Quebec

Hallo allemaal, hier weer een berichtje van mij uit Canada. Ik probeer jullie zoveel mogelijk op de hoogte te houden en ik hoop dat jullie dat mij ook doen. Soms mis ik de berichtjes uit Nederland wel. Op dit moment ben ik voor de tweede keer in Montreal. Een zeer europese stad met veel (natuurlijk) franse invloeden. Veel huizen met plantenbakken met geraniums ed voor de ramen. Montreal is de stad van de Olympische Zomerspelen van 1976. Er zijn veel oude mooie gebouwen. Er is een metro (dat is handig voor als je spierpijn hebt zoals ik). Ben namelijk de Mont Royal opgeklommen en een dag later naar een waterval, waarbij ik langs trappen naar beneden ging. Ik heb last van hoogtevrees, dus mijn spieren hebben een beetje te verduren gehad.

Woensdagochtend werd ik door de chauffeur/gids van Moose Travel Network opgepikt samen met Angela, een Duits meisje. In de bus zaten ook Anna (Australie), Robert (Engeland) en Melinda (Zuid-Afrika). Daar zijn 2 dagen later nog Cheryl (Canada), Martijn (Nederland) en Vicky (Engeland) bijgekomen. We hebben een gezellige tijd met ons allen. De engelsen maken hun reputatie wat drinken betreft zeer waar. Het is een bustour waarbij mensen naar eigen keuze een verblijf in een plaats kunnen verlengen. Dus morgen verlaat Melinda de groep om Montreal langer te verkennen en het kan zijn dat er andere bijkomen.

Zijn eerst naar St. Lawrence Rivier gereden, naar het gebied van Thousand Islands. Ja, inderdaad, het gebied van de sladressing. Daar stond een boottrip van een uur op het programma. Er is 1 eiland dat in Canada ligt en via een bruggetje in de USA. Vervolgens naar Montreal gereden. In Montreal is op dit moment het Jazz-festival. Dus vrijdagavond met een stel naartoe geweest. We zijn nu voor de tweede keer in Montreal omdat we morgen doorreizen naar Mont Tremblant. Helaas kwamen we voor een concert, waar we naar toe wilden, te laat. Dus nu tijd om een stukje op mijn weblog te zetten.

Zondag zijn we in Quebec-City geweest. Het was een mooi hostel. Ruime kamers, met alleen reisgenoten op de kamer, schoon, cafetaria in de hostel. Dus kom je ooit in dat deel van Canada. Aanrader! Helaas voor ons regende het op het moment dat we aankwamen, dus ik heb een zeer charmante regencape gekocht. Vandaag konden we gelukkig Quebec-City in de zon beleven. Quebec-City is de enige stad in Noord-Amerika met een stadsmuur.

Gisterenmiddag, gisteren alweer?, met een heel stel naar Whale Watchen geweest. Heb een hele familie Beluga’s gezien met kleintjes en al. Geweldig!! Zo mooi!! Moest me inhouden om van enthousiasme niet in mijn handen te klappen.

Helaas is het bij de hostel weer niet mogelijk om de foto’s in de website te laden. Iedere keer weer anders. Misschien kom ik ergens nog een internetcafe tegen. Dan moet ik echt foto’s erbij zetten, want anders begrijpen jullie niet waarom ik zo enthousiast ben over dit deel van Canada. Heel anders dan het westen van Canada of Ontario.

Sturgeon Falls

Helaas heeft Nederland verloren van Rusland. Als ik me goed herinner is Guus Hiddink de trainer van Rusland, dus toch een nederlands tintje, maar dat is natuurlijk niet wat we wilden. Ik had bbq met de hele familie en via de radio het voetbal een beetje gevolgd.

Toen ik in Sturgeon Falls kwam (waar bijna iedereen woont), dacht ik eerst nog: hoe kom ik deze 3 weken door, maar ze zijn voorbij gevlogen. Bij iedereen moest ik een paar nachtjes slapen en dingen ondernemen. Erg gastvrij. De “thuisbasis” was bij oom Johan en vandaar uit ging ik verschillende adressen langs. De mensen proberen zoveel mogelijk van de zomermaanden te genieten, want ze hebben hier ongeveer 7 of 8 maanden winter. Fred, mijn oudste neef hier in Canada, heeft net als oom Johan een caravan aan een meer. Heerlijk ’s-avonds buiten zitten, kampvuur aan, hotdogs in een ijzer in het vuur. Alleen de “black flies” en de muggen zijn om gek van te worden. Je doet hier geen zonnebrandcreme op, maar anti-muggen creme. Ze hebben hier gigantische vliegen “dragon flies” die de muggen opeten, dus die worden hier gekoesterd. Ze zijn echt enorm en ’s-avonds hoor je ze zoemen in de lucht (zie eerste foto).

Samen met oom Johan ben ik bij zijn caravan gaan vissen. Hij moest voor mij de wormen aan de haak doen, want daar moet ik niet aan denken. Zo’n wriemelende worm aan een haak doen. Ik had geluk. Vrij snel had ik vangst. Een middelgrote vis, groot genoeg om te houden. Daarna nog 2 visjes, maar die waren te klein, dus die gingen weer overboord. Deze ene vis hebben we samen heerlijk verorberd als lunch. Was heerlijk weer, beetje verbrand. Oh, wat is het leven toch slecht!

Zondag ben ik met Richard, andere neef, vrouw Louise en zoon Braedan naar een golfterrein geweest. Mijn eerste golfervaring. Nou ja, golfterrein, het was een oefenveld. Kinderen onder 12 jaar mogen nog niet op een golfterrein, maar wel naar een oefenterrein om balletjes te slaan. Ik moet zeggen: het is zwaarder dan ik dacht. Ik kan het nog voelen in mijn bovenarm. Maandagmiddag ben ik met oom Wim voor een boottocht op de French River geweest. Tante Riet ging niet mee, want zij houd niet van boten. Helaas hadden we geen goed weer. Het was een leuke boottocht, maar veel regen onderweg. Was een interessant uitje. Voor toekomstige bezoekers aan Sturgeon Falls iets om te overwegen.

De familie hier heeft me een prettige tijd bezorgd en ik heb met hen afgesproken dat ik voor ik terugkom naar Nederland, eerst nog weer bij hen langs te komen eind november/begin december.

Zodadelijk ga ik op weg naar Toronto. Daar blijf ik 1 nacht in de hostel en dan op weg met de rondreis, zoals eerder in mijn weblog vermeld. Ik ga met Moose Travel Network de rondreis Mohawk doen. http://www.moosenetwork.com/region.php?regionId=2 Is wel weer spannend, want nu verlaat ik als het ware weer een veilig thuis op weg naar het onbekende. Hoe zal het zijn? Wie kom ik tegen, enz. Leuk.

Nou dit is het voor dit moment, tot de volgende keer.

 

Monique

Niagara Falls

 

Het is een heel verhaal geworden! Ga er maar even goed voor zitten.

Zoals verteld ben ik een paar dagen naar Oom Wim en tante Riet Mekers geweest. Eerst namen ze me ’s-middags mee naar hun “oude” bloemenkwekerij. 3 jaar geleden hebben ze deze verkocht en de kwekerij draagt nog steeds hun naam “Mekers Greenhouse”. Ik kon merken dat ze dit erg fijn vinden en waren trots. Het is nog steeds een prachtige kwekerij. Onderweg vertelde oom Wim honderduit over toen ze naar Canada gingen, het kopen en verkopen van hun eerste boerderij en allerlei spannende dingen die ze beleefd hebben. Was erg vermakend. De volgende dag gingen we Chelmsford, de plaats waar ze hun gezinnetje gesticht hebben en daarna naar Sudbury, de plaats waar hij jaren in de mijnen heeft gewerkt. We gingen naar de Big Nickle, de mijn waar toeristen een kijkje kunnen nemen. We hadden geluk, want maar een groepje van 5 mensen. Bijna een prive uitleg. Was interessant, want oom Wim kon uit ervaring vertellen over het werken in de mijn en dat was voor de overige mensen leuk om te horen en voor hem goed om te vertellen.

Vrijdag ben ik met oom Johan en tante Mary naar Welland gereden (5 uur) naar hun dochter Rebecca, haar man Darren en dochters Mary-Jane en Sarah. Darren en Mary-Jane waren beiden jarig op die dag. De volgende ochtend ben ik met oom Johan naar Niagara Falls gereden. De plaats zelf is (ik mag het bijna niet zeggen) afschuwelijk toeristisch. Echt erger dan erg. Maar de watervallen….. overweldigend! Eerst naar het casino, want met een speciale kaart gekregen van Darren kun je gratis parkeren als je $5.00 spendeert in het casino. Ik heb daarbij $40,00 gewonnen en dat was ons luxe lunchgeld. Daar heerlijk van gegeten met uitzicht op de watervallen. Sorry, ik wil jullie niet jaloers maken, maar ik kan er niks aan doen dat ik dit meemaak.

Eerst langs de “kade” gelopen naar het uiterste puntje van de watervallen. Hoe dichterbij je komt hoe meer vocht je voelt van het opspatten van de waterval. Een man deed gevaarlijk door op de omheining te gaan staan om maar het beste shot van de waterval te maken op video. 1 verkeerde beweging en ….. Brr. (er schijnen mensen te springen die alles in het casino verloren hebben en geloof me, als je springt of valt dat vertel je niet na). Op aanraden van Becky met de boot Maid of the Mist gegaan. Kostte $15,00, maar het was het geld dubbel en dwars waard. Je krijgt zo’n geweldig mooi uitzicht op de watervallen. Je krijgt plastic capes tegen het opspattende water. Al bij de amerikaanse waterval voel je een soort regen. Bij de canadese zijde de motoren van de boot op volle toeren om tegen de sterke stroming in te gaan. Het water komt met oorverdovend geweld over de rand. Je kunt alleen maar staren en je voelt hoe klein je als mens bent. Ik had echt een brok in mijn keel, zo mooi. Ik weet het, ik ben een sissy. Het is niet te beschrijven wat je ziet en voelt.

Daarna ben ik met oom Johan naar Welland Kanaal gereden. Dit kanal is gegraven om de natuurlijk de watervallen te omzeilen, want je begrijpt, schepen kunnen deze moeilijk bevaren. Er is een museum over de historie en je kunt echte zeeschepen door de sluisen zien gaan. Moet je op de landkaart maar eens kijken hoever deze zeeschepen dan landinwaarts komen. Helaas heb ik mijn horloge in het museum laten liggen en was volgende dag verdwenen! Jammer.

De volgende dag met de boot van Darren Lake Ontario op. Oom Johan, tante Mary en Mary-Jane gingen ’s-middags terug naar Sturgeon Falls, want Mary-Jane ging naar het zomerverblijf van Santa Claus. Die woont in de zomer op 2 uur rijden afstand van Sturgeon Falls. Ik bleef bij Becky, want zou maandag met Darren en zakenrelaties met zijn boot vissen. Eerst zondagmiddag nederlands voetbal kijken in een ierse pub. ?!? Nederland speelt geen voetbal op zondag. Dus na een biertje op naar huis. Helaas begon het zondagavond hard te regenen en onweren. Maandag geen boottocht. Met Darren aan het eind van de dag naar een aantal wijnhuizen. Er zijn wel honderd grotere en kleinere wijnhuizen in de Niagara-streek. Het landschap waar de wijnroute doorheen gaat is alleen al prachtig. Smalle bochtige straatjes met bomen over de weg, schitterende huizen. Niet de lange rechte wegen zoals je die in Canada veel tegenkomt. 3 wijnhuizen aangedaan en een heerlijke fles wijn gekocht. Die gaan we deze week nog nuttigen, hollandse kaas erbij. Misschien voor zaterdagavond met de voetbal van Nederland.

Becky heeft speciaal bij een winkel met voetbalspullen een nederlandse vlag voor oom Johan gekocht met Hup Holland Hup. Dus toen hij me gisteren kwam ophalen en Mary-Jane terugbracht (rijdt dus even 6 uur heen en terug, Darren kwam hem halverwege tegemoet) ging de vlag door het dakraampje. Meerdere auto’s rijden er met hun nationale vlag. Becky woont in een buurt met italianen, dus beetje ogen uitgestoken met onze vlag, alleen zijn ze nu zelf ook door naar de kwart-finales. Ik geef zelf niet veel om voetbal, maar zoals al eerder verteld, in het buitenland toch “fier” op ons land. Hopelijk krijg ik kans om zaterdag de wedstrijd te zien.

Zoals verteld een heel verhaal. Nou, knuffels iedereen en tot een volgende keer. Monique

Via Rail

 

Alweer even geleden dat ik iets van me heb laten horen! De tijd gaat ook zo snel.

Vorige week maandag ben ik met Anita na zwemles van Jack samen naar Manitoba museum http://www.manitobamuseum.ca/ geweest. Een zeer interessant museum met alle wetenswaardigheden over Manitoba zoals geschiedenis, natuur, cultuur, enz. Er was zelfs een compleet schip. Nagebouwd naar het schip dat 300 jaar geleden het eerst de Hudson Bay binnenvoer. Maandagavond met het hele gezin naar softbal wedstrijd van Emma.

Dinsdag ben ik met de trein van Winnipeg naar Sudbury Junction gereisd. Ik ben heel blij dat ik de keus voor de trein heb gemaakt. Met de bus was ik via de snelweg gereden en nu ging de reis langs meertjes en bos. Een geweldig uitzicht, leuke gesprekken met mensen, kon eten in de trein en beetje slapen. De reis duurde precies 24 uur. Ik had al eens een documentaire gezien, waarbij de trein onderweg langs het traject stopt, zonder een stationnetje. Dat heb ik inderdaad onderweg 4x mee gemaakt. Mensen hebben een huisje ergens langs de spoorbaan en er is geen andere toegang, behalve via de spoorlijn. Dus geen weg gaat er heen! Tassen en hengels mee en over x dagen worden ze weer opgepikt. Fascinerend. Mocht iemand ooit naar Canada reizen, dan kan ik zeker een tocht met Via Rail Canada aanbevelen. www.viarail.ca

Ik werd in Sudbury door oom Johan opgehaald. Daar heb ik de eerste 2 nachten geslapen. Iedereen wist dat ik kwam en vroeg wanneer ik op bezoek kom. Vrijdag met Diana, mijn nicht, meegereden en op bezoek bij haar broer Richard. Vrijdagavond was er een “Relay for Life”, een soort sponsorloop ten bate van kankeronderzoek. Zowel Diana als tante Mary waren leider van een team. Het evenement duurde van 19.00 uur tot 7.00 uur de volgende dag. Mensen genezen van kanker, waaronder tante Riet, openden de sponsorloop door de eerste ronde te lopen met muziek en iedereen applaudiseert. Vrij emotioneel. Mensen konden vooraf kaarsen kopen ter herinnering van iemand overleden aan kanker of genezen van kanker. Deze kaarsen werden langs de wandelroute aangestoken. Elk team moest zorgen dat er tenminste 1 teamlid liep. Omstreeks 21.00 uur begon het te bliksemen. Iedereen wachtte op het teken om naar de sporthal te gaan, maar toen het teken kwam, was het te laat. In 1 flits gingen op slag de lichten uit, de muziek stopte en het begint me daar te stortregenen! Iedereen op een draf naar de sporthal, maar het regende zo hard dat iedereen drijfnat was, geen lichten in de sporthal en geen organisatie. Helaas voor sommige mensen waren er ook tenten stukgewaaid. Uiteindelijk werd het toch een memorabel evenement. Heb in 2 teams meegelopen, zowel van Diane als van tante Mary. Ik heb ’s-nachts nog wel een dutje gedaan van 3 uur. De loop werd afgesloten met een laatste ronde op het buitenterrein. Het was toen inmiddels weer droog. Het was een vermoeiende maar bijzondere avond/nacht.

Diane en haar man Marcel wonen prachtig aan een meer. Hebben hun eigen dok voor een boot. Zaterdag met Marcel stukje met de kayak geweest. Alex, hun zoon, wilde zwemmen en wij met de kayak begeleidt. Prachtig om zo midden in de natuur te wonen. In de wintertijd ook, want dan kunnen ze schaatsen, met hun snowmobiel op het ijs, ijsvissen, enz. Duurt ongeveer 6 weken voor het ijs dooit en 6 weken voor het bevriest. Gisteren ben ik met Diane, Marcel en Alex met een boot weg geweest. Het was stralend weer, zaterdag 30 graden en zondag ook zoiets. Broodjes mee, zwempak aan, hond mee. Heerlijk. Het lijkt alsof we zo van de winter in de zomer overgegaan zijn. We hebben bijna geen voorjaar gehad.

Dinsdag en woensdag ga ik bij oom Wim en tante Riet “logeren”. Ze gaan met mij naar de mijnen in Sudbury waar oom Wim jaren gewerkt heeft. Bovendien willen ze naar Chelmsford, waar ze jaren gewoond hebben. Vrijdag ga ik met oom Johan en tante Mary naar hun dochter Rebecca, zij woont vlak bij de Niagara Falls. Dus ik genoeg in het vooruitzicht.

Ik hoop dat ik geen mensen jaloers heb gemaakt met mijn foto’s. Op dit moment heb ik het hier prima naar mijn zin. De mensen zijn gastvrij en vinden het fijn om familie uit Nederland te zien. Ik hou jullie op de hoogte over mijn verdere reiservaringen. Ik heb trouwens mijn vlucht nu omgeboekt naar vluchtnummer LH 471 op 7 december en ik kom definitief in Amsterdam aan op 8 december 10.00 uur met vluchtnummer LH 4672.