gearriveerd

Hallo allemaal,

Ik ben dus nu inmiddels weer in Canada aangekomen. Het voelde alsof ik gisteren was vertrokken en er in de nacht een laag sneeuw gevallen was. Toen ik hier vertrok vanuit Edmonton lag er nog niks.

Hoe is de vlucht gegaan? Goed! Met mij is gelukkig alles goed. Er is hier in Canada op dezelfde dag en tijdstip in Ontario een vliegtuig neergestort met 50 passagiers vanwege ijsvorming op de vleugels waarschijnlijk. Wanneer je in een vliegtuig stapt denk je er altijd wel even aan, maar sta je ook weer niet teveel bij stil. Maar als je veilig geland bent en later hoor je zoiets….

In de ochtend werd ik door Theo en Ilona naar het vliegveld in Dusseldorf gereden. Was erg makkelijk te vinden. Het staat al op de A3 in Duitsland aangegeven. Nooit eerder opgevallen. Op het vliegveld was het even zoeken waar we moesten zijn, maar toch snel de koffers kwijt. Precies net onder het maximum gewicht. Uitgezwaaid, voelde toch een beetje raar. Ga je zo weer voor bijna 1 jaar naar Canada en laat je iedereen weer achter. Doe ik er toch verstandig aan? Even twijfel maar.

In het vliegtuig komt er een Nederlandse mevrouw naast me zitten. Er zitten overigens veel Nederlanders in het vliegtuig. Ik merkte dat haar man aan de andere kant in het gangpad moest zitten. Dus aangeboden dat zij wel aan het raam mochten zitten, dan ga ik wel aan de andere kant zitten. Rijen van 2/4/2. Uiteindelijk kozen ze ervoor om samen in het midden te zitten. Hij had een beetje last met zijn evenwicht, vandaar. Kwamen uit de buurt van Brummen en gingen bij hun dochter op bezoek die in Amerika woont. Aangekomen in Amerika vielen vragen bij de douane nog wel mee. Eerst de koffer weer ophalen en achter de douane weer inleveren. Dit ivm veiligheid. Daarna moet je nog een keer weer door de douane. Al met al duurde het nog geen uurtje. Kom ik na de douane het echtpaar weer tegen. Ik kon merken dat ze het prettig vonden dat ik Engels kon en hen een beetje kon “begeleiden”. Ook zij moesten 5 uur wachten. Samen nog even koffie gedronken, maar toen toch mijn eigen gate opgezocht. Het wachten op zo’n vliegveld duurt toch wel lang. Vooral als je bedenkt dat ik al met 1 uur door de douane en alles was. Beetje rondlopen, beetje hangen op de stoelen, beetje geslapen.

Om 22.30 was ik in Edmonton. Daar was de beambte van de douane ietsje moeilijker. Sommige vragen vroeg hij 2x om te zien of ik wel dezelfde antwoorden gaf. Vooral omdat ik afgelopen jaar ook al in Canada was geweest. Daar kon ik ook aan mijn koffer merken dat die geopend was door de douane. Het schijnt dat 10% van alle bagage geopend word.

Gisteren, vrijdag, een dag gehad om bij te komen van de jetlag, alles op orde brengen, lekker bijkletsen, enz. Vandaag heb ik Monica alweer geholpen met (hoe kan het ook anders) activiteiten rondom ARRGO. Dat leg ik niet meer uit, moeten jullie mijn weblog nog maar eens doorlezen. Brochures klaargemaakt voor potentiele kwekers van de Rhodiola. Het is nu nog een beetje gemoedelijk. De werktijden staan ook nog niet zo heel erg strak. Maar de uren die ik nu niet maak, zal ik van de zomer wel maken. Vanavond ga ik weer mee naar de buren voor een potje pokeren. Zal wel weer een beetje vreemd zijn, om na afscheid genomen te hebben, weer terug te komen.

Er ligt hier dus veel sneeuw. Niet zoveel als in Ontario, maar toch genoeg. De temperatuur is hier overdag ongeveer minus 10 celsius. Vanochtend zag ik nog een vos langs het huis komen lopen. Jake is er niet meer. Ze had voordat ik vertrok al aangegeven dat Jake hier toch niet helemaal op zijn plaats was. Ze hebben er een ander leuk kosthuis voor gevonden. Dat lijkt mij ook beter. Jake werd door teveel mensen tegelijk opgevoed of juist helemaal niet. Nu heeft hij gewoon 1 vaste baas en daardoor meer duidelijkheid.

Nou, dat is weer mijn nieuws. Tot een volgende keer allemaal

Canada 2009

Er zullen er een aantal onder jullie zijn die het inmiddels vernomen hebben.

Ik was terug druk op zoek naar een baan. Een week nadat ik terug was in Nederland naar Randstad en Start geweest, maar door de feestdagen waren er geen vacatures. Begin Januari een flat geaccepteerd in Zevenaar. Hier en daar waren er mensen die zeiden dat ik mijn energie moest stoppen in het vinden van een baan in Canada, omdat ik er zo vol enthousiasme over vertelde.

Ik was druk op zoek naar werk, maar het wilde nog niet lukken. Op aanraden van sommigen gekeken naar een baan in de gezondheidszorg, want Nederland vergrijst en na alle vrijheid die ik in Canada gewend was zou ik niet meer in een kantoorbaan passen. Bovendien merkte ik dat je bij het uitzendbureau toch automatisch in het hokje van administratief gestopt word, ook al geef je aan dat je ook anders wilt.

Mailtje gestuurd aan mensen die ik heb leren kennen in Canada over de gekke Nederlanders met het schaatsen op natuurijs, nog geen baan kunnen vinden, al wel een flat geaccepteerd en dat ik Canada toch wel mis. Een paar dagen later krijg ik telefoon van Monica Blaeser (je kent haar nog wel van mijn verhalen over Canada) en zij bood mij een baan aan voor 1 jaar. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Dus flat weer opgezegd en een vlucht geboekt.

Ja, ik weet het. Ik ben gek Maar ga dus nog een keer voor 1 jaar naar Canada. Ik krijg nu een eigen slaapkamer (hoef dus niet meer te delen), krijg een eigen computer tot mijn beschikking. Ik neem een cursus mee om daar te studeren voor buitenlands reisbegeleider. Mijn spullen blijven dus nog in de opslag, mijn auto stal ik weer bij mijn moeder. Heb hem wel op marktplaats te koop aangeboden, maar nog geen reactie. Vraag waarschijnlijk teveel, maar om nu zo ver te zakken met de vraagprijs, vind ik zonde. Is het geld erbij weggeven. Ik heb al kaartjes gekocht voor een concert van de Eagles, maar die word ik ook nog wel kwijt.

Op donderdag 12 februari ga ik weer vertrekken. Ik vlieg vanaf Dusseldorf om 11.20 met United Airlines UA 9259 naar Chicago en landt plaatselijke tijd om 13.55 uur. Ik vertrek weer om 19.58 met vlucht UA 7603 en kom plaatselijke tijd om 22.50 in Edmonton aan. Dan is het in Nederland al 7.50 uur de volgende dag. Er zit in Chicago inderdaad 6 uur tussen. Het schijnt dat je deze tijd ook nodig hebt om door de douane te komen. Moest nu al via internet visum aanvragen en dat was vrij intimiderend. En al heb ik nu toestemming, heb ik nog geen garantie dat ik er ook daadwerkelijk inmag!!

Ik zal mijn weblog dus weer gaan bijhouden. Het zal niet meer zo intensief zijn als vorig jaar, denk ik, maar wil jullie toch een beetje op de hoogte houden.

Jullie begrijpen waarschijnlijk dat het voor, met name, mijn moeder niet fijn is dat ik weer vertrek. Vooral voor haar vind ik het heel naar dat ik weer vertrek. Ze had zich zo verheugd dat ik weer terug kwam en nu vertrek ik weer.

Ik probeer een aantal foto’s in te voegen die ik van mijn neef uit Canada heb ontvangen. Je zult verbaasd zijn over de hoeveelheden sneeuw. Als je wilt weten wat het weer in Canada is kunt je volgende website bekijken http://www.theweathernetwork.com/ . Ik ben in Millet Alberta, dat is de locatie die je moet invoeren.

Nou mensen, dat is nogal wat nieuws. Zodra ik in Canada ben zal ik jullie allemaal weer op de hoogte houden.

Kus Monique

ff bijkletsen

Howdy,

Ik was van plan om geen berichtjes meer te schrijven zodra ik weer in Nederland was, maar ik kan het toch niet helemaal laten. Ik heb mijn laatste berichtje gelezen en merk dat het alleen een opsomming van feiten was. Hoe gaat het nu met mij?

De jet-lag is erg meegevallen. Het was lastig voor mij om ’s-nachts in slaap te vallen, want in Canadese tijd was het dan pas aan het eind van de middag. 23.00 uur is daar pas 17.00 uur, dus je begrijpt misschien wel dat ik dan nog niet kon slapen. Ik heb mezelf elke ochtend gedwongen nederlandse tijd om 8.00/8.30 uur op te staan, dus geleidelijk aan komt het ritme weer goed. De eerste nacht had ik erge honger, maar met een beetje chips was dat ook opgelost.

Er is in het afgelopen jaar in Nederland niet veel veranderd. Of…, misschien toch wel. Als je goed kijkt zijn er hier en daar toch veranderingen. Huizen gesloopt of bijgebouwd. Mensen zijn zwanger, mensen zijn verhuisd, mensen hebben relatieperikelen, enz. enz… Ben ik veranderd?? Ja, ik geloof het wel, hoewel je dat aan de buitenkant niet zo goed kunt zien.

Mijn auto doet het weer, na een bezoekje aan de garage. De benzine was verouderd (logisch!) en daardoor liep hij eerst niet. De banden waren een beetje vierkant, maar na een aantal tochtjes merk je daar niks meer van. Dus ik kan weer heerlijk rondtuffen met mijn eigen auto. Het eerstvolgende dat ik moet regelen is werk vinden en andere woonruimte. Als er mensen zijn die ideeen hebben, hou ik me van harte aanbevolen. Ik sta sinds vrijdag ingeschreven bij het uitzendbureau en vandaag ga ik kijken of ik een huurhuisje kan vinden. Maar alle tips zijn desondanks welkom. Alles is goed. Hoeft geen kantoorbaan meer te zijn of van een baan van 9 tot 5. Ik wil weer aan de slag en geld verdienen.

Morgen mijn verjaardag. Oei, 43 jaar alweer. Zo voel ik me helemaal nog niet. Maar als je het dan zo zwart op wit ziet, Hmm.. Ook al druk met de kerstvoorbereidingen. Hoewel het niet echt mijn kerstvoorbereidingen zijn, maar die van mijn moeder. Maar natuurlijk vier ik deze kerst bij haar, dus ook beetje van mij.

Verder heb ik op dit moment niet zo heel veel te melden.

Merry Christmas & Happy New Year oftewel Zalig Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar.

 

Knuffels Monique

Home, sweet home

Ik ben weer terug in Nederland. Home, sweet home.  Na nog een week bij mijn familie in Canada ben ik maandag met het vliegtuig in Nederland aangekomen.

De laatste week heb ik bij oom Johan en tante Mary verbracht. Eerst samen met Louise, de vrouw van mijn neef Richard, naar de kerstbeurs. Nou, zij noemde het een hoog hilly-billy gehalte, dus stelde niet veel voor. De nacht bij hen doorgebracht en de volgende dag naar Diane, mijn nicht. Zij ging met haar man Marcel naar een zang-comedie avond in haar dorp. Zij hielpen met auto’s parkeren en drank verkopen. Ik wilde niet stilzitten, dus heb geholpen met loten verkopen. Was een geslaagde avond.

Aan het eind van de avond met hun buren in de hottub. Ik heb daar mijn eerste “sneeuwengel” gemaakt. In mijn badpak zo uit de hottub in de sneeuw en met je lichaam een afdruk in de sneeuw. Er zijn ergens foto’s van, maar haar camera werkte niet op tijd, dus toen ik het echt niet meer uithield om zo in de sneeuw te liggen, maakte zij de foto.

Er is in noordelijk Ontario al veel sneeuw gevallen. Ook zij vinden het nog veel te vroeg voor sneeuw. Zo’n beetje om de andere dag sneeuwde het.  Het beste kun je de foto’s bekijken om je een beeld te vormen over de hoeveelheden.

De laatste dag, zondag, heeft oom Johan me met de auto naar Toronto gereden. Ik heb een aantal foto’s gemaakt van de weg. De vlucht naar Frankfurt duurde ongeveer 7 uur. We vertrokken met 1 uur vertraging, maar dat was voor mij niet erg, want moest 3 uur in Frankfurt wachten. In Frankfurt was het dikke, dichte mist. Mijn vlucht naar Amsterdam geannuleerd! In plaats van 11.00 vertrok ik om 13.00 uur. Dacht ik. Om 13.30 uur ging ik aan boord van het vliegtuig, maar we vertrokken pas om 15.00 uur. Er werd maar 1 landingsbaan gebruikt. Ik vond het vervelend voor mijn broers en moeder die op Schiphol stonden, maar niks aan te doen. Ze waren al op weg naar Schiphol, toen ik bericht kreeg van de annulering.

Nu dus in Nederland en aan het bijkomen van de jet-leg. Mijn Canadese avontuur is voorbij! Nu gaat het gewone leven weer langzaam aan verder.

Ik wil iedereen bedanken die me het afgelopen jaar gevolgd heeft en me op welke manier ook gesteund hebben. Zoals ik al eens eerder heb geschreven was het heel belangrijk voor mij om nieuws, op welke wijze dan ook, uit Nederland te ontvangen. Pas in het buitenland merk hoe goed dat kan voelen. Rest mij nog om iedereen hele fijne kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar te wensen. Bedankt en tot ziens.

 

Monique

terugreis

Inmiddels ben ik in Sturgeon Falls aangekomen in Ontario, waar mijn familie woont. Ik had de laatste tijd niet veel te vertellen en dus geen berichtjes van mij op internet.

De laatste weken nog in de schuur gewerkt bij Monica Blaeser met de Rhodiola zaadjes. Er kwam nog een meisje uit Australie en een stel uit Groot-Britanie. Ik merkte dat ik inmiddels moe was van mensen telkens weer hetzelfde te moeten vertellen en dan maar afwachten of ze het oppakten. Tina uit Duitsland pakte alles meteen op, maar het meisje uit Australie vertelde de eerste dag dat ze bij haar baan in een hotel ontslagen was!!! Nou vast niet vanwege haar harde werk. En de Engelsen wilden alleen het leuke werk. Zowel hij als het meisje uit Australie presteerden het om de schuur blank te laten lopen met water, omdat ze niet wisten hoe ze de waterkraan uit moesten draaien!!!! Ja, daar word ik moe van.

De laatste week bij Monica heb ik veel gelachen met Tina. Omdat het werk in de schuur gedaan is, hebben we veel kleinere klusjes in huis gedaan. Oa de kerstboom opzetten, hi, hi. Over een week gaat Monica met vakantie en komt net voor de kerst terug. Dus zij heeft geen tijd om ook nog de kerstboom op te zetten. Dat hebben wij dus gedaan. Kerstmuziek aan en daar liepen we met de erg Amerikaanse kerstversiering door het huis te jingle-bellen. Toen het ook nog begon te sneeuwen was het plaatje compleet. We hadden tot dan toe nog geen sneeuw gehad rond Edmonton. Zeer ongewoon, volgens Monica.

Op zaterdag ben ik met de trein vanuit Edmonton vertrokken. Het was een vreemde dag. Afscheid nemen van Monica, David, Tina en Jake. Ging er met erg gemengde gevoelens weg. Blij dat ik op weg ging naar mijn familie, maar verdrietig omdat ik er weg ging. Ik heb het er erg naar mijn zin gehad (ondanks sommige WWOOF-ers) en een band opgebouwd met Monica (zoals jullie al wisten). Ik zou er graag een keer weer terugkomen om te kijken hoe het er dan uitziet. Wie weet…..

De treinreis naar Sudbury was lang, maar zeer mooi. Van Saskatchewan heb ik niet veel gezien, omdat het donker was. Het was een korte trein dit keer, omdat het winter is waarschijnlijk. Eerst zit ik naast een meisje dat uit Duitsland komt en voor een half jaar door Canada reist. Het was ’s-nachts een beetje lastig slapen, maar gelukkig had ik een plaats aan het raam, dus slapen ging zo, zo… In Winnipeg stapte zij uit en daarna had ik 2 plaatsen voor mezelf. In Winnipeg was bijna geen sneeuw. Van Winnipeg naar Sudbury was het nog een hele dag in de trein. Ongelooflijk hoe groot Ontario is. Geleidelijk van Winnipeg naar Sudbury was meer sneeuw, het vlakke land begroeid met meer bomen, meer rotsen, meer meren. Het was weer een kerstkaart landschap waar we doorheen gleden.

Oom Wim en Tante Riet stonden op het station me op te wachten. Daar verblijf ik op het moment. Nu zit ik achter de computer van Oom Johan en verstuur mijn (waarschijnlijk) voorlaatste bericht. Wat heb ik in het vooruitzicht? Er is dit weekend een handwerkbeurs “in town” en een ontbijt in de kerk waar Oom Johan erg actief is. Verder veel kaartspelletjes en familiebezoek. Heb deze 2 weken niks gepland en laat alles gewoon op me af komen.

Wat ga ik doen als ik terugkom in Nederland? Ik heb wel wat ideeen, maar moet eerst zien of ik dat kan verwezelijken. Ik ga op zoek naar eerst tijdelijk werk, op zoek naar een woning en dan zien we wel verder. Het liefst zou ik meer willen reizen, want dat ik toch wel besmettelijk. Misschien een baan waarbij ik geld verdienen en reizen kan combineren!

Nou, groetjes allemaal.

Halloween

Hallo, hier ben ik weer.

Vrijdag was het 31 oktober en dat is de dag dat in Noord-Amerika Halloween gevierd word. Halloween is een (met name) kinderfeest dat gevierd word net voor Allerzielen en Allerheiligen. Daar komt Halloween ook vandaan, hoewel niemand me echt vertellen kan wat het precies inhoud. Kinderen vinden dit de leukste dag van het jaar samen met kerst. Eerst samen met Tina, een duits meisje, een aantal versieringen opgehangen en een pumpkin (pompoen) uitgesneden. Mijn eerste ooit. En vervolgens wachten op de kinderen uit de buurt. Ze verwachtten niet zo heel veel kinderen, want in de buurt wonen er niet zoveel. De meeste kinderen trekken naar het dorp, waar veel meer gebeurt. De volgende dag hoorde ik van iemand dat er 300!! kinderen aan de deur waren geweest. Hier kwamen er in totaal 4 gezinnen. Vader en moeder komen mee, want het is donker en de kinderen te klein. De foto is een beetje wazig, maar geeft wel een beeld. Dus nu hebben Tina en ik veel zakjes chips en kitkat’s te verdelen als snack. Niet verkeerd

Gisterenavond ben ik met Tina op uitnodiging van Carol, iemand die helpt in de quonset, naar de film Changeling met Angelina Jolie, geweest. Een zeer indrukwekkende film. Zeker een aanrader. Carol vroeg ons of we zin hadden om met haar naar een show te gaan. Eh, ja, leuk. Wat heb je in gedachten? Dans of iets met muziek of …..?? Blijkt dat de oudere generatie nog over een show praat, terwijl ze eigenlijk film bedoelen. We hadden gehoord dat de komedie met George Cloonie and Brad Pitt niet zo geweldig was, dus werd het deze film. Als je in de gelegenheid bent, de moeite waard en gebaseerd op een waar gebeurd verhaal!!

Wat doe ik op het moment?? We werken nu in de quonset. Inmiddels is Elodie vertrokken voor een baan in Vancouver en is het stel uit …. duitsland weer vertrokken voor werk in Calgary. Het duitse meisje Jannika vierde hier haar 21-ste verjaardag. Er zijn in totaal 5 “community-workers” (oudere dames) die Rhodiola zaaien. Wij vullen trays met aarde en zorgen dat ze in boxen gevuld met water komen. Nadat de aarde volgezogen is met water zetten we ze op de tafels zodat er gezaaid kan worden. Vervolgens brengen we de trays naar buiten. Het is bijna lopende band werk. Het werk is niet zo spannend, maar we kletsen en lachen veel, radio aan en het is binnen.

Monica en David zijn voor een lang weekend naar haar broer, dus hebben we het rijk hier alleen. Big party …. met ons tweeen. Dinsdag komt er een stel uit Engeland, die ik van het vliegveld ga halen, omdat Monica nog niet terug is.

Wat heb ik in het vooruitzicht?? Volgend weekend ga ik met Monica naar een Pork Roast. Er schijnt muziek te zijn en eten. Weet niet precies wat het inhoudt, maar is weer iets nieuws, dus leuk. Carol vertelde ons over een rodeo in Edmonton, dus misschien dat we daar ook heen gaan. Verder heb ik niet zo heel veel te vertellen. Nog 3 weken en ik vertrek met de trein richting Ontario. Over 5 weken vertrekt mijn vliegtuig weer richting Nederland. Ik heb daar gemengde gevoelens over. Ik heb het hier nog erg naar mijn zin, maar mis inmiddels ook mijn familie wel.

Thanksgiving

Hallo allemaal,

Afgelopen weekend ben ik met een huurauto naar Jessica en Bryan gereden. Ik had via de telefoon een auto gereserveerd bij dezelfde firma als in september, maar door een miscommunicatie bleek het verhuurbedrijf op zaterdag dicht te zitten. Dus doorgereden naar het vliegveld van Edmonton en daar een huurauto genomen. Bij het eerste verhuurbedrijf was de rij te lang, de tweede had alleen nog pick-ups (nou nee!) en ik dacht: oh jeh, voor Thankgiving weekend alles al weg. Derde verhuurbedrijf was raak. Ik kreeg een Ford Focus, voor Canadese begrippen een kleine auto. Ik kwam later bij Jessica en Bryan dan de bedoeling was, maar geen probleem.

De volgende dag eerst naar de kerk ivm Thanksgiving. Thanksgiving is een dag waarbij de mensen stil staan bij alles waar ze dankbaar voor zijn en bij familie gevierd word. De traditie is een grote kalkoen op tafel en dat gebeurde dus ook bij Jessica en Bryan. Een gigantisch ding dat uren van te voren in de oven moest. In de loop van de dag kwam Matthew met zijn vriendin Tina ook op bezoek. Officieel word Thanksgiving op maandag gevierd, maar veel mensen vieren het gedurende het hele weekend. Het was leuk om ze allemaal weer te zien, maar was “voorlopig” de laatste keer. In ieder geval niet meer voordat ik weer naar Nederland vertrek.

Maandagochtend ben ik weer vertrokken. Eerst nog getuige van ophangen van Halloween versieringen. Dat is het volgende (kinder-)feest dat op 31 oktober gevierd word. Kinderen verkleden zich en kunnen bij de buren snoepgoed halen. Bryan had zelf tuinversieringen gemaakt. Ik wilde in mijn uppie met de huurauto op pad nu ik de beschikking over een auto heb. Op advies van Matthew naar Jasper gereden. Ik ben hier al eerder geweest in het begin van mijn trip en in 2006. Was toch een behoorlijke tocht. Helaas voor mij was het regenachtig en daardoor de bergen minder goed te zien. Was van Calgary naar Jasper toch een rit van 7 uur. Maar het was heerlijk om te rijden. Onderweg tot 3x toe stoppen vanwege overstekend wild. Radio op volume voluit en toen de radio door de bergen geen contact meer had, een CD erin. Heerlijk meegalmen met de muziek. Een hotelletje gezocht en lekker relaxen. Helaas was de Miette Hot Springs (waar ik naar toe wilde) net die dag gesloten voor het winterseizoen.

De volgende ochtend ben ik naar Maligne Lake gereden. Daar was ik nog niet eerder geweest. Bleek dat het in de bergen gesneeuwd had. Erg indrukwekkend gezicht weer, ook al heb ik dat al eens eerder gezien. Ik vertrouwde er maar op dat mijn auto al winterklaar was, want de wegen waren dat nog niet. Samen met een andere auto was ik de eerste om dat traject te rijden. Ik ging er maar vanuit dat hij zou stoppen als er iets met mij gebeurde, net als ik voor hem zou doen. Het was een mooie rit en mooie plaatjes geschoten.

Op weg naar Edmonton moest ik toch nog opschieten, wilde ik de auto op tijd inleveren bij het verhuurbedrijf. Heb in totaal bijna 1400 km gereden in 4 dagen!! Niet verwacht dat het zover was. Hoewel de afstanden hier niet zo tellen als in Nederland.

Nu weer in het ritme van alledag. Volgende week gaan we beginnen met zaaien van zaadjes van Rhodiola. Nu treffen we allerlei voorbereidingen om dat gesmeerd te laten verlopen. Samen met Elodie, een frans meisje, zijn we aan het opruimen, boxen timmeren voor de Rhodiola, tafels opstellen in de schuur, enz. Aankomende zondag komt er een stel uit …..?? Geen idee, maar dan zijn we met ons vieren. Rond 20ste november vertrek ik per trein naar Ontario.

Voorlopig is dit het laatste nieuws.

Groetjes allemaal

Monique

Rhodiola oogst

Hallo, hier was ik weer.

We hebben afgelopen week de Rhodiola geoogst. Eigenlijk zijn de plantjes nog niet helemaal volgroeid, want de plantjes moeten 5 jaar groeien voordat ze geoogst kunnen worden. Omdat alle kwekers van het eerste uur willen weten hoe hun planten het doen, hebben ze dit jaar een test. Dus alle kwekers hebben nu een aantal (nou ja, aantal, in totaal 10.000) 4-jarige plantjes geoogst om te laten testen. Ook omdat niemand nog echt goed weet hoe het oogsten gaat en welke methode te gebruiken, was het deze week uitproberen welke methode het snelste en efficientste werkt. Dus maandag begonnen met de planten “bladvrij” maken. Het gaat om de wortels, dus het groen van de plantjes is niet zo belangrijk. Dat nam 2 hele dagen in beslag met 3 mensen voor op dat moment 2500 plantjes. Omdat we wisten dat het vrijdag klaar moest, hebben we allemaal gewerkt van 9 uur tot 6 uur in de middag.

Woensdag kwam David met zijn aardappel machine en het bleek dat we net zo goed konden oogsten zonder het “bladvrij” maken van de Rhodiola plantjes. Door het schudden van de machine werd het meeste blad, onkruid en aarde er al afgehaald. Maar goed, het is voor iedereen nog een leerproces. Twee mensen liepen achter de machine om het meeste onkruid en eventueel plastic te verwijderen, 3 mensen op een trailer achter hun truck waar de plantjes in vielen en die de plantjes per 50 in een zak deden. In de trailer werd eerst de rest van de aarde en onkruid verwijderd. Ha, ha, je wilt niet weten hoe we er ’s-avonds uitzagen. Zand in je oren, in je neus, in je sokken, overal. Een keer stond ik net onder de uitgang van de machine toen David de plantjes dropte. Ik had zelfs zand in mijn onderbroek.

Vrijdagmiddag om 3 uur moest alles in Edmonton zijn. Monica stuurde mij mee met David en Vern, een andere Rhodiola kweker om te helpen met het labelen van de zakken. Dus wij met ons drieen in een gehuurde koelwagen een rit van 1 uur naar Edmonton. We konden niet harder dan 80/90 km per uur. We hebben wel plezier gehad onderweg. Het was zwaar, smerig, maar ook leuk. Toch ben ik blij dat het oogsten gedaan is. Had ’s-avonds nergens puf meer in en ben nu erg moe.

Wat heb ik nog meer gedaan sinds de laatste keer? Ik ben naar een ijs-hockey wedstrijd geweest anderhalve week geleden. David had 2 extra kaartjes kunnen bemachtigen (normaal heeft hij 2 seizoenskaarten), dus ik kon ook mee samen met Helen en Blair. Ik had al een aantal keer wedstrijden op TV gezien, dus wist al wel een klein beetje hoe het ging. Onderweg in de auto de grote lijnen van het spel uitgelegd. We konden niet met ons vieren bij elkaar zitten, dus eerst zat ik bij David en later bij Helen. Het was een actief spel, beter dan Canadian Football. Continue was er actie op het veld (of eigenlijk ijs). Het was voorseizoen, dus oefenwedstrijden en telde nog niet voor de liga. Veel jonge spelers (die vanwege de oefenwedstrijden waren opgesteld) die zich wilden bewijzen en zich uitsloofden om eventueel een plaatsje in het officiele team te bemachtigen. Dat hield ook in dat ze zich uitsloofden op het gebied van elkaar tackelen ed. Dus tot 3x toe een vechtpartij op het ijs meegemaakt. De eerste 2 keer zat ik met open mond te kijken, van “wat gebeurt hier”?

Ik zat schijnbaar zo geconcentreerd te kijken dat ik niet op het scherm boven het middenveld keek. Op dit scherm werden herhalingen e.d. getoond. Ook werden geregeld tijdens pauzes mensen in het publiek getoond die vreemd uitdost zijn, stelletjes tijdens een ronde waarbij ze elkaar moesten zoenen (zelf een bejaard stel dat elkaar heel zedig een zoen gaven, lief). Tijdens de tocht naar huis begon David opeens over een dame die ze hadden laten zien op het scherm en de volgende dag op de radio hadden ze het over “boobie-gate”. Bleek dat een dame met een t-shirt aan van de Oilers (het hockey-team) zodra ze in beeld was haar t-shirt omhoog deed en bleek dat ze geen bh aan had. Zo’n 80% van de mensen hebben het gezien, maar ik niet. Dat moet ik dus nu nog steeds aan tafel horen dat ik dat niet zag.

Deze week vertrekt iedereen behalve ik. Vind ik op het moment ook wel lekker. Even niet 24 uur met dezelfde mensen bij elkaar. Volgende week komt er (alweer) een Japanse jongen. Daarna weet ik het niet. Deze week doen we allerlei kleinere klusjes. Ik ga 1 dag mee om te zien hoe de Rhodiola gewassen, gesneden en gedroogd wordt. UItgebloeide bloemen in haar tuin verwijderen. De bus moet flink “uitgemest” worden, de schuur opgeruimd en uitgeveegd. Alle producten die nu nog in de schuur zijn, worden niet meer verkocht, maar weggegeven aan gaarkeukens, opvangtehuizen e.d. Dus ga ik vrijdag met Freda, de vrouw die “bedrijfsleider” is in het veld van de markt, naar de gaarkeukens. Zij staat met mij op de foto van de flowergirls in het midden. De andere dame is Margaret, die aardbeien plukt (dat doen we dus ook nog steeds). Dan geen markten meer en geen producten uit het veld meer.

Nou lieve kijkbuis mensen, tot een volgende keer. Toedeloe.

Monique

Borscht

Hallo, het heeft even geduurd, maar had even niet zo veel te melden. Behalve dat het weer misschien een beetje vreemd is hier. Meldde ik de vorige keer dat het gevroren had, afgelopen week weer korte broek aan gehad vanwege het mooie weer. “Indian Summer” waarschijnlijk. De ganzen vliegen alwel over naar het zuiden. Je hoort ze in de verte al aankomen met hun gegak en de zonsondergangen zijn prachtig op het moment.

Kunnen jullie je nog herinneren dat ik vertelde over dat er een pup op de kwekerij is, Jake. Nou Jake is er nog steeds. Het is een beetje een lieve, maar ondeugende, puberende pup geworden. De scheet gaat met van alles aan de haal. Het meest favoriet zijn schoenen. Geen schoen is er voor hem veilig en iedereen die komt, moeten we waarschuwen de schoenen niet buiten te laten. Zo zijn er van een aantal wwoof-ers al aardig wat schoenen gesneuveld. 2 maanden lang ging het goed met mijn schoenen, want op een speciale plek waar hij niet bij kon komen. Totdat iemand anders de garage aanveegde en mijn schoenen ergens anders neer zette. Je begrijpt het al. Gesneuveld.

Het alarmsysteem gaat af en bij onderzoek blijkt dat Jake de kabel van het alarmeringssysteem doorgebeten heeft. Wil je de bloemen water geven met de gieter, lekt die, omdat Jake erop heeft lopen knagen. De waterslang doormidden gebeten. Zijn grootste avontuur tot nu toe is zijn ontmoeting met een skunk. Dus hij is “geskunked”. Een skunk is een stinkdier, arme Jake. Hij was zo ontzettend zielig, een grote les voor hem en stinken dat hij deed. Nu wordt hij door David opgevoed, hij kreeg een muilkorf om en moest een uur met al zijn favoriete knaagdingen (slang, schoen, plastic emmers) voor zich een uur lang liggen. Zijn gevoelens behoorlijk gekwetst, want hele dag liep hij met zijn staart tussen de benen rond, de zieligerd. Maar hij blijft een scheet en hopelijk werkt het.

Ben nu in totaal 3x naar een markt geweest. Een keer stonden de mensen in rij voor …… niet voor ons. De winkel waar we altijd staan, had uitverkoop. Ik vind het heerlijk om op de markt te staan. En niet zoals marktkooplui schreeuwend de waren aanprijzen, maar gewoon op je gemak mensen te woord staan en helpen. We plukken nog steeds (of alweer) aardbeien en dat is een grote hit. We plukken nog aardbeien totdat het echt hard gaat vriezen. De aardbeien staan een beetje beschut, dus vandaar zijn ze er nog. We hebben veel producten zoals aardappels, koolrabi’s en bieten. Nu is het hier borscht-tijd, dus veel mensen op ed markt vragen om bieten. Net als we in Nederland erwten-soep of boerenkool-tijd hebben. Borscht is een soort bieten soep. En ga nu niet van: jekkie of getver, nee …. goed klaar gemaakt is het heerlijk. Dus vandaag uitgeprobeerd. Hier het recept:

Bieten in reepjes gesneden, idem wortels en blokjes aardappel. Kunt ook stukjes witte kool toevoegen. Uien (en eventueel knoflook) bakken en toevoegen. blokjes spek uitbakken, beetje bouillion, zout en dille. Alles koken totdat bieten zacht zijn, dan beetje citroensap of azijn toevoegen. Als laatste beetje slagroom (niet meer koken om schiften te voorkomen). Op het bord kun je nog beetje sour creme voor garnering doen. De soep moet wel zijn rode kleur behouden.  Succes en smakelijk eten!! Ik hoor wel hoe het geworden is.

Nou toedeledoki allemaal

Monique

Northland Park

De titel is Northland Park, maar had net zo goed Edmonton Eskimos of Bar-U Ranch kunnen zijn.

Northland Park is de paarden renbaan in Edmonton waar ik zondag 31 augustus met Monica naar toe ben geweest. Ik alleen met haar, zonder andere WWOOF-ers. Claudie, het franse meisje, naar het busstation gebracht voor haar volgende bestemming en op weg naar de paardenrenbaan. Er was voor ons een tafel gereserveerd, samen met een vriendin van Monica en haar man en daar een broer en schoonzus van. Er is een overdekt gedeelte en een buiten gedeelte. Wij hadden een tafel aan het raam precies op de finish-lijn, dus dat was een geweldig uitzicht. Beter kon niet.

Heb ik gegokt?? Ja, natuurlijk. Anders is er niks aan. Je ziet anders alleen de paarden een rondje rennen. Minimum inzet is $ 2,00, dus dat valt reuze mee. Je ziet mensen $ 700,00 gokken, maar voor mij gaat het voor de lol om een paard te hebben waarvoor je kunt juichen. Je ziet buiten op een soort score-bord hoeveel er op welk paard gegokt wordt (op de foto kun je het score-bord zien). Ik wachtte dan even en 5 minuten voor de race begon koos ik het paard dat tweede stond met het gokken. Dat brengt meer op dan het paard waar iedereen op gokt. Er zijn 8 races en ik heb totaal $ 25,00 gegokt en $ 30,70 gewonnen. Dus ik heb een leuke middag gehad, zonder dat het me iets kostte.

Afgelopen vrijdagavond ben ik met David Blaeser, zijn zoon Dustin en de 2 Nieuw-Zeelanders, Blair en Helen, naar de Edmonton Eskimos geweest. David had het voor elkaar gekregen om kaartjes te bemachtigen en om 17.00 uur vertrokken we naar Edmonton. Auto geparkeerd bij een winkelcentrum en met een shuttle-bus naar het football stadium. Dus niet ons voetbal, wat ze hier soccer noemen, maar een soort American Football. De wedstrijd begon om 19.00 uur. Zeer Noord-Amerikaans met bier en popcorn zaten we op de tribune. Ik had zelfs op TV nog nooit echt een wedstrijd gezien, dus Dustin probeerde me de spelregels uit te leggen. Er zijn 3 downs, maar wat dat inhoud weet ik nu nog steeds niet. Na elke down wisselde het team weer de spelers. Ik maakte een opmerking dat de spelers toch niet al moe kunnen zijn van 5 meter rennen!! Kom ik pas na de wedstrijd tot de ontdekking dat er een offence-team, een defence-team en een schop-team is!!! Dus zodra de wedstrijd een andere wending nam, werden de spelers gewisseld en dat gebeurde vaak. Na 3 uur zijn we vertrokken, maar de wedstrijd was nog lang niet afgelopen en het spannenste deel hebben we gemist, want er was een score-verschil van 12 punten en de wedstrijd eindigde met 2 punten verschil. Ik had een beeld dat het een erg ruig spel zou zijn, maar dat is me 100% meegevallen.

De volgende dag heeft Monica me naar een auto-verhuurbedrijf gebracht en ben ik met een huurauto naar Jessica en Bryan in Okotoks gereden. Dat herinneren jullie je misschien nog wel van begin maart dit jaar. Heerlijk om zelf met een auto weer te rijden, te kunnen stoppen wanneer ik wilde, de route nemen die ik wilde, enz. Dan is het fijn om weer even van de vrijheid te genieten. Het was goed om hen weer terug te zien en beetje bij te kletsen.

Heerlijk 2 nachten bij hun doorgebracht. Zondag zijn we gezellig met ons allen naar de Bar-U Ranch geweest. Dat is een National Historic Site. De eerste boerderij in Alberta en alles is in oorspronkelijke staat teruggebracht. Er was een men-wedstrijd voor werkpaarden. Kijk maar eens op hun website http://www.pc.gc.ca/lhn-nhs/ab/baru/index_E.asp.

Vanochtend met de auto weer teruggereden via de grote snelweg dwars door Calgary en op weg naar het werk op de kwekerij. Het had gevroren, dus ik moest ruiten krabben. Ik had zelfs de indruk dat ik sneeuw op de bergen zag liggen, want kon de bergen nu beter zien, dan toen ik zaterdag naar Jessica reed. Ook in Edmonton heeft het al 2 a 3 keer een paar graden gevroren.

Nou tot ziens allemaal maar weer.

Monique