vrijdagavond 2 november om ± 21.30 uur kreeg ik een telefoontje van mijn broer dat ik met spoed naar het ziekenhuis moest, want er was iets serieus mis met mijn vader. Net woensdag ontslagen uit het ziekenhuis, vanwege teveel vocht en naar later bleek een lichte hartinfarct. In het ziekenhuis was nog niemand aanwezig en daar tikten de minuten weg. Na ongeveer 10 minuten wachten, kwam de ambulance. Zodra pa binnenkwam werd hij in een behandelkamer gelegd, kwam de arts en moest er een scan gemaakt worden, want hij had (bleek tijdens scan) een herseninfarct.
Afgelopen week werden we heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop. Zagen we nou verbetering of was dat alleen maar iets dat wij wilden zien? De ene keer was hij zo moe dat we totaal geen contact hadden en de andere keer herkende hij ons, sprak kleine woordjes en reageerde hij op grapjes. Hij begon ook zijn verlamde rechterkant te bewegen. Dus we kregen steeds meer hoop. Straks kan hij misschien met steekwoorden spreken en met een hulpmiddel zich voortbewegen. Alleen had hij een ontsteking en de arts wist niet waar dit vandaan kwam. De arts was ook niet zo positief als wij. Ik was zelfs een beetje boos op die man, omdat daarna het weer een stuk slechter ging met pa. Hij had zich zo geconcentreerd op wat de arts zei. Wij zeiden elke dag tegen hem dat het best goed ging en toen hij van de arts hoorde dat die een slechter beeld schepte dan wij hadden gedaan, ging het eerst weer slechter met hem. Hij leefde daarna weer op, maar de ontsteking kwam terug. De laatste dag donderdagmiddag had hij ineens nog 39,5 koorts en realiseerde ik me dat hij nog steeds kritiek was.
Vrijdagochtend 9 november 2007 om 8.50 uur is hij rustig overleden. De arts en verpleegkundige stonden erbij en zagen hem zo inslapen. Hij heeft geen pijn gehad. Mijn broer Stef kwam bij mijn moeder thuis om het te vertellen. Het is voor ons een troost dat we nog met hem hebben gesproken, dat hij ons herkende en dat we hem nog onze liefde konden geven op dat moment.
Mijn vader maakte zich grote zorgen dat ik naar Canada ging. Hij kon het niet goed begrijpen, waarom ik dat moest doen voor mezelf. Het afscheid in januari hoeft hij niet meer mee te maken, maar dit afscheid is wel heel veel moeilijker.
Dinsdag 12 november om 19.00 uur is de avondwake en woensdag 13 november om 9.30 uitvaartdienst in Silvolde en om 11.15 uur de crematie in de Slangenburg. Het is ongelooflijk hoe je alles in 1 dag moet regelen. Mijn vader zal een verschrikkelijk groot gat in ons leven achterlaten, want hij was een aktieve, levenslustige man die ons op zijn eigen manier liefhad.
Op 1 juni 1991 ben ik bij de Algemene Stichting Woningbouw Zevenaar (ASWZ) komen werken. Een heel stuk van mijn leven heb ik gewerkt bij de ASWZ. Sinds 1 september 2005 is ASWZ na een fusie met de Stichting Volkshuisvesting Zevenaar (SVZ) anders gaan heten, namelijk Baston Wonen (zie www.Baston.nl)
Al een poosje was ik niet helemaal happy meer met mijn werk. Al eens hier en daar gesolliciteerd en uitgenodigd voor gesprek, maar ja… Het was niet zo goed als bij de woningbouwstichting. Vaste baan, goed inkomen, goede werkomstandigheden en fijne collega’s. Dus blijven hangen voor de zekerheid en uit gemakzucht.
Nu ga ik dus na 16,5 jaar weg van de huuradministratie. Donderdag 29 november heb ik een afscheidsborrel met mijn collega’s en vrijdag 30 november is mijn laatste werkdag. Officieel ben ik tot 31 december 2007 in dienst, maar na aftrek van vakantiedagen werk ik dus tot 1 december as.
Het afscheid van mijn collega’s zie ik wel tegenop. Het afscheid nemen van de mensen waar ik heel wat mee gedeeld heb, vooral het afgelopen jaar. De deur achter me dichttrekken en op weg naar een onbekend leven. Het contact missen en wat zal ervoor terugkomen? De zekerheid van een geregeld leven valt weg. Dat is eng en spannend tegelijk. Ik weet dat er iets moois ligt in de toekomst, daar kijk ik ook heel erg naar uit, maar afscheid nemen is niet iets wat ik gemakkelijk zal vinden.
Dus vanaf 1 december ben ik vrij en kan ik beginnen met het inpakken van verhuisdozen. Daar heb ik dan de hele maand december de tijd voor. Maar daar bericht ik jullie de volgende keer iets over.
Liefs, Monique
Er zijn mensen die me vragen hoe ik in Canada ga beginnen. Even alle gegevens op een rijtje. Ik vlieg op donderdag 10 januari 2008 om 9.40 uur van Amsterdam naar Frankfurt met Lufthansa onder vluchtnummer LH4671 en kom om 10.50 uur in Frankfurt aan. Van Frankfurt vlieg ik naar Vancouver om 12.10 uur met vluchtnummer LH0492 en kom Canadese tijd om 13.35 uur aan. (9 uur tijdverschil!) Ik reis met een E-ticket. Ik weet niet precies hoe een E-ticket werkt, behalve dat het sneller zou gaan. Daar kom ik op Schiphol dan wel achter.
Eenmaal in Vancouver heb ik 2 dagen om vrij te besteden. Bijvoorbeeld Stanley Park, het museum of het Aquarium. Een beetje winkelen misschien. Heb 2 hotelovernachtingen geboekt in een hotel. Vervolgens ga ik met Djoser een winterreis van 12 dagen doen vanaf zaterdag 12 januari zie http://www.djoser.nl/rondreis_canada/12_dagen_canada/ . Dit om eerst te acclimatiseren en te ontspannen. Met sneeuwschoenen op zoek naar elanden, sledehondentocht, “maligne ice walk” en verder allerlei winterse activiteiten die ik maar wil ondernemen. Kijk zelf maar eens op de website van Djoser.
Op dinsdag 22 januari 2008 vertrekt de groep van Djoser weer terug naar Nederland en dan ga ik naar de boerderij zoals omschreven onder WWOOF.
Mochten er dingen niet duidelijk zijn, dan hoor ik het wel. Ik probeer zoveel mogelijk te vertellen, maar sommige dingen zijn voor mij zo duidelijk, dat ik er niet aan denk het te vermelden. Dus schroom niet om te vragen. Groetjes, Monique
Ik heb eindelijk de folder van WWOOF ontvangen. Onmiddelijk ingedoken om een leuke plek te zoeken om te werken. Ik heb er dinsdagavond 11 aangeschreven die me wel leuk leken. Ik heb gekeken naar het soort werkzaamheden en de toonzetting. Zoals plekken waar ik zonder andere vrijwilligers of veel met machines moest werken heb ik overgeslagen. Ook het tijdstip van het jaar is natuurlijk belangrijk. Ik begin tenslotte in januari. Van de 11 heb ik 5 berichten terug ontvangen, waarvan ik bij 3 welkom was. Het leukst lijk mij Boot Scoot’n Boogie Stables van Felix & Ullu Zurbriggen tussen Kamloops & Revelstoke in Britisch Colombia. Om jullie een beetje indruk te geven hoe zo’n oproep eruit ziet, de tekst in de folder: “Tennessee Walking Horse & Cattle Breeding Ranch located on the Shuswap River. During the winter we offer Sleigh rides and Fondue Dinners to Locals and Tourist. Summer with Trail rides and organic gardening. Your help with home cooked meals, gardening, cleaning box stalls, feeding cows, clean the house, helping filling water bottles. Accommodation is a big hayloft bedroom with bath in the main house. If you are flexible, self motivated, hardworking individual please do not hesitate to reply. We are a clean living, none smoking family who enjoy the outdoor & country life’. Ze hebben ook een internet site: http://www3.telus.net/BSBS/
Met deze mensen ben ik nu aan het corresponderen om er te gaan werken. De greyhound bus stopt in Enderby, een plaats vlakbij, dus ik ga met hen overleggen of ze me van het busstation daar kunnen halen. De reis van Vancouver naar Enderby is ± 8 uur.
Het geeft me nu rust, dat ik weet waar ik terecht kom in Canada. Dat in ieder geval het eerste adres zo goed als vast staat. Vandaar uit zie ik wel weer verder. Ga ook pas naar het volgende adres op zoek, wanneer ik eenmaal bij deze mensen ben. Ik zou vanaf dit adres door kunnen reizen naar mijn nicht Jessica in Calgary en daar een paar dagen blijven.
Een paar grote stappen gezet vandaag. Ik heb officieel mijn baan opgezegd bij Baston Wonen per 1 januari 2008 en vandaag mijn huisbaas op bezoek gehad om afspraken te maken over de huur opzeggen. Ook per 1 januari 2008. Wel heel erg spannend, want nu is het definitief.
Ik heb inmiddels een vlucht geboekt. Ik vlieg donderdag 10 januari 2008 om 9.40 uur met Lufthansa naar Frankfurt en van Frankfurt naar Vancouver. Daar heb ik 2 hotelovernachtingen en vervolgens ga ik vanaf 12 januari 2008 met Djoser een rondreis maken door winters Canada om alvast te acclimatiseren en op gang te komen. Aangezien je in Canada maximaal een half jaar op touristenvisum kunt verblijven heb ik een terugvlucht vanaf Toronto op 8 juli 2008. De tussenliggende tijd zal ik reizen, werken en familiebezoek doen. Na 8 juli zie ik wel verder. Proberen mijn visum te verlengen en mijn vlucht omboeken of mijn reisdoel verleggen naar een ander werelddeel. Of ik kom weer terug naar Nederland. Is allemaal nog open. Zover wil ik eigenlijk ook nog niet denken.
Mijn bedoeling is om al werkend en reizend veel mensen te ontmoeten, het land en mezelf leren kennen, veel van het land te zien, contacten met de familie ophalen. Overnachten in hostels, daar rondkijken voor werk, ervaringen uitwisselen met medereizigers, enz.
Op het moment lees ik zo’n beetje alles wat maar met dit onderwerp te maken heeft: sabbatical, wereldreiziger, backpacken. Boeken, tijdschriften, internet. Van alles. Over verzekeringen, bagage, vervoer, werkgelegenheid, overnachtingsmogelijkheden.
Elke dag kijk ik wel even of er mail binnengekomen is. De berichten varieren van geen bericht of afwijzing tot “kom maar langs”. Dat laatste op een luchtige toon, zo van: “als je er bent zien we wel of we je kunnen gebruiken”.
Ik heb me aangemeld bij WWOOF canada. Dat is een organisatie waarbij allerlei boerderijen zijn aangesloten. Daar moet je eerst lid van worden en dan krijg je allerlei telefoonnummers en (mail)adressen waarmee je contact op kunt nemen. Ik wacht nu op het bericht dat ik aangemeld ben. Wachten, wachten. Geduld wordt wel op de proef gesteld zo.
Geinformeerd bij het reisbureau over een open of gewoon vliegticket. Hoeveel het gaat kosten is geheel afhandelijk hoe lang van tevoren ik boek, welke plaats ik naartoe vlieg etc. Mijn mobiel is niet toereikend voor Canada. Daar heb ik een toestel met Tri-band nodig. Meeste toestellen in Europa zijn DUAL. Heb op internet iets gezien van Nokia 6021 prepaid-extra van KPN. Op alle continenten te gebruiken, ik houd mijn eigen “oude” nummer en door prepaid kosten in de hand te houden. Moet alleen nog even regelen dat ik het beltegoed in het buitenland op kan laden.
Credit-card aanvragen is fluitje van een cent. Zo gedaan. Kost niet veel extra.
Heb ook al gekeken voor bagage. Een koffer of rugzak of trolley of soort combinatie hiervan. Nomad, Eaglecreek of Samsonite. In prijsklasse van € 35,00 tot € 350,00. Dus nog genoeg om over na te denken, te regelen en te doen.
Hallo allemaal,
Op dit moment ben ik druk bezig mijn web-log te maken. Kijk maar eens goed naar het resultaat. De foto op de weblog is vorig jaar gemaakt tijdens Canada-day op 1 juli. Leek me wel toepasselijk. Op dit moment heb ik mijn resume met wie ik ben, wat ik wil en wat ik tot nu toe heb gedaan rondgestuurd naar diverse organisaties. Heb ook al bericht terug. Bij de nationale parken hebben mensen met de canadese nationaliteit voorrang, dus ze gaven me weinig kans om op die manier naar Canada te gaan. Ik heb nog een internet-adres van WWOOF Canada, waarbij je kunt werken op boerderijen. Daar ga ik ook nog eens informeren. Verder heb ik mijn resume aan familie in Canada gestuurd, aan mensen die ik via via heb ontmoet. Van sommige heb ik ook inmiddels bericht ontvangen dat ze mijn resume zullen doorsturen, dus wie weet hoe dat gaat lopen. Ben benieuwd. Spannend.
Ben ook al aan het kijken hoe het moet met andere zaken, zoals creditcard, verzekering, opslag inboedel, meenemen bagage, mobiele telefoon en digitale camera, enz.
Nou, als je wilt, laat het me weten wat je ervan vind.
Groetjes, Monique
