ik hoefde niks te doen, maar ik kan het dan toch niet laten of toch te helpen. Er was een bbq bij, dus daar heb ik geholpen met aanreiken van broodjes, chips, ketchup, mosterd enz. Dat zijn dingen die ik leuk vind. Een beetje achter de schermen helpen met allerlei dingen.

Het weer is hier op dit moment zeer wisselvallig. Vorige week maandag hadden we bijna 40 celsius. Erg, erg warm. ’s-Ochtends zo vroeg mogelijk beginnen, veel water mee en na het werk in de “kelder” om de warmte niet te voelen. Twee dagen later was de temperatuur gedaalt tot bijna 14 graden, dus dat was een enorme overgang. Op dit moment is het ongeveer 23 graden, dus dat is lekker.

Ik heb op dit moment weer eens problemen met de foto’s. Dit keer ligt het niet aan de computer, maar aan mijn camera. Afgelopen zondag hield mijn camera er mee op en ik dacht dat de batterij leeg was. Dus vandaag opgeladen, maar nog steeds krijg ik een melding. Ik hoop dat er niks met mijn geheugenkaart aan de hand is. Ik hoop gewoon vol, maar…….. Gelukkig heeft Claudie haar foto’s op een USB-stick gezet, dus nu heb ik in ieder geval die foto’s.

De 21ste zouden we met iedereen naar een Canadian Football Game (lijkt op American Football), maar helaas waren de kaartjes uitverkocht. Niet dat ik nou fan ben van dit ruige spel, maar het leek me leuk vanwege de sfeer en om het een keer meegemaakt te hebben. Dus misschien gaan we de volgende keer. Ik zal jullie daar van op de hoogte houden.

Oh ja, ik had een recept voor koekjes, opgedaan in Manitoba bij de zuivelboer. Die koekjes heb ik eerst met Natsumi, het japanse meisje, gemaakt. Deze week samen met Olivier en Claudie, de 2 franzosen. Ze weten van zichzelf dat in hun land het “op de franse manier” gaat. Dus ook met de koekjes. Ik controleer niet alles wat en hoeveel ze in het deeg stoppen. Dus jullie begrijpen het al…. Het pakte iets anders uit dan met Natsumi. En natuurlijk hadden we net nu een dubbele portie gemaakt. Kijk maar naar de foto’s van Claudie….

Nou groetjes weer iedereen. Monique

Pigeon Lake

Wow, het is alweer meer dan een week geleden, dat ik een stukje schreef. Ik lees eerst mijn eigen weblog, zodat ik weet waar ik met mijn verhaal gebleven ben. Joey, de amerikaanse jongen, van het vliegveld gehaald. Ik wachten en wachten en wachten. Zijn naam op een papier geschreven en telkens als er iemand door de douane kwam ik dat ding omhoog houden en kijken: ben jij een Joey? Niemand. Komt na ongeveer 30 minuten een vrouw van de douane of er iemand is die Joseph Nieman of zoiets kwam ophalen. Ja ik. Wat hij kwam doen, want hij had gezegd dat hij hier kwam werken, maar heeft geen werkvisum. Dus ik hakkel, uitgelegd dat het meer voor studie is, dat hij niet betaald krijgt en hij wil ervaren hoe het werken op een kwekerij is en met name een organische kwekerij. Dus een hobbelige start voor hem. Helaas moest hij vanwege familieomstandigheden weer naar huis.

Woensdagavond zijn we met een stel naar de Cracker Cats geweest, het baseball team van Edmonton. Ik natuurlijk gereden en best spannend door de binnenstad van Edmonton. Ging uitstekend. Het was een leuke ervaring, maar ik moet zeggen dat ik het op TV leuker vind. Dit team speelt in de middenliga en was een beetje slow. Maar gezellig met een stel op stap is leuk. Soms werd een bal geslagen en vloog gewoon het stadium uit op straat. Ik weet niet of er auto’s geraakt zijn !!!

Sinds afgelopen woensdag slaap ik in de trailer. Heerlijk een kamertje voor mezelf, zonder anderen om me heen, kan licht uit doen wanneer ik wil, als ik eerder op wil staan stoor ik niemand, kan kleren op het bed boven mij leggen zonder dat iemand er hinder van heeft. Heerlijk. Alleen als ik ’s-nachts naar het toilet wil……

We hebben hier een prachtige zomer. Temperaturen van rond de 30 graden. Even een dag met regen en nu gaat de temperatuur weer omhoog. Zaterdag zijn we met ons allen naar het meer Pigeon Lake geweest. David, Monica’s man, ging met de boot ’s-ochtends vissen en ’s-middags gingen wij na het werk naar Pigeon Lake voor een boottochje. Daar vonden we allemaal niks aan, kun je op de foto’s wel zien, hi, hi. Werden achter de boot aangetrokken in een soort band en David proberen of hij ons eraf kon krijgen. Dat krijg hij natuurlijk voor elkaar, dus hij plezier. De derde keer heb ik het opgegeven. Was te moe om vol te houden. Maar jullie begrijpen dat het een geslaagde middag was, ondanks dat iedereen nat werd. Het water was ook totaal niet koud, het meer is ook maar zo’n 3 meter diep. Tja. wat is het leven slecht.

Zondag zijn we nergens heen geweest. Iedereen een beetje rondgehangen, gewoon gezellig niks doen. Monica and David hadden gasten, dus wij beneden een kampvuur gemaakt en daar smokey’s gemaakt. Dat zijn een soort hotdogs die jezelf met een ijzer of houten stick in het vuur roostert. Een paar drankjes erbij, gezellig. Ik heb zelfs een paar flesjes Grolsch op de kop getikt. Hmmm, niet slecht.

Ik had het idee gekregen om eens een lekkere hollandse pot te maken met zuurkool e.d. Komt Monica met de suggestie dat zuurkool misschien een klein beetje teveel is voor hoog-zomer met temperaturen van rond de 30. Uhm, ja dat is misschien geen goed idee, dat idee bewaren we voor later. Dus moet ik op een andere manier iets hollands vinden. Heb natuurlijk geen kookboeken uit Nederland mee, maar we vinden wel iets. Heb hier internationale keuken. Gisteren crepes gegeten, klaargemaakt door de Fransen. Lam-stoofpot door de Kiwi’s, roerbak gerechten door de Jappaners, dus ik moet iets beters verzinnen dan gebakken aardappels of vis uit de oven.

Nou toedeloe iedereen. Bedankt voor alle berichtjes via de weblog of email en tot de volgende keer maar weer, oogjes dicht en slaaaap lekker (ik geloof dat het zo ging?)

Monique

Millet II

Een andere titel voor dit stukje kon ik niet bedenken. Dus dan maar Millet II.

Net een lang weekend achter de rug. In Canada is het Civil-Day geweest gisteren, dus veel mensen trekken erop uit. Zo ook Monica en David Blaeser en hun gezin. Vorig jaar was ze thuis gebleven, maar haar kinderen vonden dat zij erbij moest zijn. Het stel uit Nieuw-Zeeland ging met hun neef vissen in Jasper, dus vroeg ze mij of ik de organisatie van dat weekend op me wilde nemen. Vandaag heb ik heerlijk mijn vrije dag, want het is vermoeiend geweest. Nog niet echt een vrije dag gehad sinds ik hier kwam. Zaterdag moest ik iedereen aan het werk houden. Ik had van Freda, degene die dat normaal altijd doet, een lijstje gekregen wat te doen. Ik heb dit lijstje gegeven aan een andere wwoofer, omdat hij wist hoe en welke boontjes er geplukt moesten worden. Raakt hij het lijstje kwijt en bovendien plukt hij de verkeerde rij. Is ook mijn schuld, want dan had ik beter moeten controleren. Zondag vertrokken er 4 wwoofers zoals gepland. Die moesten dus op verschillende tijdstippen naar bus of vliegveld gebracht. Ik ben in totaal 4x op en neer gereden. Ik moet eerlijk zeggen dat ik een beetje genoeg heb van kleine japanse stadsmeisjes, die niet kunnen opschieten, niet willen aanpakken, niet willen meewerken, onderling japans praten terwijl er niet-japans sprekers bij zitten, enz. Zo genoeg geklaagd.

Wat doe ik zoal? Ik heb de verantwoordelijkheid gekregen voor de opdrachten van de restaurants e.d. Sinds afgelopen week doen we dit via email, dus ik check de email om te zien wat de bestelling is. De week begint op maandag met het klaarmaken van de bestelling van de restaurants, dus ik moet zorgen dat alles geplukt is, gewassen en verpakt wordt en vervolgens naar het restaurant brengen. Dus het kan gemakkelijk zijn dat ik 25 kg. aardappels, 10 kg. boontjes e.d. sta te pakken. Radio aan in de schuur, kletsen met een oudere dame, die Rhodiola plantjes verpoot (heb ik in april gedaan). Wisten jullie dat er naast groene boontjes, ook paarse en gele boontjes zijn? Nee, nee, niet van groen en geel zien na een avond doorzakken, maar echt die kleur. Nog nooit eerder gezien!?! Met name de restaurants willen ze graag hebben. Dinsdagochtend komt er een mevrouw die voor een hele gemeenschap groenten komt halen. Donderdag vertrekt haar “groente-bus” naar de markt, dus daarvoor alles inpakken en inventaris-lijst maken. Vrijdag zijn de restaurants weer aan de beurt en zaterdag nogmaals de bus. Dus ikzelf kom niet zo heel veel in het veld. Iedereen krijgt een keer de kans om mee te gaan met de bus naar de markt, maar omdat ik hier langer ben, ga ik waarschijnlijk als laatste, zodat degenen die hier korter zijn ook de kans krijgen.

Gisteren een japans meisje van de bus opgehaald (niet weer een!!). Ze lijkt een positieve uitzondering te zijn, want is zeer leergierig en behulpzaam. Vandaag komt er een jongen uit USA met het vliegtuig en aangezien Monica een bespreking heeft, ben ik degene die hem ophaalt. Monica’s auto heeft het voor de tweede keer begeven deze week, dus ik ga met de VAN (mini-bus). Zo rijdt ik nogal eens op de Canadese wegen. Hoe anders was dat aan het begin van dit jaar.

Ik heb met Monica afgesproken dat ik via haar een auto mag huren, als ik op bezoek wil bij mijn nicht Jessica vlakbij Calgary. Nu ik in Canada ben en zo “dicht” bij haar, wil ik haar ook af en toe opzoeken. Deze week willen we met ons allen naar een base-ball wedstrijd in Edmonton. Ik heb ook een keer een uitje georganiseert om naar de film te gaan. Dat is door omstandigheden helaas niet door gegaan, maar zo willen we al de wwoof-ers toch iets bieden. Monique betaalt de benzine en wij de entree. Ik rij iedereen er dan naar toe. Ik voel me af en toe net een gids, die mensen naar allerlei bezienswaardigheden rijdt. Ben zelfs voor de 2de keer naar Drumheller geweest, naar het dinosaurus-museum. David Blaeser en kleinzoon Carter gingen mee. Het jochie was zo bang, hij dacht dat de dinosaurussen echt waren en wilde eerst niet op een foto. Maar ik doe het graag en de anderen er een plezier mee. Maar nu heb ik dus heerlijk vrij. Een dag helemaal niks. Hmmm.. behalve Joey van het vliegveld halen….. enneh helpen koken vandaag….

Volgorde foto’s: David en Carter Blaeser in Drumheller; Zien jullie waar ik sta met mijn hoogtevrees?; haar “deck” waar we eten bij mooi weer; haar veld en “onze” VAN; in West Edmonton Mall weer een watermassage gehad (als je goed kijkt kun je iemands romp en benen zien en een waterstraal bij de enkels).

Nou, toedeledoki, tot een volgende keer maar weer.

Monique